Featured post

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΩΝ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΣΤΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΜΑΣ

Με δεδομένη την πολιτική σκλήρυνσης των μέτρων σε σχέση με τα σύνορα ευρύτερα και την Ευρώπη-φρούριο, που έγινε ακόμη πιο αδιαπέραστο με πρόσχημα την πανδημία του Covid-19, το ελληνικό κράτος επιλέγει τον καθολικό αποκλεισμό της εισόδου στη χώρα σε πολίτες κρατών με τα οποία δεν έχει ισχυρές οικονομικές συμμαχίες ή/και συναλλαγές, πλην της δυνατότητας λήψης αδειών μετακίνησης για εξαιρετικούς λόγους. Αυτοί οι «εξαιρετικοί λόγοι», όπως είναι αναμενόμενο μέσα σε ένα καπιταλιστικό και νεοφιλελεύθερο πλαίσιο, αφορούν κυρίως την ελεύθερη διακίνηση του χρήματος, των εμπορευμάτων, του τουρισμού, καθώς και της παραοικονομίας και της φθηνής εργατικής δύναμης. Σίγουρα πάντως, ως «εξαιρετικοί λόγοι» δεν εννοούνται η ελεύθερη διακίνηση και οι συναντήσεις των αντιστάσεων και των αγώνων των από τα κάτω ενάντια στον καπιταλισμό, τον ρατσισμό, τον σεξισμό, τον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό, των αγώνων για γη και ελευθερία για την αυτοοργάνωση της παραγωγής, για την ελευθεριακή παιδεία, την υγεία ως όλον, την απελευθερωτική δημιουργικότητα, την αυτοδιαχείριση σε όλο το φάσμα της καθημερινότητας.

Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, η συνάντηση με την αντιπροσωπεία των 177 συντρόφων και συντροφισσών Ζαπατίστας που κατάφεραν να «εισβάλλουν» και βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, δεν κατέστη εφικτό να πραγματοποιηθεί στο παρόν στη δική μας γεωγραφία.

Ως πανελλαδικός συντονισμός για τη διοργάνωση του ταξιδιού των Ζαπατίστας στην Ελλάδα, ωστόσο, παραμένοντας δεσμευμένοι/ες στη Διακήρυξη για τη Ζωή της 1ης Ιανουαρίου 2021, θα επιμείνουμε. Θα παραμείνουμε συντονισμένες/οι στην προσπάθεια για τη συνάντηση των αντιστάσεων, των αγώνων μας, των ιδεών, των εμπειριών μας στη δική μας γεωγραφία σε ένα από τα επόμενα «κύματα» του ταξιδιού των Ζαπατίστας στην Ευρώπη που ακολουθούν τον χειμώνα και την άνοιξη του 2022.

Ευχαριστούμε όλες και όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που τόσους μήνες συμμετέχουν, στηρίζουν και συνεισφέρουν στις εκδηλώσεις και τις δράσεις μας, παρακολουθούν την εξέλιξη του ταξιδιού και του πανελλαδικού συντονισμού και αναμένουν την άφιξή των compas στην Ελλάδα. Συνεχίζουμε τους αγώνες μας για τη ζωή, ενάντια στα κλειστά σύνορα και τους αποκλεισμούς, και δεσμευόμαστε να ανακοινώσουμε οτιδήποτε νεότερο προκύψει.

https://karavanizapatista.espivblogs.net/2021/10/15/anakoinosi-toy-panelladikoy-syntonismoy-schetika-me-tin-anavoli-tis-episkepsis-ton-zapatistas-sti-geografia-mas/
Featured post

Η κατάληψη Κιέπι στο Βερολίνο θα μείνει , Αλληλεγγύη από Καβάλα , Kopiplatz Bleibt solidarity from Kavala Greece

Η κατάληψη Κιέπι στο Βερολίνο θα μείνει, Αλληλεγγύη από Καβάλα, Kopiplatz Bleibt solidarity from Kavala Greece

#Köpi #Köpi137 #Köpi133
#KöpiPlatz#KöpiBleibt
Featured post

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΑΠΗΣ & ΜΙΣΟΥΣ ACCION MUTANTE COLLECTIVE LIVE ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΟΚΤΩΒΡΗ 2021, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟ/ΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΤΕΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

 

 

 

 

Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ/ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΦΥΣΣΑ ΚΑΙ ZACKIE, ΣΑΒΒΑΤΟ 18/09/2021

Περίπου 60  άτομα συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Καβάλας, στη συγκέντρωση – μικροφωνική για τα 8 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Αναρτήθηκε πανό στο σημείο της συγκέντρωσης,  για τον Παύλο και για τη  Zackie/Ζακ… μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο, το οποίο ήταν ηχογραφημένο και ακουγόταν σε όλη τη διάρκεια της συγκέντρωσης.

Μετά από μία ώρα πραγματοποιήθηκε πορεία στο κέντρο της πόλης με τις δυνάμεις καταστολής να ακολουθούν ”διακριτικά”. Η πορεία είχε δυνατό παλμό, ακούγονταν αντιφασιστικά- αντιμπατσικά συνθήματα σε όλη τη διάρκεια της.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ

 

ΦΥΣΣΑΣ , ΖΑΚ, δολοφονηθήκαν από , κράτος , κεφάλαιο , φασίστες , νοικοκυραίους.

Featured post

Συγκέντρωση στο Λιμάνι της Καβάλας 18/9/2021, στις 18:00, ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ , ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ

ΦΥΣΣΑΣ , ΖΑΚ, δολοφονηθήκαν από , κράτος , κεφάλαιο , φασίστες , νοικοκυραίους. Συγκέντρωση στο Λιμάνι της Καβάλας 18/9/2021 στις 18:00

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ , ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ

Featured post

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΑΠΗΣ & ΜΙΣΟΥΣ, ACCION MUTANTE COLLECTIVE, PUNK LIVE ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2021 ΣΤΙΣ 20:00, ΑΥΤΟ/ΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ, ΤΕΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

Προβολή της ταινίας ”MANIFESTO”, Τρίτη 07/09/2021, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Μανιφέστο

Γιούλιαν Ρόζεφελντ

Η Κέιτ Μπλάνσετ ερμηνεύει με βιρτουοζιτέ 13 διαφορετικούς χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν διάσημα καλλιτεχνικά μανιφέστα του 20ού αιώνα, σε μία ευφυή ιδέα που όμως λειτουργεί περισσότερο ως installation κι όχι με κινηματογραφική φόρμα.

Eνας άστεγος, μία βιομηχανική εργάτρια, μία Ρωσίδα δασκάλα χορού, μία μοιρολογίστρα του μεσοπολέμου, ένα goth punk junkie, μία αστή curator έργων τέχνης, μία θρησκευόμενη μητέρα, μία δασκάλα δημοτικού σχολείου, μία τηλεοπτική παρουσιάστρια ειδήσεων (και η εξωτερική ρεπόρτερ της), μία μαριονετίστα (και η κούκλα της)… 13 συνολικά, πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες ερμηνεύουν κομμάτια από τα πιο διάσημα καλλιτεχνικά μανιφέστα του 20ου αιώνα: από τον εσκεμμένο παραλογισμό του Ντανταϊσμού, μέχρι τον -πολέμιο του ρομαντισμού- Φουτουρισμό, κι από τον κυνικό πραγματισμό του Κονστρουκτιβισμού, μέχρι την προσπάθεια για κινηματογραφικό νατουραλισμό των Δανών σκηνοθετών με το Δόγμα 95.

Πριν από δύο χρόνια, ο Γερμανός concept artist και κινηματογραφιστής Γιούλιαν Ρόζενφελντ είχε μία πρωτότυπη και ευφυή ιδέα: η οσκαρική Κέιτ Μπλάνσετ να ερμηνεύεσει όλους τους ρόλους σ’ ένα installation project: 13 οθόνες που παίζουν ταυτόχρονα, με το θεατή να προσπαθεί να αποσαφηνίσει, καλλιτεχνικά και πολιτικά, «τι είναι τέχνη» μέσα από στο χάος. Η σύνθεση (τόσο της εικόνας, όσο και των ιδεολογιών) ερχόταν έτσι σε μία καθαρή αντίστιξη με τη πολυφωνία (τόσο της εικόνας, όσο και των ιδεολογιών) κι ο κάθε θεατής αποχωρώντας ανασυγκροτούσε (ή όχι) τη δική του σκέψη μέσα από τη δύναμη της αντίθεσης. Η φύση του installation (ο θεατής μπαίνει και βγαίνει στο χώρο, τοποθετείται απέναντι στις οθόνες, στέκεται, περπατά) βοηθούσε την ιδέα να παραμένει φρέσκια, γοητευτική, εντυπωσιακή και, κυρίως, διανοητικά και φιλοσοφικά διεγερτική.

Η κινηματογραφική φόρμα όμως έχει άλλους κανόνες. Η επί 94 λεπτά γραμμική παρουσίαση (παρόλο το μοντάζ και την εξαιρετική δουλειά στον ήχο) των χαρακτήρων, των ιστοριών, των φιλοσοφιών στη μεγάλη οθόνη προδίδει την «κατασκευή» του concept. Οι μικρού μήκους ιστορίες αποκαλύπτονται ξαφνικά ως εμφατικές, πομπώδεις, υπογραμμισμένα διδακτικές. Η επιλογή των κόντρα-χαρακτήρων φαντάζει ως εξυπνακίστικο εύρημα. Κυρίως: το ίδιο το φιλοσοφικό κείμενο, απομονωμένο από την πηγή του κι ερμηνευμένο σε ένα ξένο περιβάλλον, δε λειτουργεί. Η επαναστατικότητά του δεν επικοινωνείται με τη δύναμη που της αρμόζει – ο καλλιτεχνικός παραλογισμός μοιάζει φορσέ, κουράζει, φλατάρει.

Σε αυτό πέφτει θύμα και η ίδια η Μπλάνσετ. Η αναμφισβήτητα καλύτερη ηθοποιός της γενιάς μας, δε θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερα ή πιο αριστοτεχνικά από αυτό που παραδίδει: με χαμελαιοντική ικανότητα μπαίνει στους ρόλους της, αναμετριέται με την διαφορετικότητα κειμένου και χαρακτήρα, ρισκάρει, τσακαλώνεται, μεταμορφώνεται.

Παρόλη όμως τη tour-de-force βιρτουοζιτέ της, το αποτέλεσμα μοιάζει απαγγελτικό, εγκεφαλικό, θεατρικό – όχι πάντως κινηματογραφικό. Ακόμα και η Μπλάνσετ «ερμηνεύει», δεν εξαφανίζεται, δε χάνεται, δεν μας παρασύρει σε μια εμπειρία που έχει θέση σε μία κινηματογραφική αίθουσα.

Featured post

Προβολή της ταινίας ΄΄THE LAUNDROMAT΄΄, Τρίτη 10/08/2021, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

To Ξέπλυμα

The Laundromat

Στίβεν Σόντερμπεργκ

Μια ταινία «βασισμένη σε αληθινά μυστικά» για τα Panama Papers ως μαύρη κωμωδία; Κι όμως λειτουργεί. Το φιλμ του Στίβεν Σόντερμπεργκ είναι απολαυστικό, αποκαλυπτικό και βαθιά πολιτικό.

Εχοντας ως βάση ένα ξεκάθαρα δημοσιογραφικό βιβλίο βασισμένο σε μια ενδελεχή έρευνα για τα Panama Papers, την διαρροή μιας σειράς εγγράφων το 2016 που αποκάλυπταν περισσότερες από διακόσιες χιλιάδες offshore εταιρείες και τους ιδιοκτήτες τους, ο Στίβεν Σόντερμπεργκ κι ο σταθερός πλέον συνεργάτης του στο σενάριο Σκοτ Ζ. Μπερνς θέλησαν να δοκιμάσουν έναν διαφορετικό τρόπο να πουν την ιστορία.

Το φιλμ ξεκινά με μια απολαυστική εισαγωγή στην οποία ο Γκάρι Όλντμαν κι ο Αντόνιο Μπαντέρας ως Γιούργκεν Μόσακ και Ραμόν Φονσέκα ιδρυτές της εταιρείας Mossack-Fonseca των οποίων το πελατολόγιο αποκάλυπταν τα Panama Papers, μας εξηγούν πως ακριβώς λειτουργεί το χρήμα από την εποχή του αντιπραγματισμού («αν είχες μπανάνες και κάποιος άλλος είχε μια αγελάδα»), μέχρι τις μέρες της πίστωσης, των τραπεζών, των μετοχών, των trust fund κι όλων εκείνων των τραπεζικών προϊόντων που δεν ξέρεις το όνομά τους αν δεν έχεις τα χρήματα να τα αποκτήσεις.

Κι από εκεί μας οδηγεί κατ’ ευθείαν στην Λίμνη Τζορτζ της πολιτείας της Νέας Υόρκης όπου η Ελεν Μάρτιν της Μέριλ Στριπ ετοιμάζονται να γιορτάσουν την τεσσαρακοστή επέτειο του γάμου τους με μια βόλτα στη λίμνη. Οταν όμως ένα ατύχημα μετατρέψει την βαρκάδα σε τραγωδία πνίγοντας 21 συνολικά ανθρώπους μεταξύ των οποίων και τον σύζυγο της Ελεν εκείνη κι οι ιδιοκτήτες του πλοιαρίου θα ανακαλύψουν ότι η ασφαλιστική που θα τους κάλυπτε δεν ήταν παρά μια εταιρία βιτρίνα. Αποφασισμένη να μην αφήσει τα πράγματα ήσυχα όπως την συμβουλεύει ο δικηγόρος της και τσαντισμένη όταν το διαμέρισμα στο Λας Βέγκας που θέλει να αγοράσει με τα χρήματα της ασφάλειας θα αγοραστεί από μια ακόμη τέτοια εταιρεία θα δοκιμάσει να βρει ποιος και τι κρύβεται πίσω από μια προφανώς σκοτεινή οικονομική πραγματικότητα.

Το «The Laundromat» όμως δεν ακολουθεί με γραμμικό τρόπο την πορεία της Ελεν προς την αποκάλυψη μιας αλήθειας, αλλά, διασχίζει τον πλανήτη από την Καραϊβική έως την Κίνα, το Μεξικό και το Λος Αντζελες, αφηγούμενο ιστορίες που δεν συνδέονται απαραίτητα η μία με την άλλη με κανέναν άλλο τρόπο πέρα από την φοροδιαφυγή, την δημιουργική λογιστική και την Mossack-Fonseca. Κι από τους Γιούργκεν και Ραμόν, που παρεμβαίνουν κάθε τόσο, σχολιάζοντας την δράση, προσφέροντας μυστικά για τον τρόπο που το σύστημα λειτουργεί ακόμη και σπάζοντας τον τέταρτο τοίχο κάνοντας σαφές ότι αυτό που βλέπεις είναι μια ταινία αλλά όχι μια συνηθισμένη ταινία.

Αλλες από αυτές τις ιστορίες είναι περισσότερο κι άλλες λιγότερο πετυχημένες όλες όμως παρακολουθούνται με ενδιαφέρον και μια ιδέα ανατριχίλας στον τρόπο που καταγράφουν μια συστηματική διαφθορά κι ένα συστημα φτιαγμένο για να προστατεύει τους έχοντες και να θωρακίζει τα χρήματα ανθρώπων που έχουν πολλά περισσότερα απ΄όσα μπορούσαν ποτέ να χάσουν.

Το φιλμ κορυφώνεται με την αποκάλυψη των Panama Papers και τον αντίκτυπο που αυτά είχαν στο παγκόσμιο σκηνικό, αλλά δεν τελειώνει εκεί. Αντίθετα, με μια ιδιοφυή, απολαυστική κι άκρως επιτυχημένη ανατροπή, φέρνει τα ερωτήματα που γέννησε εκείνη η αποκάλυψη στην ίδια την Αμερική και στον τρόπο που κι αυτή λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο προς το συμφέρον μόνο των ισχυρών κάνοντας ένα βαθιά καίριο και απόλυτα πολιτικό σχόλιο για την κατάσταση μιας ολόκληρης χώρας και την βαθιά αδικία που την χαρακτηρίζει.

 

 

Featured post

Προβολή της ταινίας : Σταυροί στο Μέτωπο PATHS OF GLORY (από το βιβλίο του Humphrey Cobb ), στο πάρκο της κατάληψης Βύρωνος 3, στις 03/08/2021 στις 21:30

Οι «Σταυροί στο Μέτωπο», κατατάσσονται δικαίως ανάμεσα στις σημαντικότερες αντιπολεμικές ταινίες όλων τω εποχών. Πρόκειται τυπικά για την τέταρτη μεγάλου μήκους δημιουργία του ιδιοφυούς, Στάνλεϊ Κιούμπρικ, με πρωταγωνιστή τον εξαιρετικό Κερκ Ντάγκλας.

Το 1957 αποτελεί μία χρονιά ορόσημο στην φιλμογραφία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Έχουν ήδη προηγηθεί τα πιο πειραματικά έργα του, το «Fear and Desire» του 1953 και το «Killer’s Kiss» του 1955, καθώς και η πρώτη ουσιαστικά μεγάλου μήκους ταινία του, σύμφωνα πάντα με τον ίδιο τον δημιουργό, το «The Killing» του 1956. Συνεχίζοντας στο ίδιο μήκος κύματος, η μικρή εταιρεία παραγωγής του Αμερικανού σκηνοθέτη, αγοράζει τα δικαιώματα του βιβλίου «Σταυροί στο Μέτωπο» (Paths of Glory) του Humphrey Cobb, το οποίο όπως και στο «The Killing», διασκευάζει ξανά ο Κιούμπρικ μαζί με τον συνεργάτη του, Jim Thompson και τον Calder Willingham.

Έχει όμως πλέον αντιληφθεί ο δημιουργός, πως για να τον προσέξει περισσότερο το κοινό και οι κριτικοί, θα πρέπει δυστυχώς να παίξει κατά κάποιον τρόπο, το παιχνίδι του Χόλιγουντ. Ευτυχώς καταφέρνει να το κάνει με τους δικούς τους όρους και με μία έξυπνη κίνηση, κλείνει για πρωταγωνιστή του, τον δημοφιλή Κερκ Ντάγκλας. Ο εμβληματικός ηθοποιός, θα προσθέσει την αίγλη που έλειπε μέχρι τώρα στις ταινίες του Κιούμπρικ. Οι «Σταυροί στο Μέτωπο» δικαίως αποτελούν το πρώτο πραγματικά σπουδαίο φιλμ του Αμερικανού σκηνοθέτη. Ένα αντιπολεμικό αριστούργημα, που δεν μοιάζει με οτιδήποτε είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε στην μεγάλη οθόνη.

Ο Κιούμπρικ ρίσκαρε και δικαιώθηκε. Αποφασισμένος να μην εγκλωβιστεί στους περιορισμούς των μεγάλων στούντιο, φεύγει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και πηγαίνει στη Γερμανία, όπου και γυρίζει την ταινία του στο παγωμένο Μόναχο. Μία τολμηρή απόφαση, που όμως τον δικαίωσε, κρατώντας παράλληλα τον απόλυτο οικονομικό και καλλιτεχνικό έλεγχο, της πρώτης σημαντικής ταινίας του.

Η πλοκή διαδραματίζεται στο Γαλλο-Γερμανικό μέτωπο του Ά Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν μία ομάδα Γάλλων στρατιωτών αρνείται να φέρουν εις πέρας μία παράλογη επίθεση αυτοκτονίας, οι ανώτεροί τους αποφασίζουν να τιμωρήσουν κάποιους από αυτούς, για τον παραδειγματισμό του υπόλοιπου στρατεύματος. Σκηνή ανθολογίας και άξια αναφοράς, εκείνη όπου η Γερμανίδα ηθοποιός Christiane Susanne Harlan (μετέπειτα σύζυγος του Στάνλεϊ Κιούμπρικ), υποδυόμενη μία Γερμανίδα τραγουδίστρια, εξαναγκάζεται να τραγουδήσει μπροστά στους νικητές Γάλλους στρατιώτες. Υπέροχος και ο Timothy Carey στον ρόλο του στρατιώτη Maurice Ferol, που χρησιμοποιείται μέσα στην τρέλα του πολέμου ως το εξιλαστήριο θύμα.

«Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των καθαρμάτων» – Αυτή η φράση που ακούγεται στην ταινία από τα χείλη του Κερκ Ντάγκλας (και αποδίδεται στον Samuel Johnson), είναι ένας μόνο από τους λόγους που το σπουδαίο αυτό φιλμ, απαγορεύτηκε αρχικά σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στις δύο εμπλεκόμενες δυνάμεις του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, Γαλλία και Γερμανία, χωρίς ευτυχώς να εμποδίσει την εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία του έργου.

Ο Κερκ Ντάγκλας, υποδύεται με πειστικότητα τον συνταγματάρχη Dax, σ’ έναν από τους πλέον χαρακτηριστικούς ρόλους της σπουδαίας καριέρας του. Με την εμπειρία του, ο βετεράνος ηθοποιός αντιλαμβάνεται πως έχει μπροστά του έναν ανερχόμενο και ταλαντούχο σκηνοθέτη και τρία χρόνια μετά, όταν ο Anthony Mann θα αποχωρήσει μην αντέχοντας πλέον τις ιδιοτροπίες των σταρ – πρωταγωνιστών του, οι Κιούμπρικ και Ντάγκλας, θα συνεργαστούν και πάλι (παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του σκηνοθέτη) στην επική ταινία εποχής «Σπάρτακος» (Spartacus) του 1960. Έτσι ο Ντάγκλας, θα μπει στην μικρή εκείνη λίστα των ηθοποιών (μαζί με τους Frank Silvera, Timothy Carey, Sterling Hayden και Peter Sellers) οι οποίοι θα έχουν την ευκαιρία να συνεργαστούν δύο φορές με τον κορυφαίο αλλά και “δύσκολο” δημιουργό, Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Ένα εξαίρετο δείγμα γραφής για το τι επρόκειτο να προσφέρει ο σπουδαίος αυτός καλλιτέχνης, στην εξέλιξη και στην ιστορία της Έβδομης Τέχνης.

