Comments Off on ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ ΚΑΘΕ ΤΡΙΤΗ 21:30 στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

 

 proboli ekdilosi broxopoioi stratoulis

Πέμπτη 22/10:
-21:00 Προβολή του ντοκιμαντέρ «Οι Βροχοποιοί» από τις εκδόσεις Διάδοση (2015).
-Θα ακολουθήσει εισήγηση και συζήτηση με το σύντροφο και αγωνιστή Σπύρο Στρατούλη και παρουσίαση του Ταμείου Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών.
«Με όχημα τις αφηγήσεις έξι διαφορετικών ανθρώπων, φωτογραφίες και δημοσιεύματα της εποχής το ντοκιμαντέρ αυτό επιχειρεί να αναδείξει τις συνθήκες εγκλεισμού κατά τη διάρκεια των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων.
Από την πρώτη γυναικεία εξέγερση στον Κορυδαλλό (1980) μέχρι τις αντίστοιχες σε Κέρκυρα (1987) και Πάτρα (1990) περιγράφονται οι σχέσεις ποινικών-πολιτικών, οι πρώτες ζυμώσεις, οι επαφές, οι επικοινωνίες και το δίκτυο που δημιουργήθηκε μέσα και έξω από τους τοίχους της φυλακής.
Γενιές διαφορετικής κουλτούρας και αδικημάτων, που ύψωσαν το ανάστημά τους ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες, τα βασανιστήρια και τις απομονώσεις. Γενιές που δεν ξέχασαν τους αγώνες τους, γενιές που θυμούνται και θυμίζουν. Μια αναδρομή στους αγώνες των φυλακισμένων από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ως το ’90.
Συμμετέχουν: Βλάσης Ψοφάκης, Σογία Κυρίτση, Χρήστος Ρούσσος, Αθηνά Αλεξίου, Δημήτρης Μελέτης, Θόδωρος Τσουβαλάκης.»

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ
Η φυλακή , είναι ένας απάνθρωπος μηχανισμός, που αντικατέστησε εν μέρει τα σωματικά βασανιστήρια, για να στοχεύσει στο μυαλό και τη ψυχή. Αυτό επιτεύχθηκε, μέσω του απόλυτου και σκληρού εγκλεισμού, όπου η καθημερινότητα και ολόκληρη η υπόσταση του κρατούμενου επιτηρούνται. Η κατασκευή της βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι έτσι θα καταπολεμηθεί το έγκλημα και οι παραβάτες των νόμων που απειλούν την ιδιοκτησία των νομοταγών πολιτών. Στην ουσία όμως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ταξικός κι εξουσιαστικός μηχανισμός, δια μέσου του
οποίου το σύστημα του κοινωνικού ελέγχου δαμάζει, πρωτίστως, τους οικονομικά ασθενέστερους και αυτούς που αντιμάχονται με όλα τα μέσα το εξουσιαστικό σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Επομένως, με την ύπαρξη της φυλακής, και μόνο, διεξάγεται ένα διαρκές έγκλημα.
Μέσα από αυτή την εκδήλωση θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε πώς το λεγόμενο «Σωφρονιστικό σύστημα» χρησιμοποιείται ως μέσο συνθλιβής και αλλοτρίωσης του ατόμου και της προσωπικότητάς του, με σκοπό την καθυπόταξη του και τη μη αντίδραση του, τη σύνδεση πολιτικών και κοινωνικών κρατουμένων και τους κοινούς αγώνες που δόθηκαν εντός και εκτός φυλακών.

Comments Off on Προβολή – Εκδήλωση ” Οι Βροχοποιοί ”, Πέμπτη 22/10/2015 στις 21:00 στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

KEIMENO-ΕΙΣΗΓΗΣΗ για την εκδήλωση-συζήτηση «ΔΝΤ! Και τώρα τι;»
16-4-2011

Χωρίς αμφιβολία η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια βρίσκεται στην πιο δύσκολη οικονομική κατάσταση των τελευταίων δεκαετιών. Η γενικότερη οικονομική κρίση που υπάρχει στις χώρες του δυτικού κόσμου, οι δομικές αδυναμίες του συστήματος, τα σκάνδαλα, οι κερδοσκόποι των spreads και τέλος η υποτέλεια στο ΔΝΤ και την ΕΕ, που είναι και η χαριστική βολή, κάνουν το μέλλον να φαντάζει εφιαλτικό. Το βιοτικό επίπεδο συνεχώς υποβαθμίζεται, με την ακρίβεια στα προϊόντα πρώτης ανάγκης, τις περικοπές των δαπανών για την παιδεία και την υγεία (συγχωνεύσεις σχολείων και νοσοκομείων), αύξηση της φορολογίας στα καύσιμα (πετρέλαιο θέρμανσης και βενζίνης), αύξηση του ΦΠΑ, αύξηση διοδίων και τιμών στις αστικές και υπεραστικές συγκοινωνίες.

Οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί ήταν από τους πρώτους που μπήκαν στο στόχαστρο, αρχικά με περικοπές μέρους των μισθών και συντάξεων και στη συνέχεια με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Παράλληλα με αυτά υπάρχει και το συνεχές κλείσιμο μικρών επιχειρήσεων που δεν μπορούν να αντέξουν στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες. Η ανεργία συνεχώς αυξάνεται και δίπλα στην υποβάθμιση της εργατικής τάξης, υπάρχει και η διάλυση της μεσαίας, η προλεταριοποίηση της μεσαίας – μικροαστικής τάξης. Το κεϋνσιανό μοντέλο και το κράτος πρόνοιας αντικαθίσταται με έναν άγριο καπιταλισμό και με ένα κράτος χωροφύλακα. Π.χ. Πόσο τυχαία είναι η δωρεά 200.00 ευρώ από τον μεγαλό-εφοπλιστή Νίκο Πατέρα για την επισκευή των μοτοσικλετών ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, τον Μάρτιο;

Ένα νέο δεδομένο είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες. Το καθεστώς τούς εμπαίζει ανάμεσα στο καθεστώς, νομιμοποίηση, ημι-νομιμοποίησης και παρανομίας. Κάνουν τις πιο δύσκολες εργασίες και συνήθως παίρνουν τις χαμηλότερες αποδοχές. Παράλληλα, προκειμένου να διασπαστεί η ενότητα της εργατικής τάξης και των χαμηλών οικονομικών στρωμάτων, παρουσιάζονται ως υπεύθυνοι για την ανεργία και ως παράγοντας μόλυνσης της καθαρότητας, της κατά φαντασία φυλετικά καθαρής ελληνικής φυλής. Το επόμενο βήμα των εθνικιστών, δεν μπορεί να είναι άλλο, από το να σπάνε τις απεργίες και να τραμπουκίζουν διαδηλωτές. Άλλωστε η θεωρία του εθνικισμού, υποστηρίζει το συνεργατικό / συντεχνιακό κράτος ή με άλλα λόγια την υποταγή των εργαζόμενων στα μεγάλα αφεντικά – ιδιοκτήτες και το ολοκληρωτικό κράτος ως διαμεσολαβητή. Στον μεσοπόλεμο η τότε πλουτοκρατία κατέφυγε στις φασιστικές ορδές για να ανακόψει τα εργατικά κινήματα. Ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, εξυπηρετεί τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας. 

Ο καθεστωτικός συνδικαλισμός είναι ανεπαρκής στο να δώσει απαντήσεις δράσης και οργάνωσης στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται. Οι καρεκλοκένταυροι εργατοπατέρες περιορίζουν την δράση σε συμφωνημένες απεργίες και φραστικές διαμαρτυρίες. Το ΠΑΜΕ είναι πιο δυναμικό μεν, αλλά είναι δεμένο στο «άρμα» του ΚΚΕ, που πέρα από την εξυπηρέτηση των κομματικών μικροσυμφερόντων έχει υπογράψει τον ιστορικό συμβιβασμό με το αστικό καθεστώς. Συμφωνία την οποία τηρεί με παροιμιώδη συνέπεια. Κοινή συνιστώσα ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ είναι η οριοθέτηση των αγώνων στα πλαίσια της νομιμότητας και η στρατηγική προσανατολισμένη στα κομματικά συμφέροντα.  

