Tag Archives: ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2008

6 Δεκέμβρη 2008.

Μία σφαίρα σκοτώνει ένα απείθαρχο παιδί. Μία σφαίρα από έναν μισθοφόρο της τάξης, της ασφάλειας, του εφησυχασμού προς όποιον αρνείται να μπει στο κοπάδι. Μία σφαίρα από έναν μπράβο των εκμεταλλευτών και των αρχόντων προς τον ανήλικο που φλέρταρε στους «κακόφημους» δρόμους της ανυπακοής και της εξέγερσης σε αυτόν τον κόσμος της αδικίας, του τρόμου και της παρακμής. Μέσα σε λίγα λεπτά η φλόγα της οργής αρχίζει να εξαπλώνεται στους γύρω δρόμους και σταδιακά αγκαλιάζει όλη την χώρα. Από την Κρήτη ως τα Γιάννενα και την Αλεξανδρούπολη, από την ενδοχώρα ως τα νησιά, αλλά και σε πολλές γειτονιές – δήμους στα αστικά κέντρα.

Μέσα σε λίγες μέρες ο απόηχος της Εξέγερσης έφτασε από τις μητροπόλεις της Δύσης ως τα βουνά του Μεξικού. Με πορείες, καταλήψεις, συγκρούσεις, κινήσεις αλληλεγγύης από την Τουρκία και την Γερμανία ως κάποιες πολιτείες των Η.Π.Α. Με τον Σαρκοζί να αποσύρει νομοσχέδιο για την παιδεία φοβούμενος αλυσιδωτή μετάδοση της Εξέγερσης, όπως άλλωστε και οι άλλοι ευρωπαίοι άρχοντες και τον κομ. Μάρκος από τα βουνά του Μεξικού να λέει «ευχαριστούμε ελληνικέ λαέ».

Δεν είναι μόνο οι αναρχικοί – αντιεξουσιαστές και κάποια κομμάτια της αριστεράς, αλλά ένα πλήθος από μαθητές ως ηλικιωμένους, από ντόπιους και μετανάστες, εργαζόμενους και φοιτητές από οποιονδήποτε που πείρε τους δρόμους.

Παντού ξεσπούνε συγκρούσεις, πυρπολούνται κυβερνητικά κτήρια και τράπεζες και τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα δέχονται επιθέσεις. Ο Δεκέμβρης ήτανε βίαιος, όπως κάθε εξέγερση. Κάποιες στιγμές και με παρατράγουδα, όπως ήτανε φυσικό, όμως είχε σαφή στόχευση στην επίθεση στην κρατική εξουσία και τις τράπεζες – κεφάλαιο.

Τα εμπορεύματα από τα καταστήματα του κέντρου (των μεγάλων αστικών κέντρων) απαλλοτριώνονται και μοιράζονται. Δείχνοντας το μέγεθος της οικονομικής ανέχειας από τους νέους των επτακοσίων ευρώ ως τους ηλικιωμένους με τις πενιχρές συντάξεις – ψυχούλα.
Σχολεία, πανεπιστήμια και κυβερνητικά κτήρια καταλαμβάνονται και ελέγχονται από γενικές συνελεύσεις. Η οργή γίνεται εξέγερση και ανθίζουν δειλά τα πρώτα άνθη μίας μέλλουσας επανάστασης. Αναπτύσσετε η πραγματική δημο-κρατία, η αναρχία. αυτή των γενικών – λαϊκών συνελεύσεων και όχι του κοινοβουλίου και των υπουργείων. Την επόμενη φορά ας αναπτυχθεί και ας αγκαλιάσει και τους χώρους εργασίας, για να ολοκληρωθεί και ας είναι παντοτινή!!!

Οι κυβερνώντες σκέφτονται να κατεβάσουνε τα άρματα στους δρόμους, όμως μπρος στην πιθανότητα της περαιτέρω γενίκευσης της εξέγερσης, προτιμούν να αφήσουνε την κατάσταση να εκτονωθεί από μόνη της. Παράλληλα τα ΜΜΕ την συκοφαντούν, κάνοντας λόγο για «καλούς και κακούς διαδηλωτές» και υπερτονίζοντας τα όποια μελανά σημεία, αυτού του πολύ-διαστατού κοινωνικού φαινομένου.

Ο Δεκέμβρης ήτανε μία εικόνα από το μέλλον, για όσους τουλάχιστον αισθάνονται αυτό των κόσμο σαν μία ταφόπλακα που τους κρατά δέσμιους στην όλο και αυξανόμενη οικονομική εξαθλίωση – φτώχεια και σε ένα ζοφερό μέλλον ελέγχου και καταστολής. Αυτό που τρόμαξε τους ισχυρούς αυτού τους σάπιου κόσμου δεν ήτανε μόνο οι φωτιές στους δρόμους και οι σπασμένες τζαμαρίες των τραπεζών, αλλά η προοπτική που ξανοίχτηκε, αυτό που εν τέλει αποτελεί ελπίδα και λύση για όλους τους υπόλοιπους. Αυτή της απαλλοτρίωσης του κοινωνικού – οικονομικού πλούτου από τις άβουλες μάζες που αποκτούν συνείδηση, αυτή της γενικευμένης αυτό-οργάνωσης χωρίς αφέντες και δούλους, χωρίς golden boys και νέους των επτακοσίων ευρώ. Αυτή της επανάστασης για το ξεπέρασμα αυτού του γερασμένου κόσμου. Και η επανάσταση δεν έχει ημερομηνία, Νοέμβρη ή Δεκέμβρη, είναι πάντα και παντού!!!