Featured post

ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗ – ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ”PEOPLE WITHOUT FACES”, ΤΡΙΤΗ 27/07/2021, ΣΤΙΣ 21:30, ΣΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΒΥΡΩΝΟΣ 3

 

Synopsis

In 1994, a group of armed insurgents emerged from Mexican Lacandon junggle. They claimed their revolt was a move of desperation, an attempt to reveal the miserable living conditions of local indigenous population. Armed conflict lasted just several days, but the fight is still going on.

Twenty years after the insurgency thousands of indigenous people participate in civil Zapatista movement, which opposes all existing governments. In the most remote part of Mexico they are building “another world” – self-sufficient alternative society, autonomous and independent from traditional institutions.

At the same time Zapatistas create vast solidarity networks, that include sympathizers among local population as well as volunteers of non-governmental organizations from all over the globe.

https://zapatista.ru/en/

Featured post

Πανό ενάντια στην άρνηση της Γαλλίας να επιτρέψει την είσοδο στους Zαπατίστας, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/07/2021

Πανό ενάντια στην άρνηση της Γαλλίας να επιτρέψει την είσοδο στους Zαπατίστας, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/07/2021, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3, Οι Τσιριτσάντσουλες : ΣΑΚΚΟ ΚΑΙ ΒΑΝΤΣΕΤΤΙ

#PasoLibreZapatista

Featured post

ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΙΟΥΛΗ ΣΤΙΣ 23:00 έξω από το αυτο/ζόμενο στέκι στο ΤΕΙ Καβάλας, ηλεκτρονικό πάρτυ, no mercy set : KYVIE acid techno – hard dance – rave & Absent Fe.kai.ti.na.kaeins psy tunes

https://www.paranoiseradio.com/

 

 

Featured post

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 23/07/2021, στις 21:30 στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3, Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν: ΣΑΚΚΟ ΚΑΙ ΒΑΝΤΣΕΤΤΙ

Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν:

ΣΑΚΚΟ ΚΑΙ ΒΑΝΤΣΕΤΤΙ

Μια θεατρική παράσταση βασισμένη σε κείμενα των Αλαίν Γκιγιάρ, Τζον Ντος Πάσος, Νικόλα Σάκκο και Μπαρτολομέο Βαντσέττι.
Συντελεστές

Παίζουν: Ντίνα Μαυρίδου, Γιάννης Αδρίμης, Μαρίνος Μουζάκης

Σκηνοθεσία: Μαρίνος Μουζάκης

Μάσκες, Κοστούμια: Μαρία Μαρκοπούλου

Διεύθυνση παραγωγής: Ντίνα Μαυρίδου

Κινησιολογική επιμέλεια: Ηρώ Κατσιφλώρου

Τεχνική υποστήριξη: Κώστας Βαλατσός

Δραματουργική σύνθεση, μουσικές επιλογές, παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2021

Έχουν χρησιμοποιηθεί ιστορικές αναφορές από το επίμετρο της Λίας Γυιόκα στην αυτοβιογραφία του Μπαρτολομέο Βαντσέττι (Ιστορία μιας προλεταριακής ζωής εκδ. Κουρσάλ 2014).

Ακούγονται τα τραγούδια:

O profughi d’Italia (Πρόσφυγες απ’ την Ιταλία) του Pietro Gori, μτφ: Γιάννης Αδρίμης, Μαρίνος Μουζάκης.
Lacrime e’ cundannate (Δάκρυα για τους καταδικασμένους) του Alfredo Bascetta, μτφ: Riccardo Delli Veneri, Μαρίνος Μουζάκης.
Il Galeone (Η γαλέρα) στίχοι: Belgrado Pedrini, μουσική: Paola Nicolazzi, μετάφραση αγνώστου, αλιευμένη από το διαδίκτυο.

Ευχαριστούμε το αντιεξουσιαστικό, αναρχικό στέκι Αντίπνοια για τη φιλοξενία των προβών μας κι όλες τις τσιριτσάντσουλες που βοήθησαν στην παραγωγή αυτής της παράστασης.

Υπόθεση

5 Μαΐου 1920, Βοστώνη, ΗΠΑ: Δύο ιταλοί μετανάστες αναρχικοί, ο Μπαρτολομέο Βαντσέττι και ο Νικόλα Σάκκο, συλλαμβάνονται για ανατρεπτική δράση, αλλά στην συνέχεια κατηγορούνται για μία ένοπλη ληστεία μετά φόνου. Η δίκη που ακολουθεί είναι στημένη, βασισμένη σε ένα σαθρό κατηγορητήριο και οδηγεί στην καταδίκη των δύο αναρχικών σε θάνατο. Η συγκλονιστική παγκόσμια κινητοποίηση αλληλεγγύης που θα ακολουθήσει, δεν θα καταφέρει να ανατρέψει την απόφαση, κι έτσι οι Σάκκο και Βαντσέττι θα εκτελεστούν στην ηλεκτρική καρέκλα στις 23 Αυγούστου 1927.
Για την παράσταση
Η υπόθεση των δύο αναρχικών Σάκκο και Βαντσέττι υπήρξε μια από τις πιο πολύκροτες δικαστικές υποθέσεις, καθώς και μία από τις μεγαλύτερες κακοδικίες του εικοστού αιώνα. Μιλάμε για τις αρχές του αιώνα, την εποχή που η καταστολή ενάντια στο εργατικό κίνημα έχει γιγαντωθεί και η υστερία απέναντι στους μετανάστες έχει κορυφωθεί. Είναι η ιστορία δύο εργατών μεταναστών και αναρχικών που συνθλίβονται μέσα σε ένα «καφκικό» σύστημα, για παραδειγματισμό, χωρίς κανένα στοιχείο εναντίον τους, με κατασκευασμένες μαρτυρίες και εξαφάνιση πειστηρίων. Ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός που πέφτει σαν κεραυνός στο κεφάλι δύο φτωχών εργατών, που θα δικαιωθούν και θα αποκατασταθούν μόνο 50 χρόνια από την εκτέλεσή τους, το 1977 από τον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης την εποχή εκείνη, Μάικλ Δουκάκη.
Για μας αυτή είναι μια ιστορία, που όχι μόνο μας σμίλεψε πολιτικά στη νεανική μας ηλικία, αλλά κυρίως μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχαστεί, γιατί απλά η διαχρονικότητά της είναι εφιαλτικά οδυνηρή σχεδόν έναν αιώνα μετά. Η καταστολή και ο ρατσισμός είναι τα κυρίαρχα στοιχεία του νέου ολοκληρωτισμού που επιχειρείται να επιβληθεί παγκόσμια. Η ιστορία των Σάκκο και Βαντσέττι είναι με έναν τρόπο η δική μας ιστορία, σε μια χώρα που ακόμα οδηγούνται εκδικητικά στη φυλακή άνθρωποι με ατράνταχτα άλλοθι, σε μια περίοδο που πρέπει να διαφυλάξουμε τη μνήμη ως όπλο ενάντια στη λήθη που προσπαθεί να επιβάλει η εξουσία.
Η ιδέα προέκυψε διαβάζοντας το ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλαίν Γκιγιάρ. Ξεκινήσαμε να σκαλίζουμε τη σχετική βιβλιογραφία και έτσι καταλήξαμε στο δραματουργικό σχεδίασμα που αποτέλεσε τη βάση της δικής μας παράστασης. Την περίοδο της μελέτης του υλικού, εντυπωσιαστήκαμε από την διαχρονικότητα των στοιχείων της κοινωνικής πάλης που διεξάγονταν εκατό και πλέον χρόνια πριν, από τις βρόμικες μεθόδους του κράτους και του παρακράτους ενάντια στους ανθρώπους που αντιστέκονται, τη δύναμη του εργατικού κινήματος της εποχής, αλλά κυρίως από τον λόγο στα γραπτά αυτών των δύο φτωχών εργατών-μαρτύρων. Ένας λόγος απλός, αλλά βαθιά ουμανιστικός και πολιτικά τόσο προωθημένος, που σε κάνει να ανακαλύψεις ξεχασμένες έννοιες και αισθήσεις που ξεπροβάλουν νέες και φρέσκιες μπροστά σ’ ένα σύγχρονο κουρασμένο και κατακερματισμένο παγκόσμιο κίνημα. Ήταν, να μην ξεχνάμε, η εποχή που οι εργάτες ακόμα ονειρεύονταν έναν καλύτερο κόσμο για όλους τους ανθρώπους και που πίστευαν πως θα το πετύχουν.
Η ιστορία του Νικόλα Σάκκο και του Μπαρτολομέο Βαντσέττι μας ενέπνευσε, μας συγκίνησε, μας ταξίδεψε, μας έμαθε πράγματα και μας ανέθεσε την αποστολή να μην αφήσουμε τη λήθη να κυριαρχήσει. Έτσι καταλήξαμε σε αυτή μας την παράσταση…

Featured post

Προβολή της ταινίας ”13 TZAMETI”, Τρίτη 20/07/2021, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Παραγωγή: Γαλλία-Γεωργία (Palm Pictures)
 
Σκηνοθεσία: Γκέλα Μπαμπλουανί
 
Πρωταγωνιστούν: Ζορζ Μπαμπλουανί, Aurélien Recoing, Pascal Bongard, Fred Ulysse, Nicolas Pignon, Vania Vilers, Philippe Passon, Jean François Godon
 
Πόσο αξίζει άραγε η ανθρώπινη ζωή; Και πόσος σαδιστικός, σχεδόν ηδονοβλεπτικός, μπορεί να γίνει ο θάνατος;
 
Σε αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα αποπειράται να απαντήσει το «13 Τζαμέτι» (2005), μια ταινία-έκπληξη που ξεκινά σαν κλασικό φιλμ νουάρ, έχοντας όλα τα χαρακτηριστικά του κοινωνικού δράματος, σύντομα όμως εξελίσσεται σε ένα χιτσκοκικό παιχνίδι σασπένς, πριν κλιμακωθεί σε μια δράση καταιγιστική που δεν σε αφήνει να σκεφτείς. Γιατί, ακριβώς, δεν θέλει να σκεφτείς.
 
Η ταινία ακολουθεί την περιπέτεια ενός εικοσάχρονου γεωργιανού μετανάστη στη Γαλλία, ενός φτωχοδιάβολου που κλέβει την ταυτότητα ενός νεκρού ναρκομανούς για να αναλάβει μια μυστηριώδη δουλειά με εύκολο παραδάκι. Μόνο που θα βρεθεί εν αγνοία του σε ένα μεγαλοαστικό παιχνίδι θανάτου, μια ομαδική ρώσικη ρουλέτα των απελπισμένων για την τέρψη και τον τζόγο των ισχυρών μαφιόζων του υποκόσμου.

Κι αν η γλώσσα και το περιβάλλον της ταινίας είναι γαλλικά, όλα τα άλλα είναι εξόχως ανατολικοευρωπαϊκά. Το «13» δεν είναι παρά μια ηλεκτρισμένη παραβολή πάνω στα περίεργα παιχνίδια που παίζει η τύχη, μόνο που ο Γκέλα Μπαμπλουανί επιχειρεί να μας μιλήσει και για κάτι άλλο: την ασημαντότητα της ανθρώπινης ζωής.

Και το κάνει με μια απίστευτης έντασης αγωνία, αλλά και με την παγερή ψυχραιμία του πραγματικού εφιάλτη. Νευρώδης αφήγηση, σκοτάδια -τόσο σε επίπεδο πλοκής όσο και φωτογραφίας-, κλειστοφοβική αίσθηση και μια συνεχώς κλιμακούμενη ιστορία σε οδηγούν σε μέρη που, όπως ομολογείς, δεν ήθελες ποτέ να πας.

Ένας εργατάκος μετανάστης μπλέκεται σε μια κατάσταση που προφανώς τον ξεπερνά, με αινιγματικούς φακέλους, αλλεπάλληλα ανώνυμα τηλεφωνήματα και οδηγίες αφημένες σε σιδηροδρομικούς σταθμούς που θυμίζουν το χιτσκοκικό «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων» (1959), μη γελιέστε όμως, ποτέ του δεν αντιμετώπισε κάτι αντίστοιχο ο Κάρι Γκραντ. Είναι σαν να κλείνει πίσω σου μια πόρτα και να σε αιχμαλωτίζει, τόσο τον πρωταγωνιστή όσο και σένα, τον θεατή, σε ένα σύμπαν απ’ όπου διέξοδος δεν υπάρχει, χάσεις κερδίσεις. Ακόμα και η γλώσσα περιττεύει, γι’ αυτό και σπανίως επιστρατεύονται οι λέξεις να μεταφέρουν οποιοδήποτε νόημα
https://youtu.be/D4Kdbx3q_Rs
Featured post

ΤΡΙΤΗ 13/7/2021 στις 21:30 Αυτομόρφωση / Προβολή στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα «Αυτές, οι άλλες, οι αληθινές… ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ (Ellas, las otras, las de deveras… LAS MUJERES ZAPATISTAS)

Ομάδα Imagen Mx – Ενημέρωση, Εικόνα και Έρευνα, Μεξικό 2009

«Κρατούν το μέλλον στα χέρια τους τώρα, στο παρόν. Και το ξέρουν. Το πλάθουν, όπως πλάθουν τον πηλό ενός αγγείου, με όλες τις δυσκολίες που έχει το υλικό. «Είμαστε εδώ και εδώ θα συνεχίσουμε», λένε. «Εμείς αξίζουμε, και ας έλεγαν ότι είμαστε άχρηστες. Είμαστε εδώ». Είναι σίγουρες ότι, ναι, αξίζουν και για τις αλλαγές που πραγματοποιούν σήμερα, για να κληροδοτήσουν ένα αύριο δίκαιο και αξιοπρεπές για τα παιδιά, για τις νέες και τους νέους.
Αυτή η δουλειά είναι αφιερωμένη στις γυναίκες τσολ, σόκε, τοχολαμπάλ, τσοτσίλ, μαμ και τλελτάλ, που με αυτοπεποίθηση άλλαξαν την ιστορία των ιθαγενών γυναικών και του κόσμου.»

 
Αυτές που δεν υπάρχουν
Οι ιστορίες τους.
Οι χαρές και οι λύπες τους.
Οι πόνοι και η οργή τους
Η λήθη και η μνήμη τους.
Τα γέλια και τα δάκρυά τους.
Οι παρουσίες και οι απουσίες του.
Οι καρδιές τους.
Οι ελπίδες τους.
Η αξιοπρέπειά τους.
Τα ημερολόγιά τους.
Αυτά που ολοκληρώθηκαν. Αυτά που απόμειναν και τους τα οφείλουμε.
Οι κραυγές τους.
Οι σιωπές τους.
Αυτό κυρίως οι σιωπές τους.
Υπάρχει κάποια που δεν τις ακούει;
Που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της σε εκείνες;
Γυναίκες που αγωνίζονται.
Ναι. Εμείς.
Αλλά κυρίως, εκείνες.
Αυτές που αν και δεν υπάρχουν, είναι εδώ μαζί μας.
Γιατί δεν ξεχνάμε.
Γιατί δε συγχωρούμε.
Γι’ αυτές και με αυτές αγωνιζόμαστε.
Γυναίκες ιθαγενείς Ζαπατίστας
8 Μαρτίου 2021
Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ – ΑΥΤΟΜΟΡΦΩΣΗ, ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ/AUTONOMIA ZAPATISTA, ΤΡΙΤΗ 22/06/2021, ΣΤΙΣ 21:30, ΣΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΒΥΡΩΝΟΣ 3

ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΒΡΟΧΗΣ, Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ, ΦΙΛΙΠΠΟΥ 46

Featured post

10 ΙΟΥΝΗ 2021 ΟΛΕΣ – ΟΛΟΙ – ΟΛΑ , ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ 10 π.μ. , ΚΑΒΑΛΑ

ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΙΑΤΑΖΕΙ – Η Ν.Δ. ΕΚΤΕΛΕΙ: ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΟΥΛΟΙ 
         Το νομοσχέδιο Χατζηδάκη για τα εργασιακά συνοψίζει την εικόνα που έχουν όσοι ασπάζονται τον νεοφιλελευθερισμό για τα συστατικά που θα πρέπει να στοιχειοθετούν τον κοινωνικό όρο “εργασία”  από’ δώ και στο εξής. Ο συγκεκριμένος υπουργός εργασίας  και το εν λόγω σχέδιο νόμου προσωποποιούν όλα όσα η κυβέρνηση των Σαμαρά-Βενιζέλου δρομολόγησε από το 2012,συνυπογράφοντες τα σχετικά μνημόνια με τους εκπροσώπους της διεθνούς οικονομικής μαφίας (τρόικα).Η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. κρίνει ότι, ύστερα από περίπου 10 χρόνια, έφτασε η κατάλληλη ώρα για έναν πρώτο μεγάλο σταθμό αυτής της δρομολόγησης και κατεβάζοντας με θρασύτητα αυτό το νομοσχέδιο για διαβούλευση, αποπειράται να κάνει ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της  βαθμιαίας ισοπέδωσης των κοινωνικών-εργασιακών σχέσεων και της υπαγωγής τους στους νόμους της αγοράς. Με άλλα λόγια, όσα οι Σαμαράς-Βενιζέλος υπέγραψαν με θράσος τότε, έρχονται οι Μητσοτάκης-Χατζηδάκης και η λυκοπαρέα τους να εφαρμόσουν με κυνική συνέπεια τώρα.
         Ασφαλώς οι δράστες αυτού του επιχειρούμενου κοινωνικού εγκλήματος δεν είναι μόνοι τους. Έχουν συμμάχους. Πρώτος και καλύτερος σύμμαχος τους είναι ολόκληρο το αντιπολιτευτικό τόξο ,το οποίο, εκτός από τη πάγια συμμετοχή του στο πολιτικό θέατρο του κοινοβουλευτικού παζαρέματος της εξουσίας, είχε ενεργό και πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπογραφή και εφαρμογή του 1ου,2ου των μνημονίων (ΚΙΝΑΛ) και του 3ου,4ου (ΣΥΡΙΖΑ).Επιπρόσθετα, και στο ίδιο κλίμα, η μεσολάβηση της 5ετούς κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε κατευναστικά απέναντι σε κοινωνικές αντιδράσεις, δεδομένου ότι -πάντοτε- η άνοδος στην εξουσία δήθεν κοινωνικά ευαίσθητων κυβερνήσεων ύστερα από δριμεία επίθεση σε κεκτημένα με αγώνες ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, απορροφά τους κραδασμούς που συνεπάγεται η διαδικασία εγκατάστασης της νέας πραγματικότητας (ή της νέας τάξης πραγμάτων, όπως θά ‘λεγαν κάποιοι 80 περίπου χρόνια πριν).Μείζων και καίριας σημασίας σύμμαχος των κυβερνώντων υπήρξε ο ψυχολογικός πόλεμος που δέχθηκε η ελληνική κοινωνία επί 10 και πλέον χρόνια. Καθ’όλη αυτή τη περίοδο ,η ελληνική κοινωνία δέχεται τον ανελέητο μιντιακό  ψυχολογικό βομβαρδισμό σε όλες τις πτυχές της πραγματικής ζωής της (οικονομική εξαθλίωση ,πανδημία covid-19) αλλά και διαστρέβλωσής τους (δήθεν επαπειλούμενη ατομική ασφάλεια, δήθεν απειλητικοί ξένοι μετανάστες που βάσει σχεδίου εποφθαλμιούν την ελληνικότητα της χώρας, δήθεν ανά πάσα ώρα επικρεμάμενος κίνδυνος πολέμου με την γείτονα χώρα και ένα πλήθος άλλων ψεμάτων, που σκοτεινιάζουν και δηλητηριάζουν την ηρεμία που απαιτεί η ανθρώπινη ψυχή για να είναι ισορροπημένη και σε θέση να αντιδρά).Αυτή η γνώριμη σε όλους μας κατάσταση εκβάλλει σε έναν τόπο που κατοικείται από καθημαγμένους ανθρώπους, υποταγμένους στη κατευθυνόμενη από άλλους μοίρα τους και, κυρίως, έτοιμους να ανεχθούν τον κάθε τυχάρπαστο λογιστή Χατζηδάκη να επηρεάσει τη ζωή τους.
          Κανείς δεν είναι άμοιρος ευθυνών, όσο ευυπόληπτος πολίτης και αν είναι ,όσο νομοταγής και αν δηλώνει, όσο πρόθυμος και αν είναι να υπακούσει σε όσα οι αμερικανοσπουδασμένοι “άριστοι” του/της πλασάρουν ως αληθινά και ωφέλιμα. Όμως, τί μας πλασάρουν ότι είναι για το καλό όσων εργάζονται; Ας δούμε:
-καταγγελία σύμβασης εργασίας.
           Ανατρέπεται εκ βάθρων το σύστημα καταγγελίας σύμβασης της εργασίας. Καταργείται δηλαδή το νομικό πλαίσιο εργασιακής σύμβασης που ισχύει εδώ και 101 χρόνια (νόμος 2112/1920).Επιγραμματικά, όταν μία τέτοια καταγγελία κριθεί ως άκυρη ο/η εργαζόμενος/η έχει το δικαίωμα για επιστροφή στην εργασία του/της και στη καταβολή σε αυτόν/η μισθών υπερημερίας, δηλαδή των μισθών από την ημέρα της άκυρης καταγγελίας μέχρι και την επιστροφή του/της στην εργασία.
            Με το νομοσχέδιο Χατζηδάκη (άρθρο 65) ο/η εργαζόμενος/η δεν θα έχει την παραπάνω δυνατότητα, και επιπλέον, δεν θα έχει νόημα η προσφυγή στην Δικαιοσύνη, αφού το τελικό ποσό που θα λαμβάνει ο/η εργαζόμενος/η -όταν κριθεί τελεσίδικα ως άκυρη η καταγγελία της σύμβασής του/της- θα είναι εξαιρετικά μειωμένο σε σχέση με την εώς τώρα ισχύουσα ρύθμιση. Επιπλέον, δεν θα έχει δυνατότητα για επιστροφή στην εργασία του/της.
             Ουσιαστικά, πρόκειται για την κατάργηση της δυνατότητας δικαστικού ελέγχου της καταχρηστικής απόλυσης ,ενός από τους θεμελιώδεις πυλώνες του εργατικού δικαίου και μιας από τις ελάχιστες δικλίδες εξισορρόπησης της συντριπτικής δύναμης του εργοδότη εις βάρος του/της εργαζόμενου/ης στην διαπραγματευτική σχέση.
-Διευθέτηση ωραρίου.
              Στόχος της συγκεκριμένης ρύθμισης είναι η μείωση του εργατικού κόστους που συνεπάγεται την μείωση των εισοδημάτων του/της εργαζόμενου/ης. Έτσι καταργείται ουσιαστικά και επίσημα το 8ωρο,100 χρόνια μετά τη νομοθέτησή του, εφόσον πλέον θα χρειάζεται μόνο μία έγγραφη συμφωνία ανάμεσα στον/στην εργαζόμενο/η και τον/την εργοδότη/τρια. Είναι εύκολα αντιληπτό, βεβαίως, ότι τα περιθώρια ελευθερίας που έχει ένας εργαζόμενος που διαπραγματεύεται ατομικά την εργατική του δύναμη να αρνηθεί ή να επηρεάσει μία τέτοια συμφωνία είναι ελάχιστα.
               Ο/Η εργαζόμενος/η για την πέρα από το νόμιμο ωράριο απασχόλησή του/της (8ωρο) δεν θα δικαιούται προσαύξηση για υπερεργασία και υπερωρία. Είναι σαφές ότι  έτσι θεσμοθετούνται οι απλήρωτες υπερωρίες που θα “καλύπτονται” από ρεπό ή άδειες, αυξάνοντας έτσι οι δικτάτορες της οικονομίας κατά 20 ώρες εβδομαδιαίως τον χρόνο εργασίας, δίχως αντίστοιχη αύξηση αποδοχών.
                Σημειωτέα και η λεγόμενη “εργασιακή ευελιξία” με τα ωράρια λάστιχο που ξεφτιλίζουν τον προσωπικό χρόνο του/της εργαζόμενου/ης και αποδιοργανώνουν την όποια προσπάθεια ή σκέψη του/της για αντίσταση και σε πρακτικό επίπεδο.
-Υπερωρία.
                Πλέον, αυτός/ή που εργάζεται θα δικαιούται λιγότερη μισθολογική προσαύξηση, κάτι που περιγράφεται λεπτομερώς στο άρθρο 57 του νομοσχεδίου Χατζηδάκη.
-Παροχή πρόσθετης εργασίας στην σύμβαση μειωμένου ωραρίου (part time).
                Η νέα ρύθμιση (άρθρο 56) προβλέπει την υποχρέωση του/της εργαζόμενου/ης σε part time καθεστώς να παράσχει πρόσθετη εργασία και σε ωράριο που δεν είναι συνεχόμενο, σε σχέση με το συμφωνημένο ωράριο της ίδιας ημέρας. Κοντολογίς, κάποιος/α που εργάζεται τις πρωινές ώρες, θα μπορεί να κληθεί να εργαστεί και τις απογευματινές.
-Κατ’ εξαίρεση απασχόληση την Κυριακή.
                Το άρθρο 62 που επιλαμβάνεται του συγκεκριμένου ζητήματος, προβλέπει την πλατειά διεύρυνση των εργασιακών κλάδων των οποίων οι εργαζόμενοι/ες θα μπορούν να απασχοληθούν και την Κυριακή, ένα ξεκάθαρο δηλαδή βήμα προς την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.
-Συλλογικές σχέσεις εργασίας. 
                 Με το άρθρο 82 του νομοσχεδίου οι συνδικαλιστικές οργανώσεις θα υπάγονται στη νεοσυσταθείσα ΓΕ.ΜΗ.Σ.Ο.Ε.,μία ελεγκτική υπηρεσία στην οποία θα δίνουν λόγο ηλεκτρονικά όλα τα σωματεία για πάσης φύσεως στοιχεία (έδρα, αριθμό μελών κ.α.),ενώ η νέα αυτή υπηρεσία θα επικυρώνει την υποχρεωτική δυνατότητα για εξ αποστάσεως συμμετοχή στις αρχαιρεσίες και, συνεπώς, την ηλεκτρονική ψηφοφορία επίσης.
-Απεργία.
                 Η κήρυξη της απεργίας (άρθρο 90) καθίσταται όχι ζήτημα δυναμικό και υπόθεση των εργαζομένων αποκλειστικά, αλλά ένα ζήτημα στατικό και λίγο εώς πολύ υπολογίσιμο ως προς τις συνέπειες, τη διάρκειά του και τις διαστάσεις που μπορεί να προσλάβει.
                  Συγκεκριμένα προβλέπεται ότι για την κήρυξη απεργίας -αλλά ακόμη και για ολιγόωρες στάσεις εργασίας- τα σωματεία θα πρέπει εγγράφως και μέσω δικαστικού επιμελητή να ενημερώνουν τον εργοδότη/τρια για την ημέρα και την ώρα έναρξης και λήξης της, τη μορφή αυτής, τα αιτήματά της και τους λόγους που τα θεμελιώνουν.
                   Με το δε άρθρο 92 περί προπαγάνδισης και άσκησης ψυχολογικής βίας υπέρ μίας απεργίας, καταργείται στη πραγματικότητα η δυνατότητα των σωματείων να περιφρουρούν τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους, αφού μία απεργιακή περιφρούρηση ή ένα απεργιακό σύνθημα έξω από το χώρο εργασίας εύκολα θα βαφτίζεται “άσκηση ψυχολογικής βίας” και θα οδηγεί στην κήρυξη της απεργίας ως παράνομης ,με τους απεργούς να διώκονται και ποινικά!Προς την ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι διατάξεις των άρθρων που προβλέπουν για πρώτη φορά την αστική ευθύνη σε βάρος των συνδικαλιστών και των συνδικαλιστικών οργανώσεων, όπως και η απαγόρευση κήρυξης απεργίας που κρίθηκε παράνομη από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση για το ίδιο θέμα. Ουσιαστικά με το νομοσχέδιο Χατζηδάκη τίθεται υπό διωγμό, ακόμη και ποινικό, το απεργιακό δικαίωμα και η συγκεκριμένη διάταξή του έρχεται να “κουμπώσει” με την απεργοκτόνα διάταξη Αχτσιόγλου, που ψήφισε η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (νόμος 4512/2018) περί απαρτίας του 50+1% στις Γενικές συνελεύσεις.
                   Αυτά περιλαμβάνει μία αδρομερής παρουσίαση των όσων υποτιμητικών περιέχει για τους αγώνες που πραγματοποίησαν ακόμα και οι ίδιοι οι πρόγονοι μας στην Καβάλα, το σχέδιο νόμου Χατζηδάκη που προωθούν η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα αφεντικά της. Δεν μας πτοούν τα “δολώματα” του νομοσχεδίου περί άδειας πατρότητας ή περί αποζημίωσης εργατοτεχνίτη και κάποιες άλλες διατάξεις του, που υπολογισμένα προστέθηκαν με στόχο την αλίευση της κοινωνικής συναίνεσης. Τέτοια ψίχουλα, καθώς και άλλα που θα δοθούν στο μέλλον, είναι επίτηδες τοποθετημένα στη παγίδα που μας στήνουν, ώστε να παρουσιαστούν σαν σημάδια υποχώρησης των κυβερνώντων ή σαν νίκες των εργαζομένων από την τωρινή αντιπολίτευση και αυριανή κυβέρνηση (βλ. ΣΥΡΙΖΑ).Τέτοια ξεροκόμματα υπάρχουν σε όλα τα νομοσχέδια και σε όλους τους νόμους των αστικών κομμάτων και προσομοιάζουν (ή θα προσομοιάσουν όταν χρειαστεί) με δείγματα καλής θέλησης από τους διοικητές του δημόσιου βίου, ακριβώς όπως, για παράδειγμα θα συμβεί με τον νόμο Κεραμέως στην Παιδεία, του οποίου βασικότατο μέλημα είναι η διευκόλυνση της σταδιακής εισχώρησης του ιδιωτικού κεφαλαίου στην εκπαίδευση, και όχι η εγκαθίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας (η οποία δεν πρόκειται καν να ιδρυθεί).
                     Η πρώτη γραμμή άμυνας του κοινωνικά ανήσυχου ή/και αγωνιζόμενου κόσμου πλέον τοποθετείται όχι απέναντι σε ένα κόμμα, κάποιο πρόσωπο ή κάποια παράταξη, αλλά απέναντι σ’ έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης και λειτουργίας που επιθυμεί διακαώς να επιβάλλει η κυρίαρχη τάξη με τους υπηρέτες της σ’ εμάς ,τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας που μοχθούμε, χάνουμε τις ζωές μας, πλήττεται η υγεία και η σωματική και ψυχολογική ακεραιότητά μας για να ζουν αυτοί πλουσιοπάροχα και να μας διοικούν από τα στολισμένα με ελληνικές, χριστιανικές και ευρωπαϊκές σημαίες γραφεία τους. Η δική μας όμως σημαία είναι αυτή της εξέγερσης, της ελευθερίας και του δικαιώματός μας να ορίζουμε μόνοι/ες μας τις ζωές μας, εναντιωμένοι πάντα, εκτός των άλλων, και σε κάθε ρεφορμιστικό μόρφωμα που  η αστική δημοκρατία σκαρφίζεται ενίοτε για να μας υπνωτίσει.
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

 

Featured post

Το Φαινόμενο ΒΦΛ στην Καβάλα, μοίρασμα Ακάνθινο στη λαϊκή αγορά, στα πλαίσια της παγκόσμιας ημέρας περιβάλλοντος

Σάββατο 05/06/2021, έγινε μοίρασμα του Ακάνθινου (άτακτο έντυπο από το αυτόνομο στέκι Καβάλας), στα πλαίσια της παγκόσμιας ημέρας περιβάλλοντος, στη λαϊκή αγορά της πόλης, με θέμα τη ρύπανση  από τη ΒΦΛ. 

Featured post

Ενημέρωση από συγκέντρωση – μικροφωνική, Παρασκευή, 04/06/2021, στα σκαλάκια στο Λιμάνι της Καβάλας για Σταθόπουλο/Δημητράκη

Την Παρασκευή, 04/06/2021, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συντρόφους, Β. Σταθόπουλο και Γ. Δημητράκη. Στήθηκε μικροφωνική, μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο, το οποίο ακουγόταν από τα ηχεία. Επίσης ηχογραφήθηκε και το κείμενο αλληλεγγύης στον Γ. Δημητράκη, από την Ταξική Αντεπίθεση. Κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης, ήρθαν δύο μπάτσοι του λιμενικού, επισημαίνοντας ότι η συγκέντρωσή μας ήταν παράνομη, ότι απαγορεύεται να έχουμε ηχείο με μουσική. Μετά από μία έντονη συνομιλία με άτομα από τη συνέλευση αλληλεγγύης Καβάλας, αποχώρησαν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε ξαναπέρασαν οι λιμενικοί ή και πολλοί ασφαλίτες. Περίπου 20 αλληλέγγυοι/ -ες μείναμε στο σημείο για μία ώρα μοιράζοντας κείμενα και τονίζοντας την εκδικητική στάση του κράτους απέναντι στους συντρόφους μας!

Η ΑΝΤΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΥΠΕΔΕΙΞΕ, Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΚΤΕΛΕΣΕ ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΣ 19 ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΙΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

Ο αναρχικός Βαγγέλης Σταθόπουλος είναι προφυλακισμένος από τις 8 Νοέμβρη του 2019.  Η σύλληψή του έγινε από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία μετά από ανώνυμο τηλεφώνημα και,  όπως ήταν αναμενόμενο, ΜΜΕ και δημοσιογράφοι έσπευσαν να τον καταδικάσουν. Οι κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν αφορούσαν σε ληστεία και συμμετοχή στην οργάνωση ‘Επαναστατική Αυτοάμυνα’. Συνελήφθη και φυλακίστηκε παρόλο που δεν υπήρχαν στοιχεία που τον συνέδεαν με την συγκεκριμένη υπόθεση και η μόνη εμπλοκή του ήταν η βοήθεια σε ένα τραυματισμένο σύντροφο που έδωσε όταν κλήθηκε να το κάνει και το έκανε. Αυτό αναδείχθηκε και στο δικαστήριο. 

Ο ίδιος, από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, αρνήθηκε τις κατηγορίες που του αποδόθηκαν και προσπάθησε να αναδείξει την εκδικητική μεταχείρισή του από τις αρχές όσον αφορά στη βίαιη προσαγωγή του, στις αβάσιμες κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν, στην άδικη προφυλάκισή του, καθώς και στη μεταγωγή του στις φυλακές της Λάρισας, λόγω της πολιτικής του ταυτότητας, δηλαδή ότι ήταν και είναι αναρχικός. Με τη σύλληψη του Β. Σταθόπουλου  το κράτος εγκαινίασε τη νέα τακτική του να βαφτίζει ως “αντιτρομοκρατικές” παρόμοιες μ’ αυτήν υποθέσεις.       

Έχοντας στερηθεί κάθε τεκμήριο αθωότητας, καταδικάστηκε δημόσια πριν ακόμα κατηγορηθεί. Σε μια εποχή που ο αυταρχισμός του κράτους διέπεται πλέον από την στυγνή και καθημερινή βία, οδηγήθηκε σε δίκη  με πιθανολογικά σενάρια, δηλαδή με στοιχεία που δεν υπήρχαν και τα οποία το δικαστικό σύστημα προσπάθησε να επινοήσει.

Έτσι λοιπόν, στις 4/3/2021, έλαβε κλήση να δικαστεί στις 17/3/2021, σε μια αίθουσα στην οποία επιτρέπονται μόλις 15 άτομα,  και αυτό κατόπιν αίτησης δικής του και πιέσεων των δικηγόρων, ώστε να μπορούν να παρασταθούν  συγγενείς, σύντροφοι και φίλοι και να δημοσιοποιηθεί η δίκη. Με πρόσχημα την πανδημία, η υπόθεση του Β. Σταθόπουλου εκδικάστηκε σε μια αίθουσα που δεν πληρούσε τους όρους της πλευράς του κατηγορούμενου, με παρόντες μόνο τους συνηγόρους, πολλούς πάνοπλους αστυνομικούς και λίγους συγγενείς. 

Το διάστημα πριν τη δίκη συνάντησε τους δικηγόρους του 3 φορές, εκ των οποίων η μία ήταν έξω από το γραφείο της Ειδικού  Εφέτου  Ανακρίτριας στην συμπληρωματική κατάθεση που έδινε, λόγω των κατασταλτικών μέτρων που υπάρχουν για τον Covid 19. Κράτος και δικαστικό σύστημα έκαναν τα πάντα ώστε να τον εξοντώσουν ηθικά, οικονομικά, ακόμα και σωματικά. Κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης ομηρίας του νόσησε από Covid-19,  κινδύνεψε η υγεία του και συνεχίζει να έχει προβλήματα με την αναπνοή του! 

Κατά τη διαδικασία της δίκης, αποδείχθηκε ότι την ώρα της κλοπής βρισκόταν στην περιοχή των Εξαρχείων με τουλάχιστον 3 μάρτυρες να επιβεβαιώνουν το γεγονός αυτό με στοιχεία. Κλήθηκαν 38 μάρτυρες -η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν αστυνομικοί- οι οποίοι όμως δεν τον αναγνώρισαν ούτε στο σημείο της κλοπής, ούτε στις δράσεις της οργάνωσης, ούτε μπόρεσαν να βρουν στοιχεία να του καταλογίσουν. Αποδείχτηκε, επίσης, η μεθόδευση της αστυνομίας μετά  την κατάθεση του Δ. Μ. για αναληθή στοιχεία στην προανακριτική διαδικασία. Τέλος, αποδείχτηκε η αναξιοπιστία της εξέτασης του δείγματος DNA. 

Στις 23 Απριλίου, η απόφαση από την έδρα ήταν καταπέλτης·19 χρόνια φυλάκιση χωρίς κανένα στοιχείο. 19 χρόνια γιατί ο σύντροφός μας δεν διαπραγματεύτηκε με τις κρατικές αρχές για την έμπρακτη αλληλεγγύη που έδειξε και υπερασπίστηκε την πολιτική του ταυτότητα. 19 χρόνια, γιατί έτσι έκριναν στα γραφεία της αντιτρομοκρατικής και της κυβέρνησης και επέβαλαν με νομικές ακροβασίες ο εισαγγελέας και η έδρα. 19 χρόνια την στιγμή που παιδεραστές, βιαστές,  χρυσαυγίτες κατάδικοι και πολλοί άλλοι, απολαμβάνουν την κάλυψη του κράτους και την ευνοϊκή μεταχείριση των δικαστικών αρχών.  Η fast track διαδικασία  συνοδευόμενη από την απόφαση, δείχνει ξεκάθαρα ποιά θα είναι η στάση του κράτους από εδώ και πέρα. 

΄΄Η αλληλεγγύη δικάζεται στο πρόσωπό μου με τις πιο βαριές κατηγορίες, επειδή βοήθησα έναν τραυματισμένο σύντροφο. Η δίωξή μου και η εκδίκαση της υπόθεσης βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε πολιτικά κριτήρια, στην στάση αξιοπρέπειας και αλληλεγγύης που ακολούθησα με συνέπεια στη ζωή μου. Δεν έχω τίποτα να διαθέσω πάρα την ίδια την ζωή μου, δεν έχω τίποτα να υπερασπιστώ παρά τον διαρκή αγώνα ενάντια στη δολοφονική μανία του κράτους και του κεφαλαίου! Αν η έμπρακτη αλληλεγγύη μου είναι το αδίκημα για το οποίο πρέπει να καταδικαστώ και να σωφρονιστώ, δηλώνω αμετανόητος! ΄΄    Βαγγέλης Σταθόπουλος

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕ ΔΙΚΑΖΕΤΑΙ. Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ.

ΚΑΝΕΙΣ/ΚΑΜΙΑ  ΜΟΝΟΣ/-Η ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ 

Featured post

Συγκέντρωση – Μικροφωνική Ενάντια στην κρατική βία, λιμάνι Καβάλας, 22/05/2021

Σάββατο, 22/05/2021, στις 20:00, στο λιμάνι της Καβάλας, συγκεντρώθηκαν περίπου 20 αλληλέγγυες/ υοι, έστησαν μικροφωνική και μοίρασαν το παρακάτω κείμενο ….