Σε αντίθεση με τον έντονο ταξικό πόλεμο από το 1974 έως τα μέσα τις δεκαετίας του ΄80, ακολούθησε μία κατάσταση ύφεσης του εργατικού κινήματος. Η διάσπαση και η αφομοίωση των συνδικάτων από το ΠΑΣΟΚ, το βόλεμα στον δημόσιο τομέα, η πλασματική οικονομία ευμάρεια – φούσκα ανάπτυξης, η μετακίνηση βιοτεχνιών και εργοστασίων σε άλλες χώρες με φθηνότερα μεροκάματα και η μικρο-αστικοποίηση αποτέλεσαν βασικά χαρακτηριστικά. Σήμερα, μπροστά στην φτωχο-ποίηση όλο και μεγαλύτερων κοινωνικών στρωμάτων και την κρίση του κεφαλαίου, ανοίγει ξανά ο ασκός τους ταξικού πολέμου και η επαναστατική προοπτική.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται ο αυτόνομος συνδικαλισμός. Σωματεία βάσης που λειτουργούν αμεσο-δημοκρατικά και έχουν ως στόχευση αυτόν καθ’ αυτόν τον εργατικό αγώνα και όχι μικρο-κομματικά συμφέροντα. Πολλά από αυτά έχουν αναπτύξει μία αξιόλογη δράση, η οποία επεκτείνεται και σε άρθρωση ενός πιο συνολικού πολιτικού λόγου. Λόγος που δεν περιορίζεται μόνο στα συντεχνιακά ζητήματα αλλά στις γενικότερες συνθήκες που βιώνουμε, όπως και στις προοπτικές χειραφέτησης. Επίσης έχουν γίνει και εργατικοί αγώνες έξω από τον καθεστωτικό συνδικαλισμό (Banquet, BarΘelonika). Παράλληλα υπάρχουν και επιχειρήσεις που λειτουργούν ως κολεκτίβες. Όλα αυτά ξεκομμένα δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο, όμως όλα μαζί αποτελούν μια πρώτη βάση για το τι μπορεί να δημιουργηθεί στο μέλλον.  

Στην πόλη της Καβάλας, αν και με μετριοπαθή χαρακτηριστικά έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα δείγματα της ταξικής πάλης. Οι αγώνες των απολυμένων στο Δελφίνι και στα Bodyline, η πορεία ενάντια στην ανεργία, η απεργία πείνας άνεργου ζευγαριού καβαλιωτών, οι απεργίες –πορείες (που σε μία από αυτές υπήρξε και η προκλητική βιντεοσκόπηση μέσα από το αστυνομικό τμήμα, για την οποία βγήκε υπουργικό πόρισμα ότι δεν έγινε παρότι υπάρχει φωτογραφικό υλικό που αποδεικνύει την αστυνομική αυθαιρεσία!!!), η αντιρατσιστική πορεία και οι κινήσεις αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας μετανάστες – εργαζόμενους της Υπατίας – Νομικής.

Μία συνειδητή επαναστατική στρατηγική δεν μπορεί να είναι προσανατολισμένη μόνο σε ένα κίνημα διαμαρτυρίας, ειρηνικής ή ακόμη και βίαιης, ούτε μόνο σε συντεχνιακές διεκδικήσεις ή μικρο-πολιτικές επιδιώξεις. Πολύ βαθύτερα, όχι μόνο πρέπει να αναλύει το υπάρχον σύστημα, αλλά να δημιουργεί και τις βάσεις και τις οργανωτικές δομές για την ανατροπή, την επανάσταση και το πέρασμα σε μια άλλη κοινωνία. Η οικονομία και η εργασία, αποτελούν αν όχι τις πιο σημαντικές, σίγουρα κάποιες από τις πιο σημαντικές συνιστώσες για αυτό το επαναστατικό πέρασμα.

Η καλλιέργεια επαναστατικής συνείδησης και κουλτούρας, η αυτό-οργάνωση στους χώρους εργασίας, η εργατική διεκδίκηση από αυτόνομα συνδικάτα με ταξική συνείδηση, οι άγριες απεργίες, οι απεργίες αλληλεγγύης και η γενικότερη ταξική αλληλεγγύη, οι καταλήψεις χώρων εργασίας από τους εργαζόμενους, η δημιουργία κολεκτίβων και κολεκτιβοποίηση κατειλημμένων χώρων εργασίας, αποτελούν κάποια από τα πρώτα βήματα. Τα πρώτα βήματα προς την απαλλοτρίωση όλων των οικονομικών μονάδων και την αμεσο-δημοκρατική κολεκτιβοποίηση. Τα πρώτα βήματα σε μία μετάβαση σε νέες δομές σε όλα τα φάσματα της κοινωνικής ζωής. Τα πρώτα βήματα για την διεθνή επανάσταση των νέο-πτωχων και την δημιουργία ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης.
 

http://anarxikoikavalas.squat.gr/?p=527

Το Αυτόνομο Στέκι παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ του πιο διάσημου και πολυσυζητημένου γκραφιτά στον κόσμο, Banksy, “Exit through the gift shop” για το street art κίνημα.