Εκδήλωση (προβολή) στις 4/12

Την Παρασκευή 4/12, ώρα 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας (Φιλίππου 46) θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με προβολή των ντοκυμαντέρ “Οι Λαχειοπώλες τ’ Ουρανού” και “Δεκέμβρης 2008 Θεσ/νίκη”, με αφορμή την επέτειο από την Εξέγερση του Δεκέμβρη 2008.

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Liw-XeousyY]

Κείμενο για την Hip Hop συναυλία

6 Δεκέμβρη 2008.

Μία σφαίρα σκοτώνει ένα απείθαρχο παιδί. Μία σφαίρα από έναν μισθοφόρο της τάξης, της ασφάλειας, του εφησυχασμού προς όποιον αρνείται να μπει στο κοπάδι. Μία σφαίρα από έναν μπράβο των εκμεταλλευτών και των αρχόντων προς τον ανήλικο που φλέρταρε στους «κακόφημους» δρόμους της ανυπακοής και της εξέγερσης σε αυτόν τον κόσμος της αδικίας, του τρόμου και της παρακμής.
Μέσα σε λίγα λεπτά η φλόγα της οργής αρχίζει να εξαπλώνεται στους γύρω δρόμους και σταδιακά αγκαλιάζει όλη την χώρα, για να φτάσει από τις μητροπόλεις της Δύσης ως τα βουνά του Μεξικού. Ένα πλήθος από μαθητές ως ηλικιωμένους, από ντόπιους και μετανάστες παίρνει τους δρόμους. Παντού ξεσπούνε συγκρούσεις, πυρπολούνται κυβερνητικά κτήρια και τράπεζες και τα περισσότερα αστυνομικά τμήματα δέχονται επιθέσεις. Τα εμπορεύματα από τα καταστήματα του κέντρου (των μεγάλων αστικών κέντρων) απαλλοτριώνονται και μοιράζονται, ενώ σχολεία, πανεπιστήμια και κυβερνητικά κτήρια καταλαμβάνονται και ελέγχονται από γενικές συνελεύσεις. Η οργή γίνεται εξέγερση και ανθίζουν δειλά τα πρώτα άνθη μίας μέλλουσας επανάστασης.

Οι κυβερνώντες σκέφτονται να κατεβάσουνε τα άρματα στους δρόμους, όμως μπρος στην πιθανότητα της περαιτέρω γενίκευσης της εξέγερσης, προτιμούν να αφήσουνε την κατάσταση να εκτονωθεί από μόνη της.
Ο Δεκέμβρης ήτανε μία εικόνα από το μέλλον, για όσους τουλάχιστον αισθάνονται αυτό των κόσμο σαν μία ταφόπλακα που τους κρατά δέσμιους στην όλο και αυξανόμενη οικονομική εξαθλίωση – φτώχεια και σε ένα ζοφερό μέλλον ελέγχου και καταστολής.
Αυτό που τρόμαξε τους ισχυρούς αυτού τους σάπιου κόσμου δεν ήτανε μόνο οι φωτιές στους δρόμους και οι σπασμένες τζαμαρίες των τραπεζών, αλλά η προοπτική που ξανοίχτηκε. Αυτή της απαλλοτρίωσης του κοινωνικού – οικονομικού πλούτου από τις άβουλες μάζες που αποκτούν συνείδηση, αυτή της γενικευμένης αυτό-οργάνωσης χωρίς αφέντες και δούλους, χωρίς golden boys και νέους των επτακοσίων ευρώ. Αυτή της επανάστασης για το ξεπέρασμα αυτού του γερασμένου κόσμου. Και η επανάσταση δεν έχει ημερομηνία, Νοέμβρη ή Δεκέμβρη, είναι πάντα και παντού!!!

Αναβολή…

πείρε η δίκη, 3 συλληφθέντων (ένας εργαζόμενος και δύο φοιτητές) στην Καβάλα για τα γεγονότα κατά την Εξέγερση του Δεκέμβρη 2008, η οποία είτανε να πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου.

Κείμενο αλληλεγγύης στον Θ. Ηλιόπουλο

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΦΥΛΑΚΙΖΕΤΑΙ

Άμεση και χωρίς ώρους απελευθέρωση του απεργού πείνας Θ. Ηλιόπουλου

«Κάποιοι, άδηλων συμφερόντων, διαβάζουν τα γεγονότα σαν τις κλαίουσες ιτιές, κλαυθμηρίζουν για τον όλεθρο και την καταστροφή. Όμως ο Δεκέμβρης γέννησε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και, κυρίως, ξεκόλλησε τα παιδιά από τα playstations και τα internet cafe. Είναι αφελές κι άδικο να λες πως τα παιδιά βγήκαν στο δρόμο μόνο για να εκτονώσουν την οργή τους. Τα ιδανικά και τα όνειρά τους διεκδίκησαν».