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ, ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

«Κάθε άνθρωπος είναι τόσο μικρός όσο ο φόβος που αισθάνεται και τόσο μεγάλος όσο ο εχθρός που επιλέγει» Eduardo Galeano

Με έναυσμα την απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα, ξεκίνησαν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης για την ικανοποίηση του σύννομου αιτήματός του να επαναμεταχθεί στις φυλακές Κορυδαλλού. Αντίδραση του κράτους στις δράσεις αυτές ήταν η γενικευμένη παρενόχληση του αλληλέγγυου κόσμου από τα “όργανα της τάξεως”, δηλαδή στοχοποιήσεις, παρακολουθήσεις και εκφοβισμοί – τραμπουκισμοί.
Το κράτος, εκμεταλλευόμενο την πανδημία, υιοθέτησε μέτρα που επέβαλαν την καταστρατήγηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ατομικών και συλλογικών. Τέτοια φαινόμενα δεν βρίσκονται μακριά μας αρκεί να μην τα αγνοούμε.
Στην Καβάλα συνέβησαν αρκετά περιστατικά στοχοποίησης αλληλέγγυου κόσμου. Σημειώθηκαν εξακριβώσεις στοιχείων σε δημόσιους χώρους, επιβολή αδικαιολόγητων προστίμων, παρενοχλήσεις σε εργασιακούς χώρους, προσαγωγές, παράνομοι έλεγχοι κινητών και παρακολουθήσεις των τηλεφωνικών επικοινωνιών. Αποκορύφωμα τέτοιων πρακτικών αποτέλεσε η επιδεικτική παρακολούθηση συντρόφων/ισσών και η προσπάθεια εκφοβισμού αυτών και των οικογενειών τους έπειτα από την συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις αλληλεγγύης.
Συγκεκριμένα, νυχτερινές ώρες, ασφαλίτες με συμβατικό όχημα ,ακολούθησαν για μεγάλη απόσταση το αυτοκίνητο συντρόφισσας που γυρνούσε σπίτι της, διενεργώντας απαράδεκτους οδηγικούς ελιγμούς, με κίνδυνο πρόκλησης ατυχήματος, ακόμη και σε βάρος της σωματικής της ακεραιότητας.
Πανελλαδικά υπήρξαν αντίστοιχα περιστατικά ακραίας παραβιαστικής συμπεριφοράς από τους μπάτσους, δηλαδή στοχοποιήσεις, απειλές, στέρηση του δικαιώματος για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ακόμα και βασανισμοί με κουκούλες. Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τις συλλήψεις στην Αθήνα τριών αναρχικών, του Άρη Παπαζαχαρουδάκη ,του Σ. Κ και του Ο.Μ. . Ο Άρης απάγεται και βασανίζεται επί 8 ώρες και στην συνέχεια του καταλογίζονται 4 κακουργήματα, ένα εκ των οποίων είναι η απόπειρα ανθρωποκτονίας. Όμοια συμπεριφορά επεφύλαξαν και στον σύντροφό του, Ο.Μ., που κρίθηκε μάλιστα και προφυλακιστέος. Την ίδια μέρα συλλαμβάνεται η 18χρονη Ε. , η οποία υπέστη σεξουαλική παρενόχληση και απειλές βιασμού μέσα στο αστυνομικό τμήμα. Επιπλέον, στα γεγονότα της Νέας Σμύρνης συνελήφθη 30χρονος άνδρας κατηγορούμενος για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά αστυνομικού και φυλακίστηκε με ψευδή στοιχεία.
Από την άλλη, το κράτος συνεχίζει να προστατεύει κινητοποιήσεις εθνικιστικών οργανώσεων. Συγκεκριμένα στο κέντρο της Καβάλας μέλη της πατριωτικής κίνησης την προηγούμενη νύχτα της εθνικής επετείου, της 25ης Μαρτίου, αφισοκολλούν σε ώρα απαγόρευσης κυκλοφορίας και δίχως κανένα μέτρο προστασίας για τον covid-19, την ίδια στιγμή που οι «αμερόληπτοι υπηρέτες» του νόμου  μοιράζουν πρόστιμα σε εργαζόμενους που επιστρέφουν στα σπίτια τους, λίγα μέτρα πιο κάτω.
Το κράτος επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά τον τιμωρητικό του χαρακτήρα απέναντι σε  οποιαδήποτε πράξη αλληλεγγύης και έκφρασης κριτικής στη προβληματική διαχείριση της πανδημίας. Με πρόφαση την προστασία του πολίτη απέναντι στην πανδημία, η κυβέρνηση εμμένει να εμφανίζει ένα ηγεμονικό και επιθετικό προσωπείο, το οποίο καταπιέζει και καταδιώκει κάθε ατομικότητα και συλλογικότητα που τολμά να εναντιώνεται σε αυτό, ενώ παράλληλα οδηγεί τις κοινωνίες σε ένα κράτος διακρίσεων. Οι μεθοδευμένες αυτές κινήσεις του κράτους δεν μας φοβίζουν, συντασσόμαστε στο πλευρό κάθε καταπιεσμένου και υπερασπιζόμαστε τις ελευθερίες μας στο δρόμο ενάντια σε κάθε μορφή κρατικής τρομοκρατίας.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗΣ/ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

Η 1η ΜΑΗ ΔΕ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ – ΣΑΒΒΑΤΟ 1η ΜΑΗ, ΣΤΙΣ 11:00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ, ΚΑΒΑΛΑ 2021

Το Σάββατο 1η Μάη 2021, στις 11:00 το πρωί, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση – μικροφωνική, στην πλατεία Καπνεργάτη, στην Καβάλα, από περίπου 30 άτομα. Μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο και το καινούριο φύλλο της εφημερίδας ”άπατρις”. Υπήρξε θετική ανταπόκριση από τον κόσμο που έκανε τα ψώνια του στην αγορά της πόλης, λόγω των ημερών. Επίσης, οι μπάτσοι περιφέρονταν  ”διακριτικά” γύρω από το σημείο συγκέντρωσης.

Η 1η ΜΑΗ ΔΕ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ
Βρισκόμαστε εν μέσω πανδημίας, και πιο συγκεκριμένα, στο ναδίρ της υγειονομικής αντοχής του δημόσιου συστήματος υγείας και λίγο πριν το άνοιγμα των συνόρων για την επίσημη έναρξη της τουριστικής περιόδου. Είναι σαφές προς όλους μας, βλέποντας αυτόν τον συσχετισμό, πως η κρατική διαχείριση της πανδημίας μέσω των αλλεπάλληλων περιόδων καραντίνας, τον οικονομικό στραγγαλισμό εργαζομένων- επιχειρήσεων και την καταστολή, δεν είχε ποτέ ως στόχευση να εξυπηρετήσει τις κοινωνικές ανάγκες απέναντι στον φονικό ιό. Και αυτό γιατί το κράτος ποτέ δε θωράκισε το δημόσιο σύστημα υγείας με προσλήψεις μόνιμου υγειονομικού προσωπικού και ποτέ δεν κάλυψε τις ανάγκες των νοσοκομείων σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Αντιθέτως προώθησε και συνεχίζει να νομοθετεί μια σειρά αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων, χορηγώντας εκατομμύρια στα φερέφωνα της εξουσίας (ΜΜΕ) και επιχειρώντας τη δόμηση ενός αστυνομικού κράτους με τον συνεχή εξοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας και τις χιλιάδες προσλήψεις σε αυτά.
Αποδέκτης αυτής της ολοκληρωτικής επίθεσης του κράτους, είναι η πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου. Εργαζόμενοι, άνεργοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, φυλακισμένοι, εκπαιδευτικοί, μαθητές και νεολαίοι. Άλλοτε, μέσω εργασιακών καταπατήσεων, αποκλεισμών, απομονώσεων και οικονομικών στραγγαλισμών, και άλλοτε, μέσω καταστολής των διεκδικήσεων των ελεύθερων χώρων, των ανοικτών πανεπιστημίων, του ίσου δικαιώματος στην περίθαλψη και στη ζωή, η πολιτική διαχείριση έγινε συνώνυμο της απαγόρευσης και η ατομική ευθύνη ορισμός της υπαιτιότητας.
Αφού η κυβέρνηση της ΝΔ έφτασε την καταστολή στο έπακρο, προσπάθησε να ποινικοποιήσει κάθε μορφή εργασιακής διεκδίκησης, κάθε αντίδραση στα νομοθετικά της εκτρώματα, πλέον επιχειρεί να περάσει και ένα νέο εργασιακό νομοσχέδιο που θα ζήλευαν μέχρι και οι φεουδάρχες του μεσαίωνα. Κατάργηση του οχτάωρου και σύνδεση του ωραρίου και της σχέσης εργασίας με την παραγωγικότητα κάθε επιχείρησης ή κλάδου. Πλήρης κατάργηση και απομόνωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και απελευθέρωση των ατομικών, δήθεν προς όφελος και επιλογή του εργαζόμενου. Εκτίναξη του επιτρεπόμενου ορίου υπερωριών στις 150, για όλους τους κλάδους της οικονομίας, με ταυτόχρονη μη καταβολή της προσαύξησης (λόγω υπερωρίας) ή συμψηφισμό απλήρωτων υπερωριών με μειωμένο ωράριο ή ρεπό. Εργάσιμη εβδομάδα διάρκειας 30-50 ωρών (με συνδυασμό 6ωρης και 12ωρης απασχόλησης), και “Ευέλικτη” τηλεργασία πλήρους, μερικής ή εκ περιτροπής εργασίας. Και φυσικά κατάργηση του πενθήμερου (εργασία και το Σαββατοκύριακο), την ίδια στιγμή που εργαζόμενοι που βρίσκονται σε αναστολή δεν ξέρουν αν θα επιστρέψουν στις εργασίες τους.
Η μείωση του κατώτατου μισθού αποτελεί στόχο του ΣΕΒ και προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ως εξαργύρωση της πολιτικής στήριξης που έλαβε από το λόμπυ των βιομηχάνων . Επιπλέον, ασφαλιστικές και κρατικές εισφορές που έχουν αναβληθεί, θα κληθούν να πληρωθούν παρέα με τα τρέχοντα έξοδα και τις ενέσεις ρευστότητας των επιστρεπτέων προκαταβολών από τους εργαζόμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Τα έξοδα τρέχουν κανονικά στα χρεοκοπημένα νοικοκυριά και στις κλειστές επιχειρήσεις, ενώ οι σαλτιμπάγκοι των δημοτικών συμβουλίων ψηφίζουν (από την πρώτη καραντίνα ακόμα) την ελάφρυνση των δημοτικών τελών από τους λογαριασμούς. Τα κομμένα και μειωμένα ενοίκια ζητούνται πίσω, ενώ καραδοκούν οι πλειστηριασμοί και οι εξώσεις πρώτης κατοικίας.
Ακόμα και στα εργατικά δυστυχήματα, η συστηματική αποσιώπηση, αποτελεί πάγια τακτική των εργολάβων και των αφεντικών τους. Είναι άξιο αναφοράς το περιστατικό εργατικής δολοφονίας που συνέβη στο χωριό Γυμνό Ερέτριας στην Εύβοια, όπου τρεις εργολαβικοί εργάτες του ΔΕΔΔΗΕ έχασαν τη ζωή τους και ένας τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης και αποκατάστασης βλάβης. Ένα δυστύχημα που επιβεβαιώνει την νομιμοποίηση του συνόλου των αυθαιρεσιών που θέλει να φέρει το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, με την κατάργηση του οχτάωρου, την υπερεργασία, την απουσία υπευθύνων, μέτρων ασφαλείας και ελεγκτικών μηχανισμών, την πρόσληψη ανειδίκευτου εργολαβικού προσωπικού σε επικίνδυνες θέσεις εργασίας και με πενιχρούς μισθούς. Δυστύχημα που πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψιν τους οι εργολαβικοί υπάλληλοι στη λιπασματοβιομηχανία της Καβάλας (ΒΦΛ), πριν βλάψουν τον εαυτό τους ή τους συμπολίτες τους, γιατί το περιβάλλον έχει καταστραφεί ήδη από τα σάπια φουγάρα και τα απόβλητα φωσφογύψου του εργοστασίου. Παράδειγμα προς τους εργαζόμενους της Καβάλα Oil, που τους προτάθηκε να γίνουν εργολαβικά πειραματόζωα, ενώ στις πλάτες τους παίζονται οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια.
Απέναντι σε αυτόν τον ξεκάθαρο ταξικό πόλεμο, καλούμαστε να ενωθούμε και να εναντιωθούμε σε αυτές τις εργοδοτικές και κυβερνητικές βαρβαρότητες. Δεν είμαστε αφελείς , ούτε πιστεύουμε πως θα έρθουν κάποιοι κομματικοί μεσσίες που θα φέρουν αλλαγές  στην καταπίεση μας. Δεν θέλουμε απλώς να αλλάξουν χέρια τα μαστίγια του κεφαλαίου και της χειραγώγησης. Θέλουμε εμείς να καθορίζουμε τις συνθήκες και τους όρους της ζωής μας. Κανένα σύστημα εκμετάλλευσης άλλωστε δεν πρόκειται να νοιαστεί για την υγεία, την επιβίωση και τις ανάγκες μας. Πόσω μάλλον όταν θεωρούμαστε άχρηστοι ή μη παραγωγικοί για αυτό.
Ενώνουμε τις φωνές μας με εργαζόμενους/ες του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, με ανέργους/ες και  καλλιτέχνες, με υγειονομικούς και ελεύθερους επαγγελματίες. Σηκώνουμε τα κοινωνικά αναχώματα της συντροφικότητας και της αλληλεγγύης, σε όσους βιώνουν το καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης, σε φυλακισμένους και πρόσφυγες/ μετανάστες. Με τους/τις αγωνιζόμενους/ες εκπαιδευτικούς και τους/τις φοιτητές/τριες, τους/τις νεολαίους/ες και τα θύματα των σεξουαλικών επιθέσεων και βιασμών, με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες μας. Στεκόμαστε απέναντι στην κρατική καταστολή μαζί με κάθε υγιές κομμάτι του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος.
Εμείς οι από τα κάτω σας δηλώνουμε πως δεν πρόκειται να παζαρέψουμε τις ζωές μας, δεν πρόκειται να συνηθίσουμε τον θάνατο, ούτε να σας χαρίσουμε άλλο την ελευθερία μας με πρόσχημα την πανδημία. Δεν πρόκειται να σας αφήσουμε να ασελγήσετε πάνω μας ούτε να μας εκμεταλλευτείτε. Θα είμαστε πάντα απέναντι σας στο δρόμο, να σπάμε τον φόβο της καταστολής και της καπιταλιστικής ασυδοσίας. Θα πολεμήσουμε για τη ζωή και την αξιοπρέπεια, για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ   

 

Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΣΑΒΒΑΤΟ 10/4/2021, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

   Το Σάββατο 10 Απρίλη το αυτόνομο στέκι Καβάλας πραγματοποίησε ανοιχτή ενημερωτική εκδήλωση με αντικείμενο τον ερχομό των Ζαπατίστας στην Ευρώπη και την Ελλάδα το καλοκαίρι του 2021.Η εκδήλωση έγινε στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3 και η ημερομηνία της δεν επιλέχθηκε τυχαία, καθώς την ίδια μέρα του 1919 οι ηγετικές μορφές του ζαπατίστικου αγώνα Εμίλιο Ζαπάτα και Πάντσο Βίλα δολοφονήθηκαν, μαζί με πολλούς άλλους εξεγερμένους ζαπατίστας, σε ενέδρα. Σ’ αυτή την ημερομηνία-ορόσημο των συντρόφων από το Μεξικό, έγιναν ανάλογες δράσεις σε πολλές πόλεις της χώρας και της Ευρώπης.             Στην εκδήλωση ακούστηκε η ηχογραφημένη διακήρυξη του αγώνα των Ζαπατίστας  και ακολούθησε εισήγηση από μέλος μας, η οποία αποτέλεσε και το μεγαλύτερο  χρονικά μέρος της δράσης και διανεμήθηκε σχετικό έντυπο υλικό, αλλά και άλλο από προηγούμενες. Στην εισήγηση μας έγινε αναφορά στην ταυτότητα και το αγωνιστικό παρελθόν των Ζαπατίστας συντρόφων/ισσών, στην εν γένει καταστολή και προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα, στους λόγους που τους ωθούν σε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι και, τέλος, στη χρησιμότητα και τα οφέλη για εκείνους κι εμάς από μία τέτοια γνωριμία και όσμωση. Ακολούθως, υπήρξε εκτενής αναφορά και περιγραφή της δικής μας οργανωτικής δομής σε Ελλάδα/Ευρώπη, ώστε να γίνουν κατανοητές οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες με τις οποίες λειτουργούμε και παίρνουμε αποφάσεις, αλλά και τα προβλήματα που κάθε τόσο ανακύπτουν και μαθαίνουμε να τα αντιπαρερχόμαστε. Κατόπιν έγινε συζήτηση και τέθηκαν ερωτήματα από τους συμμετέχοντες στην εκδήλωση, στα οποία προσπαθήσαμε να απαντήσουμε στον επαρκέστερο βαθμό, και κατέδειξαν το ζωηρό ενδιαφέρον του κόσμου για το όλο εγχείρημα (π.χ. ερωτήματα για το πως θα μπορούσε κάποιος να βοηθήσει, αν θα υπάρξουν μεταφραστικά προβλήματα και ιδέες για να ξεπεραστούν κ.α.).                                                                                                     Καταληκτικά, η προσέλευση και η συμμετοχή του κόσμου ήταν ικανοποιητική (περίπου 40 άτομα) δεδομένου ότι η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε εξωτερικό χώρο και ότι διανύουμε περίοδο έξαρσης της πανδημίας Covid 19.

Featured post

ΠΑΝΟ ΚΑΙ ΑΦΙΣΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Β. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ ,ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΕΝΔΕΙΞΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ, ΚΑΒΑΛΑ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ 10 ΑΠΡΙΛΗ 2021

Liveblog: Δίκη για την υπόθεση του Β. Σταθόπουλου, 10η δικάσιμος

Featured post

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΣΑΒΒΑΤΟ 10/4/2021 στις 17:00, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ 

Οι Ζαπατίστας στην Ευρώπη , καλοκαίρι 2021 

102 χρόνια από τη δολοφονία του Ζαπάτα , είμαστε ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ , ενάντια στα μέγα -πρότζεκτ του Θανάτου , στο Μεξικό και παντού 

Από τα Βουνά του Νοτιοανατολικού Μεξικού 

Από τις γυναίκες , άντρες τους τις άλλες , τα παιδιά και τ@ς ηλικωμέν@ς του Ζαπατιστικού Στρατού Εθνικής απελευθέρωσης …

Μας ενώνει η συνειδητοποίηση ότι αυτό που θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε δεν είναι το να επιβάλλουμε το βλέμμα μας, τα βήματά μας, τις συντροφιές, τους δρόμους και τους προορισμούς μας, αλλά το να ακούσουμε και να κοιτάξουμε τον άλλον που, αν και διαφορετικός, έχει την ίδια λαχτάρα για ελευθερία και δικαιοσύνη.

“Να καλέσουμε όσ@ μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες και συμμετέχουν σε παρόμοιους αγώνες, όλους τους έντιμους ανθρώπους και όλ@ς  τ@ς από κάτω που εξεγείρονται και αντιστέκονται σε ολα τα μήκη και πλάτη του κόσμου να συμπορευτούν μαζί μας,να συνεισφέρουν,να στηρίξουν και να αποτελέσουν τους διαμορφωτές αυτών των δράσεων. Έτσι θα συνυπογράψουν και θα κάνουν δική τους αυτη τη διακήρυξη ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ”.

Ζαπατίστας 2021: Μια διακήρυξη… για τη ζωή (Υπογραφές)

…για τη ζωή

Zapatistas – Διακύρηξη Για Τη Ζωή
https://soundcloud.com/user-10632740/zapatistas

* με την τήρηση των απαραίτητων μέτρων αυτοπροστασίας 

* συλλέγουμε για τους πρόσφυγες της τοπικής δομής , όσοι θέλουν προσφέρουν και την σακούλα τον “προσφύγων” δηλαδή μια σακούλα με : αλεύρι , ηλιέλαιο , πατάτες , κρεμμύδια , μακαρόνια , σάλτσα , ευχαριστούμε !

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ 

Featured post

AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΒΑΓΓΕΛΗ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟ, ΑΦΙΣΑ ΚΑΒΑΛΑ

 

Πιθανότατα ο σύντροφος Β. Σταθόπουλος απολογείται την Παρασκευή.
Να σταθούμε δίπλα του μέχρι τη νίκη της έμπρακτης αλληλεγγύης.
Ενάντια σε μια δίκη που με εκδικητικά σενάρια και κατασκευή στοιχείων θέλει να καταδικάσει το πολιτικό φρόνημα.
Η υπεράσπιση του συντρόφου μας, είναι η υπεράσπιση της ιστορίας μας. Είναι η επιλογή να παραμείνουμε στο δρόμο, να δίνουμε το χέρι ο ένας στον άλλον όταν μας κυνηγούν.

Οι καλύτερες στιγμές μας όταν ο ένας δίπλα στον άλλον σε δύσκολους δρόμους μπροστά προχωρήσαμε.
Ο Βαγγέλης ήταν η εμπιστοσύνη σε όποιον στάθηκε  και παρέμεινε δίπλα του , αυτό υπερασπίζεται, το δρόμο που βαδίσαμε και ποτέ δεν ξεχάσαμε….

Ανέβηκε στο firefund. Για την οικονομική υποστήριξη του συντρόφου Β. Σταθοπούλου που δικάζεται.
Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/3/2021

Την Παρασκευή 19/3/2021, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης Καβάλας, στο λιμάνι της πόλης, με κεντρικό σύνθημα «Όλοι στους δρόμους για ζωή, υγεία, ελευθερία και αξιοπρέπεια».

Περίπου 40 άτομα συγκεντρώθηκαν  για να δείξουν την εναντίωσή τους στην αστυνομική βία, στον τρόπο αντιμετώπισης της πανδημίας από την Κυβέρνηση και τη στήριξή τους στους αγώνες των φοιτητών/τριών. 

Αναρτήθηκε  πανό και μοιράστηκε κείμενο, υπό τη ”διακριτική” παρουσία της αστυνομίας γύρω από τον χώρο της συγκέντρωσης, αλλά και σε όλη την πόλη.

Featured post

Ενημέρωση από την συγκέντρωση – πορεία αλληλεγγύης στον Δ. Κουφοντίνα, ενάντια στην αστυνομική και κρατική βία, Παρασκευή 12/03/2021, Καβάλα


Την Παρασκευή 12/3/2021, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην αστυνομική καταστολή και την πολιτική εκδικητικότητα που παρατηρείται τόσο στον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα, όσο και στα θύματα της κατασταλτικής βαναυσότητας.

Περισσότερα από 100 άτομα διαδηλώσαμε στο κέντρο της Καβάλας, φωνάζοντας συνθήματα. Η πορεία ξεκίνησε από το λιμάνι της πόλης όπου είχε οριστεί η συγκέντρωση – μικροφωνική και κατέληξε στην κατάληψη Βύρωνος 3 όπου ο κόσμος αποχώρησε. Κατά τη διάρκεια της πορείας, ο κόσμος σταμάτησε μπροστά στο αστυνομικό τμήμα· ακούστηκαν συνθήματα και έντονες διαμαρτυρίες για τις παρακολουθήσεις και τις στοχοποιήσεις που παρατηρούνται και στην Καβάλα, ιδιαίτερα σε άτομα νεαρής ηλικίας.