Είσοδος: πάντα ελεύθερη

* ΤΟ ΘΕΑΤΡΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΠΟΥ ΣΤΕΓΑΖΕΤΑΙ Ο ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ*

http://anarxikoikavalas.squat.gr/?p=311

Φέτος το Αυτόνομο Στέκι Καβάλας συμπληρώνει 25 χρόνια ύπαρξης και λειτουργίας. Είναι ένας από τους πρώτους αυτό-οργανωμένους χώρους στον ελλαδικό χώρο και αυτός που έχει την μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Η ιστορία του ξεκινά στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, όταν σε μία επαρχιακή πόλη, την Καβάλα,μία πρωτοβουλία ατόμων διαφορετικών μεταξύ τους ως προς τις πολιτικές κατευθύνσεις, αποφάσισε να διαμορφώσει έναν χώρο έκφρασης των ριζοσπαστικών τάσεων της μεταπολιτευτικής περιόδου (οικολόγοι, εναλλακτικοί, αυτόνομοι, αντιεξουσιαστές – αναρχικοί κ.α.). Στην πορεία λειτουργίας του οι άλλες τάσεις πλην της αντι-εξουσιαστικής / αυτόνομης / αναρχικής δεν είχαν μεγάλη διάρκεια, κάτι ανάλογο και με τον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, πόσο μάλιστα για μία επαρχιακή πόλη. Παρόμοια εγχειρήματα υπήρξαν στην Ισπανία την δεκαετία του 1930, κατά την διάρκεια της ελευθεριακής – αναρχικής κοινωνικής επανάστασης. Μεταπολεμικά σε διάφορες ευρωπαϊκές μητροπόλεις, με κυριότερη την Ιταλία τις δεκαετίες του 1970-80, όπου ξεκίνησε το κίνημα της Αυτονομίας και άνθησαν τα κατειλημμένα κοινωνικά κέντρα. Εγχειρήματα που συνεχίζονται
ακόμη και σήμερα και έχουν αποκτήσει και άλλες μορφές, όπως αυτό-διαχειριζόμενα πάρκα, κολεκτίβες, αγροκτήματα, ακόμη και εργοστάσια.

Το Αυτόνομο Στέκι Καβάλας, ως χώρος με πολυετή ύπαρξη, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης και για άλλους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους τόσο στην πόλη της Καβάλας (Κατάληψη Βύρωνος 3, Στέκι στο ΤΕΙ, αυτο-οργανωμένα στούντιο), όσο και πανελλαδικά καθώς έδειξε στην πράξη ότι ακόμη και σε επαρχιακές πόλεις μπορούν να πραγματωθούν εγχειρήματα. Στα 25 χρόνια παρουσίας του οργανώθηκαν πάμπολλες εκδηλώσεις όπως προβολές ταινιών, συζητήσεις και παρουσιάσεις, που θα μας χρειαζότανε πολλές σελίδες για να τις αναφέρουμε. Στον χώρο του ξεκίνησαν πάρα πολλές πρωτοβουλίες για παρεμβάσεις μέσα στην πόλη και παρακάτω αναφερόμαστε μόνο στα τελευταία χρόνια: Για τα τοπικά ζητήματα πήρε την πρωτοβουλία για την οργάνωση εκδηλώσεων απ’ όπου ξεκίνησε η Συντονιστική Επιτροπής Αγώνα κατά της εγκατάστασης δεξαμενών καυσίμων στη Βάσοβα και φιλοξένησε τις πρώτες συνελεύσεις της. Συμμετείχε στον αγώνα ενάντια στην εγκατάσταση Νατοϊκου Λιμανιού στην Πέραμο, στάθηκε αλληλέγγυο στον αγώνα των Θασίων ενάντια στο ραντάρ στο όρος Υψάριο και ήταν παρόν στον πανκαβαλιώτικο αγώνα ενάντια στο εργοστάσιο Λιθάνθρακα. Συμμετείχε στις απεργίες για το ασφαλιστικό, ενάντια στο ΔΝΤ κ.α. Στάθηκε αλληλέγγυο ανεξαιρέτως σε όλους όσους πανελλαδικά διώχθηκαν ή φυλακίστηκαν για την επαναστατική – ριζοσπαστική τους δραστηριότητα, χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τυχόν διαφωνίες. Από τον χώρο του ξεκίνησαν πρωτοβουλίες αντι-πληροφόρησης για πολλά θέματα (π.χ. εκπαίδευση, εργασιακό, οικολογία, οικονομία, καταστολή, εκλογές κ.α.) ή γεγονότα σταθμοί στην νεώτερη ελληνική ιστορία όπως η προεδρία της Ε.Ε. (2002) και η εξέγερση του Δεκέμβρη (2008). Στον χώρο του βρίσκεται και η μουσική κολεκτίβα Accion Mutante που έχει οργανώσει δεκάδες συναυλίες χωρίς είσοδο με συγκροτήματα από Ελλάδα αλλά και από την ευρωπαϊκή και αμερικανική ήπειρο. Τέλος, έχει οργανώσει προβολές και εκδηλώσεις σε διάφορα μέρη της πόλης (Κήπος, Φάληρο, Λιμενικό Ταμείο, ΣΦΓΤ, Λιμάνι κ.α.), αλλά και πιο πρωτότυπες εκδηλώσεις όπως τα χαριστικά παζάρια όπου ο καθένας μπορεί να πάρει, δώσει ή ανταλλάξει αντικείμενα που δεν τα χρειάζεται αλλά ενδεχομένως να είναι χρήσιμα σε κάποιον άλλο.