Τα γεγονότα του Δεκέμβρη 2008, είναι λίγο – πολύ γνωστά. Στο λεγόμενο «άβατο» των Εξαρχείων, ο ειδικός φρουρός Κορκονέας πυροβολεί και εκτελεί τον 15χρονο μαθητή Αλ. Γρηγορόπουλο. Αυτή η σφαίρα που δεν ρίχθηκε σε έναν τυχαίο γεωγραφικό χώρο και ούτε από κάποιον «ψυχοπαθή», αλλά από έναν μισθοφόρο της υποταγής, προορισμένη για την ανήσυχη – απείθαρχη νεολαία και τους παντός ηλικίας εξεγερμένους της μητρόπολης, αποτέλεσε την σπίθα για την Εξέγερση του Δεκέμβρη. Μέσα σε λίγες ώρες η Εξέγερση απλώθηκε σε όλη την χώρα και ο απόηχος της πέρασε από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έως τα βουνά του Μεξικού. Όπως έχουμε ξαναγράψει αυτό που τρόμαξε τους κοσμοκράτορες του πλανήτη, φοβούμενοι για αλυσιδωτές εκρήξεις (π.χ. Σαρκοζί στην Γαλλία) δεν ήταν απλώς οι σπασμένες βιτρίνες των τραπεζών, οι απαλλοτριώσεις και τα οδοφράγματα. Αλλά και τα πρώτα σπέρματα αυτό-οργάνωσης των εξεγερμένων, όπως και η προοπτική μετουσίωσης της οργής σε συνειδητή κοινωνική επανάσταση, η οποία θα θέσει το τέλος της κυριαρχίας τους. Ανοίγοντας τον δρόμο για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και έλεγχο στην ζωή των υπηκόων. Έναν κόσμο αυτό-οργάνωσης, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

«Από τότε δεν με αποφυλακίζουν γιατί στην πραγματικότητα με χρειάζονται ως όμηρο. Είμαι οραματιστής της άμεσης δημοκρατίας, του συν-αποφασίζειν και συν-πράττειν. Το θέμα για το κράτος είναι ότι επιμένω να σκέφτομαι. Και να σκέφτομαι διαφορετικά. Υπό αυτή την έννοια, αύριο το πρωί μπορείς να βρεθείς στη θέση μου, εσύ κι ο οποιοσδήποτε».

Ο Δεκέμβρης δεν πέρασε χωρίς αιχμάλωτους. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις 62 άνθρωποι προφυλακίστηκαν, ενώ πολλοί άλλοι διώχθηκαν ποινικά. Ανάμεσα τους και ο Θοδωρής Ηλιόπουλός. Ο Θοδωρής έχει το χαρακτηριστικό ότι, ενώ οι μόνες «αξιόπιστες» μαρτυρίες που τον βαραίνουν είναι αυτές των δύο ΜΑΤατζίδων που τον συνέλαβαν, είναι ο μοναδικός που δήλωσε τις αντι-εξουσιαστικές – ελευθεριακές απόψεις του από την πρώτη στιγμή. Τίμημα που πληρώνει με το να παραμένει ο τελευταίος προφυλακισμένος της Εξέγερσης του Δεκέμβρη. Καθώς σύμφωνα με το βούλευμα τις εισαγγελίας «είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για την δημόσια τάξη». Χαρακτηρισμός που εν τέλει, ίσως και να είναι κολακευτικός σε αυτόν τον σάπιο κόσμο της υποταγής, της παραίτησης και του τηλεκοντρόλ.

«Κάθε τι φλερτάρει με το θάνατο. Αν είσαι μετανάστης, μια επίσκεψη στην παιδική χαρά του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί αυτομάτως να σημάνει και το θάνατό σου. Ή αν είσαι εργάτης σε κάποιο εργοστάσιο. Ή αν είσαι ποδηλάτης στους δρόμους της Αθήνας. Η απεργία πείνας σε φέρνει μερικά βήματα πριν το θάνατο, αλλά και πιο κοντά στην ελευθερία. Ως ξένος που είμαι στον κόσμο των αφεντικών, ως εργάτης, ως ποδηλάτης δεν φοβήθηκα το θάνατο. Ως απεργός πείνας ζω με την ελπίδα της απελευθέρωσης κι όχι με το φόβο του θανάτου».

Ο Θοδωρής Ηλιόπουλος από τις 10 Ιουλίου, ξεκίνησε απεργία πείνας διεκδικώντας την απελευθέρωση του. Η αλληλεγγύη ήταν και θα είναι το μεγαλύτερο όπλο μας. Όμως δεν είναι εργολαβία μας… η υπόθεση του Θοδωρή αφορά όλους. Τουλάχιστον όσους δεν θέλουν να είναι αξιοπρεπείς και όχι με σκυμμένο το κεφάλι. Όσους θέλουν να βλέπουν το μέλλον τους με χαμόγελο και
όχι με τρόμο!