Αυτόν που καταδίκασε ένα λαό σε καταστολή και πείνα,

Τον λένε Μητσοτάκη και όχι Κουφοντίνα!

Το κείμενο που μοιράστηκε:

 

Featured post

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/3/2021 στις 18:00 στο Λιμάνι της Καβάλας

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: 
Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΧΥΔΑΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Όσοι κατοικούμε σ’ αυτή τη χώρα το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε , εκτός από τα πολιτικά πεπραγμένα της κυβέρνησης της ΝΔ ( π.χ. κατάπτυστος νόμος Κεραμέως για την παιδεία , ανάλγητη και αδιάφορη προς τις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες αντιμετώπιση της πανδημίας covid 19 ) , και το εφιαλτικό ξεδίπλωμα της πολιτικής υπόστασης των ανθρώπων που , υπό την ηγεσία του Μητσοτάκη , κυβερνούν τη χώρα , ή αλλιώς , διαχειρίζονται σημαντικό μέρος από τις ζωές μας . Η αλήθεια είναι ότι δεν θα περίμενε κανείς μία διαφορετική κυβερνητική διαδρομή από ανθρώπους κατόχους υπουργικών θώκων , οι οποίοι ύμνησαν τη Χούντα του ‘ 67 ( βλ. π.χ. Βορίδης , Α. Γεωργιάδης , Πλεύρης και οι λοιποί σαλτιμπάγκοι ) ή από ανθρώπους τυχοδιώκτες στο κυνήγι της εξουσίας που τους αποφέρει ευκατάστατη υλική ζωή και περιφέρουν τη μίζερη ύπαρξη τους από κόμμα σε κόμμα για να το πετύχουν ( βλ. π.χ. Χρυσοχοίδης και τόσοι άλλοι).
Ωστόσο , και για να συνδεθούμε με τα τρέχοντα , τους τελευταίους μήνες μείναμε εμβρόντητοι από το κρεσέντο αθλιότητας , παρανoμίας και ελεεινού κυνισμού της κυβέρνησης  Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια του ξετυλίγματος της υπόθεσης – σκανδάλου Λιγνάδη . Γίναμε μάρτυρες του πολιτικού αμοραλισμού μιας υπουργού του πολιτισμού ( ο κλαυσίγελως είναι αυτό που της αξίζει ) ονόματι Μενδώνη ,η οποία όχι μόνο δεν είχε το πολιτικό θάρρος να παραιτηθεί ύστερα από το ξεσκέπασμα αυτού του αηδιαστικού σκανδάλου με πρωταγωνιστή άνθρωπο της δικής της επιλογής και φίλο του σημερινού πρωθυπουργού ( ο οποίος χρησιμοποιούσε μέχρι και στρατιωτικά ελικόπτερα προκειμένου να μη χάνει τις παραστάσεις του Λιγνάδη στην Επίδαυρο ),  αλλά όταν αρχικά αποκαλύφθηκε η υπόθεση προσπάθησε να τον καλύψει ‘ όταν δε , διαπίστωσε ότι η δράση του παιδεραστή Λιγνάδη ήταν τέτοια που δεν καλυπτόταν , απεδείχθη τόσο ανήθικη που στράφηκε κατά των ηθοποιών και της υποκριτικής τέχνης και επειδή η παράταξη της ΝΔ εναγκαλίζεται και άλλους αποδεδειγμένα και δεδικασμένα παιδεραστές ( βλ. Νίκος Γεωργιάδης )   ο Μητσοτάκης έβαλε σε λειτουργία την ιστοσελίδα #MeToo ως κοινωνικό αμορτισέρ και προπέτασμα καπνού μπροστά στις ξεκάθαρες ευθύνες του και το πολιτικό κόστος που αυτός ο δειλός πολιτικός υποκριτής αρνείται να πληρώσει.
Στο ίδιο κάδρο της πολιτικής συγκάλυψης  εντάσσεται και η κατασκευή του σκανδάλου στην υπόθεση Κουφοντίνα , δηλαδή η σκόπιμη διατάραξη της ομαλής μέχρι τώρα έκτισης της ποινής του με τριπλό όφελος για την οικογένεια Μητσοτάκη : πρώτον αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και κατεύθυνση του ενδιαφέροντός της  προς αλλού πλην της υπόθεσης Λιγνάδη που , είπαμε και λίγο παραπάνω , κάνει τη ΝΔ να νιώθει άβολα ‘ δεύτερον ,  είναι μιας πρώτης τάξης ευκαιρία για κομματική συσπείρωση στους κόλπους των ψηφοφόρων της ενόψει και ενδεχόμενων εκλογών και ίσως πολύ σύντομα . Τρίτον , δεν μας διαφεύγει ότι μέσα σε συνθήκες ιδεολογικού διπολισμού τα εγκλήματα κατά της ζωής βαραίνουν λιγότερο στη συνείδηση και το μητσοτακέικο δεν θα άφηνε τέτοια χρυσή ευκαιρία να εξοντώσει τον Κουφοντίνα , ή , αν θέλετε , να τον οδηγήσει στην αυτοκτονία , γνωρίζοντας επιπρόσθετα ότι σε δύο περίπου χρόνια θα αποφυλακιστεί.
Από το κλίμα κοινωνικής τρομοκράτησης που περίτεχνα δημιουργεί η κυβέρνηση δε θα μπορούσαν να λείπουν οι μπάτσοι , οι οποίοι σε πλείστες όσες περιπτώσεις δρουν έκνομα , τριγυρνούν ως συμμορίες  και τραμπουκίζουν , ξυλοκοπούν ή βασανίζουν ανθρώπους απρόκλητα και, εσχάτως, απροκάλυπτα. Αυτό αποδεικνύεται και από το περιστατικό απροσχημάτιστης αστυνομικής βίας που σημειώθηκε στην πλατεία Ν. Σμύρνης στην Αθήνα , όπου ένας πολίτης δάρθηκε ανηλεώς , όταν επιχείρησε να διαμαρτυρηθεί για την κατατρομοκράτηση που προκάλεσαν ομάδες ΔΙΑΣ που ( υποτίθεται ) διενεργούσαν ελέγχους Κυριακή μεσημέρι σε οικογένειες στο μέσον μιας ευρύχωρης πλατείας ( ξανά υποτίθεται ) για τη διασφάλιση των μέτρων κατά της πανδημίας. Τα πράγματα θα ήταν απλώς γελοία αν δεν τύγχαναν της πλήρους πολιτικής ( κυβέρνηση ) και δημοσιογραφικής ( βλ. Πορτοσάλτε) κάλυψης των μπάτσων και των ” κατορθωμάτων ” τους και δεν συμπληρώνονταν από αριβίστες πολιτικούς τύπου Κυρανάκη , γέννημα θρέμμα της ΔΑΠ και της ΟΝΝΕΔ , ο οποίος έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία του ανθρώπου που ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από μπάτσους της ΔΙΑΣ διότι ζήτησε το λόγο  για τους αδικαιολόγητους τρομοκρατικούς ελέγχους τους και , επιπλέον, γνωστοποίησε την πολιτική του ταυτότητα ως ενοχοποιητικό στοιχείο επειδή είναι αριστερός και μάλιστα εξωκοινοβουλευτικός !! Με άλλα λόγια , η κυβέρνηση Μητσοτάκη , συνεπής στην πολιτική κοινωνική οπισθοδρόμηση  προς μια χώρα δύο ταχυτήτων (λίγοι  πλούσιοι – πολλοί φτωχοί) στοχοποιεί έναν άνθρωπο γιατί είναι αριστερός και νομιμοποιεί τη βία εναντίον του για τον ίδιο λόγο. Αν σε κάποιον η εν λόγω πρακτική δεν θυμίζει τίποτα ή συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους , τότε ή είναι αμνήμων ή καλύτερα να σταματήσει την ανάγνωση αυτού του κειμένου και να ανοίξει άμεσα την τιβί είτε για ενημέρωση ( του / της προτείνουμε ΣΚΑΙ , ΕΡΤ κ.α.) είτε για ψυχαγωγία ( του /της προτείνουμε SURVIVOR , MASTERCHEF κ.α ) . Ασφαλώς η ίδια αντιμετώπιση στοχοποίησης επιχειρήθηκε και σε πολλές περιπτώσεις θυμάτων βιασμού ή εν γένει σεξουαλικής κακοποίησης  με θύτες γνωστά πρόσωπα του δημόσιου βίου ‘ τα καλοπληρωμένα από την κυβέρνηση Μητσοτάκη κανάλια δεν παραλείπουν να εκμέουν μέσα από τις τηλεοπτικές οθόνες ψέματα και συκοφαντίες εναντίον των θυμάτων , με πρωτοστάτες υπηρέτες του νόμου και της τάξης τύπου Κούγια , ταράζοντας περισσότερο τα ήδη θολωμένα νερά της ( τρομάρα της .. ) ειδησεογραφίας.
Μία πρώτη και σαφής ένδειξη κοινωνικού εφησυχασμού και πολιτικού στρουθοκαμηλισμού είναι η εσωτερική παραδοχή κάποιου/ ας ότι όλα αυτά λαμβάνουν χώρα κυρίως στις δύο μητροπόλεις (Αθήνα , Θεσ/νίκη ) και σε μία επαρχιακή πόλη σαν την Καβάλα είτε δεν  ευδοκιμούν , είτε όλα είναι πιο ” αγνά ” . Λοιπόν , επειδή ένα κράτος , και δη το ελληνικό , λειτουργεί με ομόκεντρους κύκλους και ό,τι συμβαίνει στις μητροπόλεις επηρεάζει διαδοχικά και την υπόλοιπη επικράτεια  με αποτέλεσμα ένα σχετικά ομοιογενές σύνολο σε επίπεδο χώρας’ κοντολογίς , η καταστολή των μπάτσων στην Καβάλα μπορεί να απέχει  ποσοστιαία από την αντίστοιχη στην Αθήνα , τηρουμένων όμως των πληθυσμιακών και άλλων αναλογιών είναι ακριβώς η ίδια και σε ορισμένες περιπτώσεις περισσότερη . Ειδικότερα , επισημαίνουμε ότι στη Καβάλα παρατηρήθηκαν το τελευταίο διάστημα συνεχείς παρακολουθήσεις -συντρόφων / ισσών από μπάτσους των ίδιων και των σπιτιών τους , παρενοχλήσεις για εξακρίβωση στοιχείων και τρομοκράτηση νέων ανθρώπων που συμμετείχαν σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις  ( συγκεντρώσεις , πορείες ) και στοχοποιήσεις ανθρώπων λόγω της πολιτικής τους στάσης και συμμετοχής. Εμείς γνωρίζουμε το πολιτικό αποτύπωμα της καβαλιώτικης ιστορίας το οποίο δεν εξαντλείται στα όρια μιας πλατείας ( βλ. πλατεία Καπνεργάτη ) , αλλά απεναντίας  το τιμούμε και το μπολιάζουμε με τους δικούς μας σύγχρονους αγώνες ενάντια στον μητσοτακισμό και την αναβίωση του υπερσυντηρητισμού και της φοβίας του άλλου ( βλ. καραμανλική και σαμαρική δεξιά).
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ
https://soundcloud.com/user-10632740/zhnvgdfd28a2
Featured post

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ/ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΚΑΒΑΛΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Την Πέμπτη 04/03/2021, συγκεντρωθήκαμε στην παραλία της Καβάλας, απέναντι από τα γραφεία της ΝΔ, περίπου 30 αλληλέγγυες/αλληλέγγυοι στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα. Οι μπάτσοι ήταν παντού και αρκετοί. Μοιράστηκαν κείμενα και ακούστηκαν αρκετά συνθήματα!

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΠΑΖΑΡΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Το Σάββατο 06/03/2021 στις 10:00, συγκεντρωθήκαμε 15 άτομα, απέναντι από την είσοδο της λαϊκής αγοράς της Καβάλας. Αναρτήσαμε πανό για τον Δ. Κουφοντίνα, μοιράσαμε κείμενι και φωνάξαμε συνθήματα αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα. Οι μπάτσοι ήταν και πάλι γύρω μας και σχεδόν δίπλα μας! Μετά από μία ώρα αποχωρήσαμε και οι μπάτσοι σταμάτησαν σχεδόν στα 2 μέτρα δύο συντρόφους για εξακρίβωση. Τακτική που ακολουθούν συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό, μετά από κάθε συγκέντρωση.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ!

ΟΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΣΠΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Featured post

Συγκέντρωση για τον απεργό πείνας και δίψας Δ.Κ. στην Παραλία Καβάλας, απέναντι από τα ΚΤΕΛ, στην ξύλινη εξέδρα, στις 18:00

Featured post

Συγκεντρώσεις Αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα, Καβάλα

ΤΡΙΤΗ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2021

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Παρέμβαση στο λιμάνι της Καβάλας,  πραγματοποιήσαμε το απόγευμα της Τρίτης 23 Φεβρουαρίου 2021, περίπου 20 αλληλέγγυες/αλληλέγγυοι στον Δημήτρη Κουφοντίνα.

Αναρτήθηκε πανό και μοιράστηκε ενημερωτικό κείμενο για την κατάσταση της υγείας  του απεργού πείνας και για το αίτημα του να μεταχθεί στις φυλακές  Κορυδαλλού. Η παρέμβαση κράτησε περίπου μιάμιση  ώρα, με τους μπάτσους να είναι στημένοι σε απόσταση και να παρατηρούν ”διακριτικά”.

ΠΕΜΠΤΗ 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2021

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ Ν.Δ.

Περίπου 30 αλληλέγγυες/αλληλέγγυοι συγκεντρωθήκαμε στην παραλία της πόλης, απέναντι από τα γραφεία της Ν.Δ. Αναρτήσαμε πανό, μοιράσαμε ενημερωτικό κείμενο για τον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα. Κολλήθηκαν αυτοκόλλητα στην είσοδο της πολυκατοικίας που στεγάζονται τα γραφεία των δολοφόνων της Ν.Δ. Μετά από μία ώρα, αποχωρήσαμε από το σημείο φωνάζοντας συνθήματα αλληλεγγύης, με τους μπάτσους να μας ακολουθούν κρατώντας απόσταση. Σταματήσαμε μπροστά στο δημαρχείο της πόλης φωνάζοντας συνθήματα με δυνατό παλμό και αποχωρήσαμε….

Featured post

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΚΑΒΑΛΑ 16/02/2021, ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ

Σήμερα, Τρίτη 16/02/2021, στις 17:00, στην πλατεία Καπνεργάτη στην Καβάλα, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση – μικροφωνική, ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα. Περίπου 25 αλληλέγγυες/αλληλέγγυοι, φώναξαν συνθήματα και μοίρασαν ενημερωτικό κείμενο για τον αγωνιστή Δ. Κουφοντίνα. Οι μπάτσοι ήταν γύρω από την πλατεία μέχρι το τέλος της συγκέντρωσης.

Το κείμενο που μοιράστηκε:

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Η κυβέρνηση της Νέας Χουντο(Δημο)κρατίας με φωτογραφική διάταξη που περιλήφθηκε ως προσθήκη στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για τη σωφρονιστική νομοθεσία (άρθρο 3 του Ν. 4760 / 2020), αν και δεν υπήρχε στο αρχικό κείμενο που είχε εισαχθεί προς συζήτηση στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής, απαγόρευσε τη μεταγωγή ή παραμονή σε αγροτικές φυλακές όσων έχουν καταδικασθεί για τρομοκρατία. Σύμφωνα δε με επόμενη διάταξη του ίδιου άρθρου, σε μία τέτοια περίπτωση, ο κρατούμενος επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη.

Η συγκεκριμένη πρωτοφανής εκδικητική αντιμετώπιση του πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα είναι συνέχεια όμοιων πρακτικών , που μοναδικό σκοπό έχουν τη φυσική και πολιτική του εξόντωση.

Θυμίζουμε ότι :

αν και θεμελίωσε ο Δ. Κουφοντίνας δικαίωμα άδειας από το 2010, το στερήθηκε επί επτά συναπτά έτη, με την πρώτη άδεια να του χορηγείται το 2017,

– αν και δεν παραβίασε καμία υποχρέωση κατά τις χορηγηθείσες άδειες τα έτη 2017 έως 2019, δικαιώνοντας απόλυτα τους έξι διαφορετικούς εισαγγελικούς λειτουργούς που υπέγραψαν τη χορήγησή τους, εντελώς αυθαίρετα στερείται εκ νέου το δικαίωμα της άδειας από τον Μάρτιο του 2019,

– το Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, καλούμενο να  αποφασίσει επί αίτησης συγχώνευσης ποινών για τον Δημήτρη Κουφοντίνα, κρίνοντας ανεπαρκή την  απόφαση  του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών που τον καταδίκασε, διέταξε την επανάληψη της δίκης της 17 Ν, αναβάλλοντας επ’ αόριστο την συγχώνευση, προκειμένου να  ξαναγίνει η δίκη (!!!!) και να διορθωθεί η απόφαση. Αυτό είναι πρακτικά αδύνατο, με αποτέλεσμα να αποκλείεται ο κρατούμενος  από  ευεργετικές διατάξεις που έχουν εφαρμογή σε όλους ανεξαιρέτως  και  να απειλείται με πρόσθετα χρόνια φυλακής.

Στις 23 / 12 / 2020 ο Δημήτρης Κουφοντίνας, υπό το πρόσχημα του αυξημένου ιϊκού φορτίου, μεταφέρθηκε απροειδοποίητα στις φυλακές Δομοκού, κατά παράβαση ακόμα και αυτού του νόμου που οι ίδιοι ψήφισαν, σύμφωνα με τον οποίο θα έπρεπε να μεταχθεί στον Κορυδαλλό.

Στις 8 / 1 / 2021 ξεκίνησε απεργία πείνας (σήμερα βρίσκεται στην 40η μέρα), επισημαίνοντας ο ίδιος στην δήλωσή του ότι : «Το έγγραφο του υπουργείου που μου γνωστοποιήθηκε χθες, αποκαλύπτει την πρωτοφανή του μεθόδευση απέναντί μου, καθώς, σύμφωνα με αυτό, στην μιάμιση ώρα που διήρκεσε η μεταγωγή μου από την Κασσαβέτεια στο Δομοκό, όπου και όπως απαιτούσε η εγχώρια Φαμίλια, φαίνεται ότι μετάχθηκα και στον Κορυδαλλό, για να φαίνεται ότι τηρήθηκε αυτό που απαιτούσε ο φωτογραφικός νόμος για τις αγροτικές, που έφτιαξαν για να με εκτοπίσουν από αυτές. Μετά τα όσα απροκάλυπτα γίνονται και όσα κυνικά αποκαλύπτονται στον πόλεμο εναντίον μου, η απεργία πείνας αποτελεί πια ζήτημα προσωπικής συνέπειας και ατομικής αξιοπρέπειας. Αφού επιμένουν στο νόμο που τόσο προκλητικά μηχανεύτηκαν, οφείλουν να τον εφαρμόσουν, τουλάχιστον αυτόν, και να με ξαναφέρουν στο υπόγειο του Κορυδαλλού, στην ειδική πτέρυγα που έκτισε ο ίδιος ο υπουργός της καταστολής, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, για να θάψει την 17Ν, και όπου πέρασα τα 16 από τα 18 χρόνια που είμαι στη φυλακή».

Στις 16 / 1 / 2021 αστυνομικοί με κουκούλες εισήλθαν στις φυλακές Δομοκού, κατόπιν σχετικής εισαγγελικής παραγγελίας, και οδήγησαν με τη βία τον Δημήτρη Κουφοντίνα στο Γενικό Νοσοκομείο Φθιώτιδας` αρνούμενος δε ο ίδιος κάθε ιατρική πράξη χωρίς τη συναίνεσή του, τον μετέφεραν πάλι στις φυλακές Δομοκού, όπου κρατείται σε κελί απομόνωσης και μάλιστα σε καθεστώς 24ωρης ηλεκτρονικής επιτήρησης. Με ήδη πολύ επιβαρυμένο οργανισμό από προηγούμενες αντίστοιχες απεργίες βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην εντατική του νοσοκομείου Λαμίας.

Ήδη σε ένδειξη αλληλεγγύης, ξεκίνησαν απεργία πείνας πλήθος κρατούμενων συντρόφων, ενώ πραγματοποιήθηκαν πανελλήνιες δράσεις συμπαράστασης (πορείες, αντιπληροφόρηση κ.λ.π.) στο πρόσωπό του.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας σε συνεννόηση με την Αμερικανική Πρεσβεία, την «Αγία Οικογένεια» Μητσοτάκη, υποτελείς δικαστικούς λειτουργούς και τα κρατικοδίαιτα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης επί σειρά ετών έχουν θέσει ως στόχο τους την δολοφονία του ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥ Δημήτρη Κουφοντίνα, ενός αγωνιστή που ανέλαβε χωρίς δισταγμό την πολιτική ευθύνη της δράσης της 17 Ν και παρέμεινε συνεπής στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στους κρατικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς.