Από την αρχή λειτούργησε στην βάση της αυτοδιαχείρισης, χωρίς διοικητικά συμβούλια, με όργανο λήψης αποφάσεων την γενική συνέλευση. Πότε δεν πήρε ή δέχτηκε επιχορήγηση από κανέναν φορέα και πάντα κράτησε την αυτονομία του προς οποιαδήποτε άλλη κίνηση, χωρίς να αποκλείει συνεργασίες. Στο χώρο του βρίσκεται αρχείο από έντυπα από τις αρχές τις δεκαετίας του ‘80 με αρκετά από αυτά να έχουν πλέον ιστορική αξία. Ο χώρος είναι ανοικτός σχεδόν καθημερινά και αποτελεί σημείο επικοινωνίας και ζυμώσεων. Λειτουργεί δανειστική βιβλιοθήκη και διανέμονται έντυπα, δίσκοι και cd από αυτο-οργανωμένες παραγωγές, καφέδες από κολλεκτίβες του Μεξικού κτλ.

Η κεντρική ιδέα πίσω από αυτά τα εγχειρήματα είναι ότι οι ριζοσπαστικές θεωρίες πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα. Ο τρόπος οργάνωσης που προτείνουμε δεν θα περιμένουμε να εφαρμοστεί μετά την «νύκτα της μεγάλης επανάστασης», όπως υπόσχονται τα κόμματα για το πρόγραμμά τους μετά τις εκλογές ή οι θρησκείες για τον παράδεισο μετά θάνατον. Εδώ και τώρα, θέτουμε σε εφαρμογή την αυτοδιαχείριση. Όπου το εγχείρημα αποτύχει, αποτελεί μία ευκαιρία για κριτική για τα αίτια. Όπου πετύχει δείχνει και σε άλλα κοινωνικά κομμάτια ότι η αυτοδιαχείριση δεν είναι ουτοπία ή μία θεωρία, αλλά ένας θεμιτός τρόπος οργάνωσης αποτελεσματικότερος και αποδοτικότερος. Δεν έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι αυτοδιαχιριζόμενοι χώροι θα γεμίσουν ξαφνικά από πλήθη, ούτε έχουμε την αξίωση να γίνουμε καθοδηγητές. Έχοντας εφαρμόσει στην πράξη αυτά που λέμε και γράφουμε, έχουμε ένα εργαλείο για να δείξουμε ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» μακριά από την βαρβαρότητα της Εξουσίας, σε αντίθεση με τον νέο μεσαίωνα σύγχρονης δουλείας που θέλουν να μας επιβάλλουν, με πρόφαση την κρίση της οικονομίας. Εμείς οι καθημερινοί άνθρωποι πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αλλάξουμε την μοίρα που μας έχουν επιβάλει ως «πραγματικότητα»!

Σύντομο λινκ: http://anarxikoikavalas.squat.gr/?p=305

Μερικές φωτογραφίες από την έκθεση “η Τέχνη του Αυτόνομου Χώρου”..

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=wwWfBzdyIUo[/youtube]