Με τις άθλιες αυτές μεθοδεύσεις, καταστρατηγώντας κάθε έννοια ποινικού και σωφρονιστικού δικαίου που η δήθεν Δημοκρατία τους δήθεν ευαγγελίζεται, το Κράτος εκδικείται, προσπαθεί να ταπεινώσει με κάθε τρόπο τον Δημήτρη Κουφοντίνα, τον εξωθεί στο έσχατο μέσο πολιτικής διαμαρτυρίας, την απεργία πείνας, με άμεσο κίνδυνο ακόμη και για την ίδια του τη ζωή.

Δεν θα ανεχθούμε καμία καταπάτηση των δικαιωμάτων των κρατουμένων, πολιτικών / εξεγερμένων ή μη, από την ολοκληρωτική κυρίαρχη τάξη.

Αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο στο μίσος των κρατούντων για την κοινωνική και ταξική πάλη.

Απαντούμε με καθημερινούς αγώνες λαϊκής βάσης, μέχρι η εξέγερση να γίνει πράξη, μέχρι την διάλυση των τάξεων και των ανισοτήτων.

Είμαστε αλληλέγγυες / αλληλέγγυοι στον αδιαπραγμάτευτο αγώνα ζωής και πολιτικής αξιοπρέπειας του Δημήτρη Κουφοντίνα.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Featured post

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ από ΑΝΑΡΧΙΚΕΣ -ΟΙ ΚΑΒΑΛΑΣ στο Ράδιο Πρωινή 93.7 Κύπρου 12, Καβάλα

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ
Η κυβέρνηση της Νέας Χουντο(Δημο)κρατίας με φωτογραφική διάταξη που περιλήφθηκε ως προσθήκη στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη για τη σωφρονιστική νομοθεσία (άρθρο 3 του Ν. 4760 / 2020), αν και δεν υπήρχε στο αρχικό κείμενο που είχε εισαχθεί προς συζήτηση στις αρμόδιες επιτροπές της Βουλής, απαγόρευσε τη μεταγωγή ή παραμονή σε αγροτικές φυλακές όσων έχουν καταδικασθεί για τρομοκρατία. Σύμφωνα δε με επόμενη  διάταξη του ίδιου άρθρου, σε μία τέτοια περίπτωση, ο κρατούμενος επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη.
Η συγκεκριμένη πρωτοφανής εκδικητική αντιμετώπιση του πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα είναι συνέχεια όμοιων πρακτικών , που μοναδικό σκοπό έχουν τη φυσική και πολιτική του εξόντωση.
Θυμίζουμε ότι :
– αν και θεμελίωσε ο Δ. Κουφοντίνας δικαίωμα άδειας από το 2010, το στερήθηκε επί επτά συναπτά έτη, με την πρώτη άδεια να του χορηγείται το 2017,
– αν και δεν παραβίασε καμία υποχρέωση κατά τις χορηγηθείσες άδειες τα έτη 2017 έως 2019, δικαιώνοντας απόλυτα τους έξι διαφορετικούς εισαγγελικούς λειτουργούς που υπέγραψαν τη χορήγησή τους, εντελώς αυθαίρετα στερείται εκ νέου το δικαίωμα της άδειας από τον Μάρτιο του 2019,
– το Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, καλούμενο να  αποφασίσει επί αίτησης συγχώνευσης ποινών για τον Δημήτρη Κουφοντίνα, κρίνοντας ανεπαρκή την  απόφαση  του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών που τον καταδίκασε, διέταξε την επανάληψη της δίκης της 17 Ν, αναβάλλοντας επ’ αόριστο την συγχώνευση, προκειμένου να  ξαναγίνει η δίκη (!!!!) και να διορθωθεί η απόφαση. Αυτό είναι πρακτικά αδύνατο, με αποτέλεσμα να αποκλείεται ο κρατούμενος  από  ευεργετικές διατάξεις που έχουν εφαρμογή σε όλους ανεξαιρέτως  και  να απειλείται με πρόσθετα χρόνια φυλακής.
Στις 23 / 12 / 2020 ο Δημήτρης Κουφοντίνας, υπό το πρόσχημα του αυξημένου ιϊκού φορτίου, μεταφέρθηκε απροειδοποίητα στις φυλακές Δομοκού, κατά παράβαση ακόμα και αυτού του νόμου που οι ίδιοι ψήφισαν, σύμφωνα με τον οποίο θα έπρεπε να μεταχθεί στον Κορυδαλλό.
Στις 8 / 1 / 2021 ξεκίνησε απεργία πείνας,(σήμερα βρίσκεται στην 39η μέρα) επισημαίνοντας ο ίδιος στην δήλωσή του  ότι : «Το έγγραφο του υπουργείου που μου γνωστοποιήθηκε χθες, αποκαλύπτει την πρωτοφανή του μεθόδευση απέναντί μου, καθώς, σύμφωνα με αυτό, στην μιάμιση ώρα που διήρκεσε η μεταγωγή μου από την Κασσαβέτεια στο Δομοκό, όπου και όπως απαιτούσε η εγχώρια Φαμίλια, φαίνεται ότι μετάχθηκα και στον Κορυδαλλό, για να φαίνεται ότι τηρήθηκε αυτό που απαιτούσε ο φωτογραφικός νόμος για τις αγροτικές, που έφτιαξαν για να με εκτοπίσουν από αυτές. Μετά τα όσα απροκάλυπτα γίνονται και όσα κυνικά αποκαλύπτονται στον πόλεμο εναντίον μου, η απεργία πείνας αποτελεί πια ζήτημα προσωπικής συνέπειας και ατομικής αξιοπρέπειας. Αφού επιμένουν στο νόμο που τόσο προκλητικά μηχανεύτηκαν, οφείλουν να τον εφαρμόσουν, τουλάχιστον αυτόν, και να με ξαναφέρουν στο υπόγειο του Κορυδαλλού, στην ειδική πτέρυγα που έκτισε ο ίδιος ο υπουργός της καταστολής, ο Μ. Χρυσοχοΐδης, για να θάψει την 17Ν, και όπου πέρασα τα 16 από τα 18 χρόνια που είμαι στη φυλακή».
Ήδη σε ένδειξη αλληλεγγύης , ξεκίνησαν απεργία πείνας, πλήθος κρατουμένων συντρόφων,, ενώ πραγματοποιήθηκαν πανελλήνιες δράσεις συμπαράστησης (πορείες ,αντιπληροφόρηση κλπ) στο πρόσωπο του.
Το πολιτικό προσωπικό της χώρας σε συνεννόηση με την Αμερικανική Πρεσβεία, την «Αγία Οικογένεια» Μητσοτάκη, υποτελείς δικαστικούς λειτουργούς και τα κρατικοδίαιτα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης επί σειρά ετών έχουν θέσει ως στόχο τους την δολοφονία του ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥ Δημήτρη Κουφοντίνα, ενός αγωνιστή που ανέλαβε χωρίς δισταγμό την πολιτική ευθύνη της δράσης της 17 Ν και παρέμεινε συνεπής στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στους κρατικούς εξουσιαστικούς μηχανισμούς.
Με τις άθλιες αυτές μεθοδεύσεις, καταστρατηγώντας κάθε έννοια ποινικού και σωφρονιστικού δικαίου που η δήθεν Δημοκρατία τους δήθεν ευαγγελίζεται, το Κράτος εκδικείται, προσπαθεί να ταπεινώσει με κάθε τρόπο τον Δημήτρη Κουφοντίνα, τον εξωθεί στο έσχατο μέσο πολιτικής διαμαρτυρίας, την απεργία πείνας, με άμεσο κίνδυνο ακόμη και για την ίδια του τη ζωή.
Δεν θα ανεχθούμε καμία καταπάτηση των δικαιωμάτων των κρατουμένων, πολιτικών / εξεγερμένων ή μη, από την ολοκληρωτική κυρίαρχη τάξη.
Αντιστεκόμαστε  με κάθε τρόπο στο μίσος των κρατούντων για την κοινωνική και ταξική πάλη.
Απαντούμε με καθημερινούς αγώνες λαϊκής βάσης, μέχρι η εξέγερση να γίνει πράξη, μέχρι την διάλυση των τάξεων και των ανισοτήτων.
Είμαστε αλληλέγγυες / αλληλέγγυοι στον αδιαπραγμάτευτο αγώνα ζωής και πολιτικής αξιοπρέπειας του Δημήτρη Κουφοντίνα.
Featured post

ΧΟΥΝΤΑ του ‘67 – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ του 2021 : μία Κεραμέως και ένας Χρυσοχοΐδης … δρόμος!

ΧΟΥΝΤΑ του ‘67 – ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ του 2021 : μία Κεραμέως και ένας Χρυσοχοΐδης … δρόμος!

Από τις πρώτες στιγμές της η τρέχουσα κυβέρνηση έδειξε με σαφήνεια τις πρωτόγονα οπισθοδρομικές αντιλήψεις και προθέσεις της για τον νευραλγικό τομέα της εκπαίδευσης, όταν το προβεβλημένο στέλεχός της Αδ. Γεωργιάδης δήλωνε – χωρίς ντροπή και κόντρα στην ανθρώπινη κατάκτηση του ορθολογισμού – ότι καταργείται η διδασκαλία της Κοινωνιολογίας από το Λύκειο, διότι παράγει αριστερούς επιστήμονες!!! Αυτή η δημόσια δήλωση είναι αρκετή και δεν χρειάζεται να προσθέσει κανείς τίποτα άλλο, για να γίνει κατανοητή η φασιστικής έμπνευσης κοσμοθεωρία των ανθρώπων που κυβερνούν τη χώρα.

Ωστόσο – και επειδή η πραγματικότητα δεν λυπάται κανέναν – έρχεται το νομοσχέδιο για την εκπαίδευση από την υπουργό παιδείας Κεραμέως για να ξεπεράσει κάθε φαντασία. Μία από τις βασικότερες διατάξεις του προβλέπει την ίδρυση πανεπιστημιακού αστυνομικού σώματος ( κι άλλοι μπάτσοι στο κεφάλι μας! ) με αρμοδιότητα τη τήρηση της τάξης στους πανεπιστημιακούς χώρους. Επιπρόσθετα προβλέπεται η τοποθέτηση καμερών (!!), ώστε το οργουελικό όραμα της υπουργού να πάρει σάρκα και οστά και, συνεπώς, να ελέγχεται σιδηρόφρακτα η ζωντάνια και η ενστικτώδης ανάγκη των νέων για αλλαγή ή ανατροπή της όποιας πραγματικότητας δημιουργήθηκε από άλλους για τους ίδιους. Όλα αυτά – και ενώ προβάλλονται από τα μέσα που ΄΄ενημερώνουν΄΄ μαζικά ως αναγκαία και αυτονόητα μέτρα για τη διαφύλαξη της ακεραιότητας της υγείας διδασκόντων και διδασκομένων όπως και της δημόσιας περιουσίας – αποτελούν τη κατά γράμμα εφαρμογή αυτού που πρώτος ο Μακιαβέλλι δίδαξε στους επίγονους του: σπείρε τον φόβο και άσε τον υπήκοο να ζει με την έγνοια ότι μπορεί να είναι ένοχος για κάτι· αυτή η έγνοια πάντα είναι χρήσιμη στον εξουσιαστή.

Με αυτόν τον τρόπο ερμηνεύεται η λογική και ψυχοκοινωνική θεμελίωση του νομοσχεδίου της Κεραμέως και απαντά στο εύλογο ερώτημα που θα έθετε κάποιος: προς τι όλα αυτά από τη στιγμή που το πανεπιστημιακό άσυλο είναι κατηργημένο και υπάρχουν ήδη εδώ και κάποια χρόνια σεκιουριτάδες που ελέγχουν και ρουφιανεύουν όσα πρέπει στην αστυνομία. Η δράση και η ίδια η ύπαρξη του φοιτητικού κινήματος μεταδικτατορικά ενοχλούσε τη Δεξιά στην Ελλάδα , αλλά (όταν δεν την εξυπηρετούσε) και την Αριστερά· ένα κίνημα που ΄΄ξεδοντιάστηκε΄΄ και αφομοιώθηκε από το πολιτικό σύστημα τη δεκαετία του ΄80 και όταν τη δεκαετία του ΄90 και εξής ενσωματώθηκε στο ευρύτερο αγωνιστικό κοινωνικό κίνημα με τις διάφορες μορφές που παίρνει κατά καιρούς, τσακίστηκε στο ξύλο και σύρθηκε στα αστικά δικαστήρια (βλ. Νοέμβρης 1995, υπόθεση ζαρντινιέρας στη Θεσ/νίκη και πλήθος άλλων).

Ένα και μόνο στιγμιότυπο ΄΄φωτογραφίζει΄΄ την αντίληψη της κυβέρνησης Μητσοτάκη για την εκπαίδευση και δεν είναι άλλο από τη συνεδρίαση της Βουλής στις 2 Φεβρουαρίου (ημέρα κατάθεσης του νομοσχεδίου Κεραμέως): δεύτερος τη σειρά εισηγητής είναι ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Χρυσοχοΐδης· δηλαδή τοποθετήθηκε ως άμεσα εμπλεκόμενος με τα εκπαιδευτικά θέματα ο υπουργός των μπάτσων!!!

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο απώτερος και τελικός στόχος της κυβέρνησης της Ν.Δ. είναι η εγκαθίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημιακών σχολών στα πρότυπα της αγγλοσαξονικής νεοφιλελεύθερης οικονομικά εκπαιδευτικής πολιτικής σύμφωνα με την οποία τα πανεπιστήμια – επιχειρήσεις δέχονται τους πελάτες – φοιτητές σε καθωσπρέπει campus με καλοκουρεμένες χλοερές εκτάσεις και βιβλιοθήκες με χορηγούς τον Λάτση, τον Βαρδινογιάννη (ωχ συγγνώμη, αυτός χορηγεί την υγεία!), τον Μαρινάκη ή την Εκκλησία. Δεν θα τους περάσει όμως το σχέδιο για το γκρέμισμα της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης για όλους, ούτε και ο διακαής πόθος τους για μια κοινωνία διάφορων ταχυτήτων όπου οι μεν θα διαχωρίζονται απ΄ τους δε με βάση το χρήμα και, τελικώς, στον ορίζοντα της σκέψης όλων θα ανατέλλει καθημερινά η αγωνία για επιβίωση και όχι η ορμή για ζωή.

Featured post

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΚΑΒΑΛΑ, 23/01/2021

 

Το Σάββατο 23/1, στις 10:30 π.μ., πραγματοποιήσαμε μικροφωνική αλληλεγγύης στο κέντρο της Καβάλας, στην πλατεία Καπνεργάτη, σε συμπαράσταση στον απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα και των αλληλέγγυων κρατουμένων.

Λόγω καιρού δε στήθηκε  μικροφωνική αλλά αναρτήθηκε πανό στην πλατεία το οποίο έγραφε “Αλληλεγγύη στον αμετανόητο Δ. Κουφοντίνα. Απεργία πείνας από 8/1/21, κανείς δεν είναι αναλώσιμος.”, και μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο.
Άξιο αναφοράς είναι πως η αστυνομία ήταν στην πλατεία λόγω της κίνησης της αγοράς πριν πάμε εμείς, ενώ ενισχύθηκε με ομάδες ΔΙΑΣ όταν έγινε αισθητή η παρουσία μας χωρίς να επέμβουν για κανέναν λόγο.
Αλληλεγγύη στον αμετανόητο Δ.Κουφοντίνα
Αυτόνομο στέκι Καβάλας

 

 

Featured post

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΤΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ (Ανάρτηση πανό στο πάρκο Φαλήρου, Καβάλα, στις 23/12/2020)

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΤΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ.

Με αφορμή το αυστηρό lockdown και την αστυνομοκρατία των τελευταίων ημερών στην Δυτική Αττική, σύντροφοι από Ελευσίνα, Πέραμα, Σαλαμίνα, Βίλια, Οινόη, Παγκράτι, Ευαγγελισμό, Καβάλα,και Γιάννενα προχώρησαν σε αναρτήσεις Πανό και αναγραφή συνθημάτων ώστε να γνωστοποιηθεί παντού η συνθήκη που επικρατεί εδώ.

Την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2020, , ο Χρυσοχοΐδης στην Ελευσίνα δήλωνε : «Δεν έχω να πω πολλά, στην πραγματικότητα έχω να πω ένα μόνο: Κανείς δεν μπορεί να κάνει του κεφαλιού του. Είμαστε εδώ για βοηθήσουμε, να εξηγήσουμε να συνδράμουμε, αλλά του κεφαλιού του κανείς. Σε αντίθετη περίπτωση θα σφραγισθούν οι περιοχές, ακόμη και σπίτι-σπίτι. Δεν είναι ούτε απειλή, ούτε προειδοποίηση. Είναι απόφαση και θα γίνει έτσι αν χρειαστεί».

Οι παραπάνω δηλώσεις δείχνουν το πως θέλει ο κρατικός μηχανισμός να διαχειριστεί την πανδημία. Στέλνοντας δηλαδή υπεράριθμες αστυνομικές δυνάμεις και τρομοκρατώντας αντί να ενισχύσουν συνολικά το σύστημα υγείας. Τα κέντρα υγείας της δυτικής αττικής υπολειτουργούν ή κλείνουν, και το Θριάσιο νοσοκομείο έχει τρομερές ελλείψεις μεγαλύτερες από ότι είχε πριν την πανδημία. Θέλουν να διαχειριστούν την πανδημία με αυστηρούς ελέγχους στον δρόμο, αλλά ουδεμία συζήτηση δεν γίνεται για μέτρα και τεστ στις βιομηχανίες οι οποίες απασχολούν δεκάδες χιλιάδες εργάτες. Ο στρατός του Χρυσοχοΐδη βρίσκεται παντού, προσάγει, τραμπουκίζει και δεν διστάζει να κόψει πρόστιμα ακόμα και σε εργάτες που τα αφεντικά τους, τους κολλάνε ένσημα 4ωρου αντί για 8ωρου, οπότε τα έγγραφα μετακίνησής τους γράφουν άλλη ώρα.

Οι τοπικές αυτοδιοικήσεις είναι πλήρως εναρμονισμένες με τις κυβερνητικές αποφάσεις, με τους Δημάρχους να ζητάνε εντατικότερους ελέγχους και τις όποιες αντιδράσεις τους να περιορίζονται στο να καταγγέλλουν πως τα ΜΜΕ διογκώνουν την κατάσταση και κάνουν κακό στα προφίλ των περιοχών μας. Φασίστες, ρατσιστές και συνωμοσιολόγοι ενώνονται και προσπαθούν να στρέψουν την διάχυτη κοινωνική αγανάκτηση απέναντι στους Ρομά και τους πρόσφυγες.

Είναι στο χέρι όλων μας να αναχαιτίσουμε αυτή την λαίλαπα που έρχεται καταπάνω μας σε όλα τα μέτωπα. Είναι πολύ σημαντικό όταν όλα είναι ελεγχόμενα από το κράτος και τα παπαγαλάκια του να μπορούμε να αρθρώνουμε δημόσια έναν ισχυρό αντίλογο. Για αυτό δράσεις σαν την παραπάνω, πρέπει να πληθύνουν, να αναβαθμιστούν και να διευρυνθούν.

LOCKDOWN ΤΑΞΙΚΟ ΧΩΡΙΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙ ΧΡΥΣΟΧΟΙΔΗ

από Αναρχικοί/ές από την Ελευσίνα

Featured post

ΣΑΒΒΑΤΟ 12/12/2020, 11:00 πμ με 13:00 θα συλλέγουμε αγαθά για πρόσφυγες , στην Κατάληψη Βύρωνος 3

ΣΑΒΒΑΤΟ 12/12/2020, 11:00 πμ με 13:00 θα συλλέγουμε αγαθά για πρόσφυγες , στην Κατάληψη Βύρωνος 3

Πάνες – νούμερα 1 2 3 –

παπούτσια για γυναίκες νούμερο 40

Στυλό, τετράδια, μολύβια

Σερβιέτες

πανωφόρια , τζάκετ – όχι ρούχα –

 

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ 

Featured post

Ακυρώνεται η συγκέντρωση της Κυριακής 06/12/2020, στην πλατεία Καπνεργάτη

Σήμερα, 05/12 συγκεντρωθήκαμε στις 14:00 στην πλατεία Καπνεργάτη της Καβάλας για να τιμήσουμε τη μνήμη του δολοφονημένου από την ελληνική αστυνομία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 06/12/2008. Οι σύντροφοι/ -ισσες που συγκεντρωθήκαμε μοιράσαμε ενημερωτικά κείμενα και φωνάξαμε συνθήματα εναντίον του κράτους και των μπάτσων.

Ο πρώτος λόγος που αποφασίσαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής στον αδικοχαμένο Αλέξη μία μέρα πριν από την κανονική επέτειο, είναι η προστασία των συντρόφων/ -ισσών από το ενδεχόμενο επιβολής προστίμων ή παρεμπόδισης τους από τους μπάτσους· κι αυτό γιατί σε πολλούς συντρόφους/ -ισσες δεν επιτράπηκε να προσέλθουν στην αντίστοιχη συγκέντρωση λίγες μέρες πριν, στις 17 Νοέμβρη.

Ο δεύτερος λόγος που μας ώθησε στη συγκεκριμένη απόφαση είναι η αποτροπή του κινδύνου να έρθουν οι μπάτσοι σε επαφή μ’ εμάς, θέτοντας μας αντιμέτωπους με το φάσμα να κολλήσουμε covid-19. Είναι γνωστό σε όλους ότι τα κρούσματα κορωναϊού μέσα στις τάξεις των μπάτσων είναι πάμπολλα ( ειδικά μετά από τις συγκεντρώσεις που πραγματοποίησαν οι αντιεξουσιαστές/ -ιστριες σύντροφοι/ -ισσες μας την 17η Νοέμβρη σε όλη τη χώρα ), και η πιθανότητα να μας μεταδώσουν τον ιό είναι πολύ ενισχυμένη. Επιπλέον, η αντίληψη και ο σεβασμός μας για το βάρος ευθύνης και τον φόρτο εργασίας όλου του υγειονομικού προσωπικού της χώρας μέσα στις συνθήκες της πανδημίας, δεν μας επιτρέπει το ρίσκο επαύξησης του όγκου δουλειάς τους.

Ακόμη ένας λόγος που αποφασίσαμε να συγκεντρωθούμε μία μέρα πριν την 6η Δεκέμβρη, είναι για να αποδείξουμε στην τοπική κοινωνία, ότι όλη αυτή η χολιγουντιανή προετοιμασία των μπάτσων και η μετατροπή της πόλης σε φρούριο κάθε φορά, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα καλοστημένο τσίρκο επίδειξης δύναμης και διασποράς του κοροναϊού. Όλα αυτά τα μέτρα που επιβάλλουν για τις συγκεντρώσεις, όπως οι απαγορεύσεις, τα πρόστιμα και οι εκφοβισμοί, είναι κομμάτι της γενικότερης καταστολής του κρατισμού μηχανισμού, στηριζόμενος στη λογική πως αποτρέποντας τις συγκεντρώσεις των πιο αγωνιστικών και ριζοσπαστικών κομματιών της κοινωνίας, θα λειτουργήσει παραδειγματικά και εκφοβιστικά για όσους σε πρώτη φάση απλά το σκεφτούν, και κατασταλτικά για όσους επιχειρήσουν να κατέβουν στο δρόμο για να διεκδικήσουν ή να διαμαρτυρηθούν για τα αυτονόητα. Τα μέτρα αυτοπροστασίας τα τηρούμε αυστηρά και μόνοι μας χωρίς να μας τα επιβάλλει κανείς.

Ο χρόνος και ο χώρος των δράσεων και των συγκεντρώσεων μας, ορίζεται από εμάς. Αποδεικνύοντας στις δυνάμεις καταστολής πως αν χρειαστεί, εμείς επιλέγουμε τις συνθήκες, τον τρόπο, την ασφάλεια των συντρόφων/ισσών, όπου και όποτε εμείς θέλουμε.

Το κείμενο που μοιράστηκε:

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΔΗΜΙΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ,

ΚΑΜΙΑ ΝΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΠΛΕΝΕΙ

Τιμή στην μνήμη του δολοφονημένου από την Ελληνική Αστυνομία

Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008

………………………….

Μελετώ την μοχθηρία σαν φυσικό φαινόμενο

μοιραίο, σχεδόν σαν να μην ήμουν το αντικείμενο

και αισθάνομαι έλεος για τους νεαρούς και γέρους φασίστες

που θεωρώ μορφές ασθένειας αποκρουστικής

και αντιθέτω μονάχα την βία της λογικής.

Παθητικός σαν το πουλάκι, που βλέπει

το κάθε τι πετώντας και φέρνει στην καρδιά του

στον ουρανό την συνείδηση, που δεν θα συγχωρήσει.

(Πιερ Πάολο Παζολίνι, από το ποίημα «21 Ιουνίου 1962»)

Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 ο δεκαπεντάχρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός στα Εξάρχεια της Αθήνας από τις σφαίρες του μπάτσου Κορκονέα με συνεργό τον μπάτσο Σαραλιώτη. Υπουργείο Δημόσιας Τάξης (αυτό που σήμερα ονομάζεται προστασίας του πολίτη) και Ελληνική Αστυνομία επιχειρούν να υποβαθμίσουν την εκ προθέσεως δολοφονία σε ατυχές συμβάν. Ύστερα απ’ αυτή την άγρια εν ψυχρώ δολοφονία, ο κόσμος εξεγείρεται σε όλη την χώρα και επιτίθεται λυσσαλέα σε κάθε αστυνομικό τμήμα, σε κάθε μπάτσο και σε καθετί που ενσαρκώνει το περιεχόμενο των λέξεων κράτος και εξουσία. Παράλληλα, η ήδη παραπαίουσα αλλά και χορτασμένη από τις μίζες κυβέρνηση Καραμανλή επιστρατεύει όλο της το οπλοστάσιο (βλέπε ιδιωτικά και κρατικά κανάλια που παραπληροφορούν, θολώνουν την αλήθεια αν δεν την διαστρεβλώνουν, χυδαιολογούν εις βάρος του δολοφονημένου παιδιού, καθώς και προβεβλημένους εκπροσώπους της εγχώριας βιομηχανίας δικαιοσύνης, με επιφανέστερο όλων τον δικηγόρο Κούγια (ποιός θα ξεχάσει τις προσβολές του προς τη μνήμη του Αλέξη και τις γελοιότητες που εκστόμιζε περί «εποστρακισμού « της σφαίρας;) .

Η τότε κυβέρνηση φοβούμενη τον οποιονδήποτε εκτροχιασμό της κατάστασης, αλλά και κορεσμένη από το ανεπανάληπτο φαγοπότι των ολυμπιακών αγώνων του 2004, απλώς επιθυμούσε να προλειάνει το έδαφος για την διάδοχη κατάσταση στον κυβερνητικό θώκο και να αποχωρήσει χωρίς ακόμη περισσότερες φασαρίες. Πριν το κάνει αυτό όμως, έπρεπε να δολοφονήσει για να στείλει ένα σαφές μήνυμα προς άπαντες. Το μήνυμα αυτό ήταν ρητό και ανέγραφε : η χώρα είναι έτοιμη να παραδοθεί άνευ όρων στη διεθνή μαφία του Δ.Ν.Τ. και να υποδουλωθεί στις απαιτήσεις του καθενός αλήτη εκπροσώπου του διεθνούς τραπεζικού συστήματος και κάθε λογής μηχανισμών που συναποτελούν τη μεγαμηχανή του τέρατος του παγκοσμίου κεφαλαίου· συνεπώς, όποιος τολμήσει να σταθεί εμπόδιο στην εγκαθίδρυση της νέας τάξης πραγμάτων, μπορεί να τον βρει και καμία σφαίρα που «εποστρακίστηκε», όπως θα’ λεγε και ο λαμπρός θεράπων του δικαίου.

Οι κρατικές δολοφονίες είναι σχεδόν πάντα σκόπιμες, στοχευμένες και ενταγμένες σε ένα ευρύτερο σχέδιο δράσης, προκειμένου να διαποτιστεί το κοινωνικό σώμα με το δηλητήριο του φόβου και να ενσταλαχθεί στις συνειδήσεις των ανυπάκουων η παραδοχή της παντελούς αδυναμίας αντίδρασής τους. Οι κρατικές δολοφονίες αποτελούν την κορύφωση της συστημικής καταπίεσης και ο κατάλογος που τις απαριθμεί είναι ατελείωτος. Ονόματα δολοφονημένων από τον εσωτερικό στρατό του κράτους όπως τα παρακάτω, μας θυμίζουν ότι η εκάστοτε άρχουσα τάξη δολοφονεί συνειδητά και με κάθε φόνο που διαπράττει, θέλει να πλήξει την κοινωνία πολυμέτωπα και σε βάθος : Ιάκωβος Κουμής, Σταματίνα Κανελλοπούλου, Μιχάλης Καλτεζάς από το απώτερο παρελθόν, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, Παύλος Φύσσας, Ζακ Κωστόπουλος, Σαχζάτ Λουκμάν, Εμπούκα Μαμασουμπέκ. Πετρίτ Ζιλφέ, Βασίλης Μάγγος και τόσοι /- ες άλλοι/ -ες που δεν μάθαμε ποτέ τα ονόματά τους. Όλες αυτές οι δολοφονίες έχουν έναν κοινό παρονομαστή : τον παραδειγματισμό, τον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση όλων σε περιόδους και ιστορικές συγκυρίες κατά τις οποίες οι τεκτονικές πλάκες του καπιταλιστικού στερεώματος μετακινούνταν, και συνεχίζουν να μετακινούνται, προς τη δημιουργία ενός ιδεολογικά συμπαγούς νέου κόσμου, απαλλαγμένου από εναλλακτικές κατευθύνσεις, διαφορετικές φωνές, ανθρωποκεντρικές προσεγγίσεις, εκφράσεις ανησυχιών για το έμβιο και άβιο περιβάλλον και από οποιαδήποτε άλλη υπόσταση που αντιστέκεται στην ισοπεδωτική μπουλντόζα του φασισμού και του αδερφού του, του νεοφιλελευθερισμού.

Με αυτόν τον τρόπο τα δύο άθλια υποκείμενα μπάτσοι δολοφόνησαν το δεκαπεντάχρονο παιδί, τον αναρχικό μαθητή, τον άγουρο ακόμη εραστή της ελευθερίας και μελλούμενο επαναστατημένο άνθρωπο, γιατί το κράτος θέλει ανθρωποθυσίες είτε σε καιρό πολέμου, είτε σε καιρό «ειρήνης».

Οι σφαίρες που δέχτηκε ο Αλέξης, πέτυχαν κι εμάς. Δεν μας σκότωσαν, όμως είναι φυτεμένες στα σώματά μας και, ως ανοιχτές πληγές, ξυπνούν με τον πόνο που μας προκαλούν την ενστικτώδη επιθυμία για οργισμένη εκδίκηση. Γνωρίζουμε ότι η ζοφερή πραγματικότητα που θέλουν οι άρχοντες να επιβάλουν στη ζωή μας, όπως σήμερα με αφορμή την πανδημία, δεν αρχίζει και τελειώνει με τους μπάτσους. Ωστόσο, από κάπου πρέπει να αρχίσουμε.

…………………….

Φυλή του Άβελ, να ποιά είναι η ντροπή σου:

το σίδερο έχει απ’ το κοντάρι νικηθεί.

Φυλή του Κάιν, ως τα ουράνια ας φτάσει η οργή σου

κι ας ρίξει το Θεό κάτω στη γη!

(Σαρλ Μπωντλαίρ, Άβελ και Κάιν, ποιητ. συλλογή Τα άνθη του κακού)

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

29/09/2020 Δράση Ενάντια στις Φόλες, Καβάλα

Καβάλα

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020

Για άλλη μια φορά, οι μικροί τετράποδοι φίλοι μας

έγιναν στόχος ανεγκέφαλων. Αυτή τη φορά πέταξαν

φόλες και σε αυλές σπιτιών.

Τα κρούσματα σημειώθηκαν στην περιοχή της Αγίας

Παρασκευής, πίσω από το μνημείο της γενοκτονίας των

Ποντίων και στην Κηπούπολη επί της οδού Μεσημβρίας.

Και στις δύο περιοχές έχουν ξανά σημειωθεί

περιστατικά με φόλες σε αδέσποτα.

Επισκεφτήκαμε τις περιοχές αυτές και κάναμε γνωστό

στους πιθανούς δράστες, πως δεν περιμένουμε να τους

δει κάποιος για να τους καταγγείλει, αλλά ότι θα

τους βρούμε.

Το θράσος των δολοφόνων και η αδιαφορία των γειτόνων

αλλά και της τοπικής κοινωνίας, έχουν οδηγήσει στην

αύξηση των κρουσμάτων, τόσο μέσα στην πόλη της

Καβάλας, όσο και στους γύρω δήμους.

Να είναι σίγουροι όμως, πως κάποια στιγμή οι δολοφόνοι

δεν θα είναι τόσο τυχεροί και θα εύχονται να τους επιβληθούν

χρηματικά πρόστιμα και φυλακίσεις, από το να πέσουν στα

χέρια μας.

Αυτή η εξόρμηση, είναι αφιερωμένη στη Riska και σε όλους

τους τετράποδους φίλους μας που δολοφονήθηκαν, ως

ελάχιστη πράξη συγνώμης και συγχώρεσης από το πιο βάρβαρο

είδος πάνω στη Γη, τον άνθρωπο.

Συνέλευση Ενάντια στις Φόλες

ΣΥΝ.Ε.ΦΟ.

Featured post

Συγκέντρωση 17 Νοέμβρη 2020 Καβάλα, πλατεία Καπνεργάτη

Περίπου 40 άτομα αγνόησαν τις απειλές της κυβέρνησης για τις συγκεντρώσεις του Πολυτεχνείου και πραγματοποίησαν την προγραμματισμένη συγκέντρωση που είχε ανακοινωθεί για τις 17:00 στην Πλ. Καπνεργάτη στο κέντρο της Καβάλας, τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας κατά τη διάρκεια της. Η πόλη ήταν αστυνομοκρατούμενη από το πρωί. Οι δυνάμεις καταστολής έφτασαν να βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από τους συγκεντρωμένους/νες, ενώ επιτηρούσαν κάθε πρόσβαση προς αυτήν. Μάλιστα η προσέγγιση των ατόμων από τα σώματα ασφαλείας προς την πλατεία ήταν επιλεκτική, δημιουργώντας ένα απομονωμένο και αποστειρωμένο κλίμα. Παρόλα αυτά, φωνάχτηκαν συνθήματα και μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο.

Η σημερινή παρουσία μας στο δρόμο ήταν αγωνιστικό καθήκον μπροστά στα τραγελαφικά γεγονότα που διαδραματίζονται στη χώρα. Και ενώ ο κόσμος συνεχίζει να τρομοκρατείται και να παραιτείται από τις καθημερινές του διεκδικήσεις, η κυβέρνηση επιβάλλει την απομόνωση πριν τη χριστουγεννιάτικη έξοδο στην κατανάλωση και το συνωστισμό. Παράλληλα αφήνουν το σύστημα υγείας αβοήθητο και τους εργαζόμενους της πρώτης γραμμής εκτεθειμένους στην μάχη με την πανδημία, μεταφέροντας την κυβερνητική ευθύνη στις πορείες και τις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν, ενώ ήταν ξεκάθαρο ποιοι τήρησαν τα υγειονομικά μέτρα και ποιοι όχι.

Όσες απαγορεύσεις και να επιβάλλετε, όσες φορές και να μας χτυπήσετε, όσα πρόστιμα και να μας ρίξετε, η επαναστατική μας συνείδηση θα μας κρατάει ζωντανούς στους δρόμους , στις διεκδικήσεις, στους αγώνες για μια αταξική κοινωνία.

Αλληλεγγύη στους συντρόφους/ φισσες που χτυπήθηκαν και συνελήφθησαν!

Στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο!

ΠΑΝΔΗΜΙΑ : Ο «ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΙΚΟΣ ΚΡΙΟΣ» ΚΡΑΤΟΥΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Ή
Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ;
Από καταβολής του το καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της οικονομίας – κοινωνίας εφεύρισκε ύπουλους τρόπους εκμετάλλευσης για οτιδήποτε παρουσιαζόταν στο διάβα της καταστροφικής επέλασής του και το αναδείκνυε ως πεδίο δράσης για παραγωγή κέρδους προς όφελος των εκμεταλλευτών – εξουσιαστών. Αυτό που ανέκαθεν υπερείχε και πάντοτε θα υπερέχει στο νου και τις αποφάσεις όσων υπηρετούν τον καπιταλισμό και τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του (βλέπε αστικά κόμματα που νέμονται την εξουσία και διαδέχονται σ’ αυτήν το ένα το άλλο) είναι το ισοζύγιο κέρδους – ζημίας. Σε αυτούς τους δύο όρους και τον υπολογισμό τους ο παράγοντας – εργαζόμενοι όχι μόνο υποβαθμίζεται, αλλά και δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη, όπως το αποδεικνύει ξεκάθαρα η κοινωνικά ανάλγητη διαχείριση της τρέχουσας πανδημίας από τη Νέα Δημοκρατία. Ασφαλώς, το παζλ της κυβερνητικής αδιαφορίας επεκτείνεται σε όλο το κοινωνικό σύνολο, περιλαμβάνοντας ανέργους /ες, μαθητές /ριες, συνταξιούχους, κοινωνικά περιθωριοποιημένους / ες, και τους κοινωνικά αδύναμους εν συνόλω.
Η κυβέρνηση της Ν.Δ. μας καλεί να μην συμμετάσχουμε στις διαδηλώσεις και τις πορείες για την επέτειο του Πολυτεχνείου, προκειμένου να διαφυλαχθεί η δημόσια υγεία (όπως υποστηρίζει), την ίδια ακριβώς στιγμή που πράττει τα ελάχιστα για να την προστατεύσει. Δεν θα περίμενε κάτι άλλο κανείς από τον εκπρόσωπο του «μητσοτακισμού» στην ελληνική κοινωνία, έτσι όπως εμφανίστηκε και διαμορφώθηκε ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 1990 από τον πρόγονο του σημερινού πρωθυπουργού. Το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής από τη πρώτη μέρα της πανδημίας μπορεί να συνοψιστεί στη φράση «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω», κάτι που είναι απόλυτα συμβατό με το ιδεολογικό σύμπαν του Μητσοτάκη και των ομοίων του που έχουν κάνει παντιέρα τους την «ατομική ευθύνη».
Σαν φυσική συνέχεια των παραπάνω, ο ανεκδιήγητος υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Χρυσοχοϊδης έρχεται πριν από μερικές μέρες να εξισώσει τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου με τις εθνικιστικές – μιλιταριστικές παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ή με τα νεοελληνικά γλέντια του Πάσχα. Χρησιμοποιεί δηλαδή ως πρόφαση τη δημόσια υγεία για να φιμώσει το αντιεξουσιαστικό κίνημα και όλους όσοι αντιδρούν στο ξεδίπλωμα της κοινωνικής αναλγησίας από τη κυβέρνηση της Ν.Δ. .
Ολοφάνερη επιθυμία των κυβερνώντων είναι να καταστείλουν,να ξυλοκοπήσουν, να τσακίσουν και να αλυσοδέσουν κάθε αντιστασιακό νευρώνα της κοινωνίας μας ενάντια στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που προελαύνει στη χώρα με μπροστάρη τον Μητσοτάκη. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι όλα αυτά και πολλά άλλα συμβαίνουν σε απόλυτη συμπαιγνία με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τα υπόλοιπα θαυμαστά κόμματα του «δημοκρατικού τόξου», των οποίων ο αντιπολιτευτικός λόγος μοιάζει με ψιθύρους και σχεδόν ακούμε την ανάσα της ανακούφισής τους που η πανδημία του COVID – 19 δεν συνέπεσε με τη διακυβέρνησή τους γιατί θα αναγκαστούν να αποκαλύψουν ποιούς εξυπηρετούν και ποιά ιδιωτικά επιχειρηματικά «τραστ» ή λόμπυ τους ανεβάζουν στην εξουσία.
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες υγειονομικής κρίσης η κυβέρνηση βάζει ταξικό πρόσημο στις συνέπειες της πανδημίας, καθώς ο εργασιακός κόσμος πλήττεται διπλά : από τη μία στοιβάζεται στα ανεπαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς θέτοντας σε εμφανή κίνδυνο τη δημόσια υγεία και, από την άλλη, ισοπεδώνονται θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως αυτό της απεργίας, των πληρωμένων υπερωριών και της απαγόρευσης των απολύσεων. Η Ν.Δ. αδυνατεί να κρύψει ότι ο μοναδικός της στόχος είναι η διάσωση των κερδών του κεφαλαίου. Η κοινή λογική υπαγορεύει ότι αν η κυβέρνηση νοιαζόταν, θα προετοίμαζε τη χώρα μέσα στους 8 μήνες που προηγήθηκαν.
Αντιθέτως, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του:
αδιαφόρησαν επιδεικτικά για την επιπλέον πρόσληψη και στελέχωση του ανθρώπινου δυναμικού στον χώρο της Υγείας όλο το προηγούμενο διάστημα,
δεν θωράκισαν το Ε.Σ.Υ. με τη δημιουργία κλινών εντατικής θεραπείας στα νοσοκομεία της χώρας σε τέτοιο βαθμό που θα κάλυπταν επαρκώς τις ανάγκες διασωλήνωσης της ασθενών με COVID – 19 και, αφετέρου, δεν θα αναβάλλονταν προγραμματισμένες χειρουργικές επεμβάσεις βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων,
επιτέθηκαν ανελέητα στο πεδίο των εργασιακών δικαιωμάτων για να υλοποιήσουν ακόμη γρηγορότερα – εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες – το όραμα τους για την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και τη δημιουργία ενός τόπου εργασιακής ζούγκλας την οποία θα λυμαίνονται τα θηρία του κέρδους και της απανθρωπιάς και οι πιο αδύναμοι οικονομικά απλώς θα υποτάσσονται στη μοίρα της εξόντωσής τους,
φόρτωσαν τις σχολικές αίθουσες έως και 30 μαθητές / ιες, χωρίς να λάβουν κανένα μέτρο αποσυμφόρησής τους και χωρίς να σκεφτούν την πρόσληψη του απαιτούμενου αριθμού εκπαιδευτικών, ώστε να συνεχιστεί ανεμπόδιστα η άκρως σημαντική, για τη γνωστική και κοινωνική εξέλιξη των παιδιών και εφήβων, σχολική και εκπαιδευτική διαδικασία,
γύρισαν την πλάτη στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας που χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς και άφησαν τους ανθρώπους να συνωστίζονται μέσα σε λεωφορεία και βαγόνια παίζοντας κορώνα – γράμματα την υγεία τους και επιπλέον αποψίλωσαν το εργατικό δυναμικό των φορέων που είναι επιφορτισμένοι με τις μεταφορές, είτε μετακινώντας ενεργούς εργαζόμενους σε βουλευτικά γραφεία της Ν.Δ., είτε μη ενισχύοντας τον στόλο των λεωφορείων,
επέδειξαν τη μέγιστη δυνατή επιείκεια σε παπάδες και φορείς της Εκκλησίας, οι οποίοι περιφρονούσαν από την αρχή του ξεσπάσματος της επιδημίας, έως και τώρα που βρίσκεται σε έξαρση, τις υποδείξεις των επιστημόνων για αποφυγή συνωστισμού σε κλειστούς χώρους όπως είναι οι εκκλησίες, απεναντίας όμως ξυλοφόρτωσαν τους νέους που μαζεύονταν σε πλατείες βάζοντας τους μπάτσους να ολοκληρώσουν με τα γκλοπ τους τα ενδεχόμενα κενά που άφησαν τα ψέματα των μπουκωμένων με ευρώ δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων για χάρη τους.
Κορύφωση – προς το παρόν –  των παραπάνω «επιτευγμάτων» της κυβέρνησης της Ν.Δ. αποτελεί η απαγόρευση των επετειακών εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο (μη φαντάζεται κανείς ότι δεν θα συμβεί το ίδιο και με τις αντικρατικές – αντιμπατσικές πορείες της 6ης Δεκέμβρη στη μνήμη του δολοφονημένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τους μπάτσους Κορκονέα – Σαραλιώτη) στοχεύοντας στη κοινωνική αποχαύνωση και τη διαπραγμάτευση ανάμεσα σ’ εμάς και τον κρατικό μηχανισμό επιβολής εξουσίας ακόμη και των πιο βασικών ατομικών και κοινωνικών αυτονόητων ελευθεριών μας.
Όλοι εμείς που αντιτασσόμαστε στο τσαλαπάτημα της αξιοπρέπειας, της ανθρώπινης υπόστασης και των ελευθεριών που αυτή συνεπάγεται, είμαστε παρόντες και παρούσες την Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2020 στην πλατεία Καπνεργάτη στις 17 : 00. Το οφείλουμε ως συνεχιστές του ιστορικού νήματος αντίστασης κατά της εξουσίας είτε αυτή ενδύεται τον μανδύα της Χούντας, είτε της Δημοκρατίας. Το οφείλουμε στους νεκρούς του Πολυτεχνείου, που με τη θυσία τους φώτισαν στη συνείδηση μας τη μέγιστη δυνατή αξία ενός καταπιεζόμενου λαού και ενός αντιστεκόμενου ανθρώπου στην ηθική χρεωκοπία : ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ.
https://soundcloud.com/user-537943636
Featured post

Συγκέντρωση 17 Νοέμβρη, πλατεία Καπνεργάτη, στις 17:00

 Όλοι για όλους , γάντια και μάσκες απαραίτητα !

ΠΑΝΔΗΜΙΑ : Ο «ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΙΚΟΣ ΚΡΙΟΣ» ΚΡΑΤΟΥΣ – ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Ή

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ;

Από καταβολής του το καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της οικονομίας – κοινωνίας εφεύρισκε ύπουλους τρόπους εκμετάλλευσης για οτιδήποτε παρουσιαζόταν στο διάβα της καταστροφικής επέλασής του και το αναδείκνυε ως πεδίο δράσης για παραγωγή κέρδους προς όφελος των εκμεταλλευτών – εξουσιαστών. Αυτό που ανέκαθεν υπερείχε και πάντοτε θα υπερέχει στο νου και τις αποφάσεις όσων υπηρετούν τον καπιταλισμό και τη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του (βλέπε αστικά κόμματα που νέμονται την εξουσία και διαδέχονται σ’ αυτήν το ένα το άλλο) είναι το ισοζύγιο κέρδους – ζημίας. Σε αυτούς τους δύο όρους και τον υπολογισμό τους ο παράγοντας – εργαζόμενοι όχι μόνο υποβαθμίζεται, αλλά και δεν λαμβάνεται καθόλου υπόψη, όπως το αποδεικνύει ξεκάθαρα η κοινωνικά ανάλγητη διαχείριση της τρέχουσας πανδημίας από τη Νέα Δημοκρατία. Ασφαλώς, το παζλ της κυβερνητικής αδιαφορίας επεκτείνεται σε όλο το κοινωνικό σύνολο, περιλαμβάνοντας ανέργους /ες, μαθητές /ριες, συνταξιούχους, κοινωνικά περιθωριοποιημένους / ες, και τους κοινωνικά αδύναμους εν συνόλω.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. μας καλεί να μην συμμετάσχουμε στις διαδηλώσεις και τις πορείες για την επέτειο του Πολυτεχνείου, προκειμένου να διαφυλαχθεί η δημόσια υγεία (όπως υποστηρίζει), την ίδια ακριβώς στιγμή που πράττει τα ελάχιστα για να την προστατεύσει. Δεν θα περίμενε κάτι άλλο κανείς από τον εκπρόσωπο του «μητσοτακισμού» στην ελληνική κοινωνία, έτσι όπως εμφανίστηκε και διαμορφώθηκε ήδη από την αρχή της δεκαετίας του 1990 από τον πρόγονο του σημερινού πρωθυπουργού. Το σύνολο της κυβερνητικής πολιτικής από την πρώτη μέρα της πανδημίας μπορεί να συνοψιστεί στη φράση «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω», κάτι που είναι απόλυτα συμβατό με το ιδεολογικό σύμπαν του Μητσοτάκη και των ομοίων του που έχουν κάνει παντιέρα τους την «ατομική ευθύνη».

Σαν φυσική συνέχεια των παραπάνω, ο ανεκδιήγητος υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ. Χρυσοχοϊδης έρχεται πριν από μερικές μέρες να εξισώσει τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου με τις εθνικιστικές – μιλιταριστικές παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου ή με τα νεοελληνικά γλέντια του Πάσχα. Χρησιμοποιεί δηλαδή ως πρόφαση τη δημόσια υγεία για να φιμώσει το αντιεξουσιαστικό κίνημα και όλους όσοι αντιδρούν στο ξεδίπλωμα της κοινωνικής αναλγησίας από τη κυβέρνηση της Ν.Δ. .

Ολοφάνερη επιθυμία των κυβερνώντων είναι να καταστείλουν,να ξυλοκοπήσουν, να τσακίσουν και να αλυσοδέσουν κάθε αντιστασιακό νευρώνα της κοινωνίας μας ενάντια στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που προελαύνει στη χώρα με μπροστάρη τον Μητσοτάκη. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι όλα αυτά και πολλά άλλα συμβαίνουν σε απόλυτη συμπαιγνία με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και τα υπόλοιπα θαυμαστά κόμματα του «δημοκρατικού τόξου», των οποίων ο αντιπολιτευτικός λόγος μοιάζει με ψιθύρους και σχεδόν ακούμε την ανάσα της ανακούφισής τους που η πανδημία του COVID – 19 δε συνέπεσε με τη διακυβέρνησή τους γιατί θα αναγκαστούν να αποκαλύψουν ποιούς εξυπηρετούν και ποιά ιδιωτικά επιχειρηματικά «τραστ» ή λόμπυ τους ανεβάζουν στην εξουσία.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες υγειονομικής κρίσης η κυβέρνηση βάζει ταξικό πρόσημο στις συνέπειες της πανδημίας, καθώς ο εργασιακός κόσμος πλήττεται διπλά : από τη μία στοιβάζεται στα ανεπαρκή μέσα μαζικής μεταφοράς θέτοντας σε εμφανή κίνδυνο τη δημόσια υγεία και, από την άλλη, ισοπεδώνονται θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως αυτό της απεργίας, των πληρωμένων υπερωριών και της απαγόρευσης των απολύσεων. Η Ν.Δ. αδυνατεί να κρύψει ότι ο μοναδικός της στόχος είναι η διάσωση των κερδών του κεφαλαίου. Η κοινή λογική υπαγορεύει ότι αν η κυβέρνηση νοιαζόταν, θα προετοίμαζε τη χώρα μέσα στους 8 μήνες που προηγήθηκαν.

Αντιθέτως, ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του:

  • αδιαφόρησαν επιδεικτικά για την επιπλέον πρόσληψη και στελέχωση του ανθρώπινου δυναμικού στον χώρο της Υγείας όλο το προηγούμενο διάστημα,
  • δεν θωράκισαν το Ε.Σ.Υ. με τη δημιουργία κλινών εντατικής θεραπείας στα νοσοκομεία της χώρας σε τέτοιο βαθμό που θα κάλυπταν επαρκώς τις ανάγκες διασωλήνωσης της ασθενών με COVID – 19 και, αφετέρου, δεν θα αναβάλλονταν προγραμματισμένες χειρουργικές επεμβάσεις βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία των ανθρώπων,
  • επιτέθηκαν ανελέητα στο πεδίο των εργασιακών δικαιωμάτων για να υλοποιήσουν ακόμη γρηγορότερα – εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες – το όραμα τους για την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και τη δημιουργία ενός τόπου εργασιακής ζούγκλας την οποία θα λυμαίνονται τα θηρία του κέρδους και της απανθρωπιάς και οι πιο αδύναμοι οικονομικά απλώς θα υποτάσσονται στη μοίρα της εξόντωσής τους,
  • φόρτωσαν τις σχολικές αίθουσες έως και 30 μαθητές / ιες, χωρίς να λάβουν κανένα μέτρο αποσυμφόρησής τους και χωρίς να σκεφτούν την πρόσληψη του απαιτούμενου αριθμού εκπαιδευτικών, ώστε να συνεχιστεί ανεμπόδιστα η άκρως σημαντική, για τη γνωστική και κοινωνική εξέλιξη των παιδιών και εφήβων, σχολική και εκπαιδευτική διαδικασία,
  • γύρισαν την πλάτη στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας που χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς και άφησαν τους ανθρώπους να συνωστίζονται μέσα σε λεωφορεία και βαγόνια παίζοντας κορώνα – γράμματα την υγεία τους και επιπλέον αποψίλωσαν το εργατικό δυναμικό των φορέων που είναι επιφορτισμένοι με τις μεταφορές, είτε μετακινώντας ενεργούς εργαζόμενους σε βουλευτικά γραφεία της Ν.Δ., είτε μη ενισχύοντας τον στόλο των λεωφορείων,
  • επέδειξαν τη μέγιστη δυνατή επιείκεια σε παπάδες και φορείς της Εκκλησίας, οι οποίοι περιφρονούσαν από την αρχή του ξεσπάσματος της επιδημίας, έως και τώρα που βρίσκεται σε έξαρση, τις υποδείξεις των επιστημόνων για αποφυγή συνωστισμού σε κλειστούς χώρους όπως είναι οι εκκλησίες, απεναντίας όμως ξυλοφόρτωσαν τους νέους που μαζεύονταν σε πλατείες βάζοντας τους μπάτσους να ολοκληρώσουν με τα γκλοπ τους τα ενδεχόμενα κενά που άφησαν τα ψέματα των μπουκωμένων με ευρώ δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων για χάρη τους.

Κορύφωση – προς το παρόν – των παραπάνω «επιτευγμάτων» της κυβέρνησης της Ν.Δ. αποτελεί η απαγόρευση των επετειακών εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο (μη φαντάζεται κανείς ότι δεν θα συμβεί το ίδιο και με τις αντικρατικές – αντιμπατσικές πορείες της 6ης Δεκέμβρη στη μνήμη του δολοφονημένου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τους μπάτσους Κορκονέα – Σαραλιώτη) στοχεύοντας στη κοινωνική αποχαύνωση και τη διαπραγμάτευση ανάμεσα σ’ εμάς και τον κρατικό μηχανισμό επιβολής εξουσίας ακόμη και των πιο βασικών ατομικών και κοινωνικών αυτονόητων ελευθεριών μας.

Όλοι εμείς που αντιτασσόμαστε στο τσαλαπάτημα της αξιοπρέπειας, της ανθρώπινης υπόστασης και των ελευθεριών που αυτή συνεπάγεται, οφείλουμε να είμαστε παρόντες και παρούσες την Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2020 στην πλατεία Καπνεργάτη στις 17 : 00. Το οφείλουμε ως συνεχιστές του ιστορικού νήματος αντίστασης κατά της εξουσίας είτε αυτή ενδύεται τον μανδύα της Χούντας, είτε της Δημοκρατίας. Το οφείλουμε στους νεκρούς του Πολυτεχνείου, που με τη θυσία τους φώτισαν στη συνείδηση μας τη μέγιστη δυνατή αξία ενός καταπιεζόμενου λαού και ενός αντιστεκόμενου ανθρώπου στην ηθική χρεοκοπία : ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ.

Featured post

Στους σύγχρονους δοσίλογους της Καβάλας

Στους σύγχρονους δοσίλογους της Καβάλας

Είμαστε πλέον στην ιστορική συγκυρία όπου η Χρυσή – Ελληνική Αυγή αποτελεί και επίσημα εγκληματική οργάνωση. Ποτέ δεν είχαμε αυταπάτες, ούτε πριν τη διεξαγωγή της δίκης αλλά ούτε και τώρα μετά το πέρας της, πως το παρακράτος της Χ.Α. θα αποτελούσε παρελθόν με μια δικαστική απόφαση. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ισχυρίζονται ούτε οι ίδιοι βασικοί συντελεστές της δίκης (δικηγόροι, θύματα επιθέσεων, οικογένεια Φύσσα και Λουκμάν, μάρτυρες κατηγορίας), που επί 5,5 χρόνια πάλεψαν να αποδείξουν τα αυτονόητα. Η δίκη αυτή πέτυχε ως ένα βαθμό να σταματήσει η ακροδεξιά να προστατεύεται από τον κοινοβουλευτικό μανδύα, βάζοντας ένα όριο στη μεταπολιτευτική ατιμωρησία των φασιστικών μορφωμάτων, εν μέρει.

Ο λόγος που μένουμε επιφυλακτικοί και δεν επαναπαυόμαστε στις δικαστικές αποφάσεις είναι πως ως γνήσιο παρακράτος η Χ.Α. είχε και έχει ριζώσει τόσο στον κατασταλτικό μηχανισμό, όσο και στο πολιτικό σώμα του τόπου (ακόμα και μέσα στην ίδια κυβέρνηση Σαμαρά με τον εκτελεστικό της βραχίωνα, Μπαλτάκο) και δεν πρόκειται να επαναπαυτούμε αν δεν αποκοπεί και το τελευταίο φερέφωνο του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας. Ακόμα και η καθολική κατακραυγή, η κοινωνική καταδίκη και το πολιτικό κρέμασμα των τελευταίων ημερών τις δίκης από τους ίδιους του παράγοντες της κοινωνίας (ΜΜΕ, πολιτικά στελέχη, κόμματα, φορείς, σύλλογοι, κλπ), που ξέπλυναν, νομιμοποίησαν και εδραίωσαν την άνοδο της Χ.Α, μπορούν να γίνουν αποδεκτά μόνο από τους πολιτικά ανεγκέφαλους και τους αρνητές της μνήμης των γεγονότων.

Ένα ακόμα βασικό στοιχείο της δυσπιστίας μας απέναντι στην αστική δικαιοσύνη είναι η εφαρμογή αυτής της καταδίκης στην πράξη και η πολιτική και κοινωνική απομόνωση όλων των ακροδεξιών καταλοίπων που πήδηξαν από το καράβι ενώ βούλιαζε για να αποφύγουν την ιστορική ήττα. Ποιά θα ήταν άλλωστε η πολιτική σημασία αυτής της απόφασης και ο ρόλος του αντιφασιστικού κινήματος, αν εμείς οι ίδιοι δε μείνουμε συνεπείς στα αντανακλαστικά μας, εμποδίζοντας για άλλη μια φορά, την εκκόλαψη των αυγών του ναζισμού;

Ένας ακροδεξιός λιποτάκτης λοιπόν, είναι και ο εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος με το σχηματισμό της Χρυσής -Ελληνικής Αυγής, πρώην γ.γ. της τοπικής εγκληματικής οργάνωσης στην Καβάλα, βασικός μάρτυρας του αρχηγού Μιχαλολιάκου στη δίκη της Χ.Α, Δημήτρης Βογιατζής.

Ο “κύριος” Βογιατζής, αφού επωμίστηκε και καπηλεύτηκε τα οφέλη της εκλογικής διαδικασίας ως υποψήφιος δήμαρχος Καβάλας, αφού τόσα χρόνια υπηρέτησε στις τάξεις του ναζιστικού μορφώματος ως επιστημονικός συνεργάτης και υπεύθυνος της ιστοσελίδας της Χ.Α, χύνοντας άπλετο ρατσιστικό μίσος, με το αζημίωτο φυσικά, και αφού εκλέχθηκε τελικώς ως δημοτικός σύμβουλος, κάλυψε τη σβάστικα προσωρινά και αποφάσισε να ανεξαρτητοποιηθεί δείχνοντας, όπως οι μικροί ήρωες στην ταινία “Jojo the Rabbit”, πως “είναι δύσκολη εποχή να είσαι ναζί”!

Η κίνηση αυτή, για τη συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές δεν ήταν τυχαία, καθώς αποτελεί πάγια τακτική των ακροδεξιών θυλάκων για να αποκτήσουν τη δημοκρατική και κοινοβουλευτική ασυλία στα μάτια της κοινωνίας, με σκοπό την κάλυψη για τη διάπραξη των φασιστικών εγκλημάτων και τη διάχυση του ρατσιστικού λόγου. Αυτό έκανε και ο Βογιατζής ξέροντας πως για την εισαγωγή στα δημοτικά έδρανα δεν απαιτείται υψηλό ποσοστό, αλλά αρκεί η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία.

Ο πρώην τοπικός γραμματέας της Χ.Α, έπειτα έστειλε παντού μια δήλωση ανεξαρτητοποίησης και όχι μια δήλωση “μετάνοιας”, καθώς ουδέποτε αρνήθηκε την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία και επιχειρηματολογία σύμφωνα πάντα με τα πρακτικά της δίκης που ο καθένας μπορεί να διαβάσει. (2). Απεναντίας, αντιτάχθηκε στη μετέπειτα οικογενειοκρατική πλέον για αυτόν Χ.Α, χρησιμοποιώντας και υιοθετώντας επιχειρήματα του ευρύτερου ακροδεξιού χώρου (1), με μόνες δικές του αναφορές τις απειλές στο πρόσωπό του από τους ομοϊδεάτες του. Σύμφωνα με τα πρακτικά της δίκης, όπως αναφέρεται και ο ίδιος, έχει ξεχάσει πλέον τις φιλοφρονήσεις προς το πρόσωπο του αρχηγού που τώρα πλέον έχει γίνει “κόμμα συμφερόντων- συμμορία σπαζοκεφαλάκιδων”.

Ξέχασε πως ως μάρτυρας του αρχηγού προσπάθησε να δικαιολογήσει τη σπορά των ηττημένων του 1945, τα τάγματα εφόδου και το ναζιστικό- φασιστικό χαιρετισμό, δείχνοντας πως είναι γνώστης, υποστηρικτής και αποδέκτης των ορισμών και της ιστορίας αυτών. Αυτό προκύπτει και από τη δήλωση ανεξαρτησίας του, αναφερόμενος στο σκληρό πυρήνα της οργάνωσης ως “γκροτέσκα και άθλια ομάδα που θέλει να υπερασπιστεί το ανύπαρκτο Βερολίνο της, φωνάζοντας ζήτω ο αρχηγός”!!! Θεώρησε τη δολοφονία Φύσσα μεμονωμένο περιστατικό και την επίθεση στους Αιγύπτιους αλιεργάτες αναληθές γεγονός. Αποδέχθηκε τη δομή ιεραρχίας της οργάνωσης και την αρχή του αρχηγού, όσο και αν προσπάθησε να την αποφύγει. Απέδειξε ότι υπάρχουν μέλη, ενώ όλοι οι μάρτυρες υπεράσπισης μέχρι εκείνη την στιγμή δεν ήξεραν τίποτα. Δηλαδή, το πώς έγιναν μέλη πώς βρέθηκαν στο κόμμα και ποιός καθόταν δίπλα τους. Μπέρδεψε την ποίηση του Παλαμά και του Καβάφη με τις λόγχες και τον αντισημιτικό λόγο του Μιχαλολιάκου, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε τον τρόπο ενημέρωσης των ταγμάτων εφόδου σύμφωνα με το κατηγορητήριο (2).

Βλέποντας την εγκληματική οργάνωση να είναι ανίκανη να αντεπεξέλθει στη δίκη, τον πολιτικό όλεθρο να πλησιάζει και τον “παρά” να κόβεται από το κόμμα, ο Βογιατζής κάνει αυτό που θα έκανε ο κάθε συνεπής δοσίλογος στην ιστορία όταν πια χανόταν η κάλυψη και φανερωνόταν η δράση του. Τιμούσε την κουκούλα του καταδότη, προδίδοντας τους ομοϊδεάτες του και σερνόταν στο χώμα εκλιπαρώντας για έλεος, προσπαθώντας να πιαστεί από το επόμενο θύμα όπου θα του παρείχε την κατάλληλη πολιτική κάλυψη για να συνεχίσει αυτό που ήξερε καλά να κάνει με ανταλλάγματα. Αυτό έκανε λοιπόν και με την εγκληματική οργάνωση της Χ.Α. “Άδειασε” τον αρχηγό, φόρεσε τον μανδύα του δημοτικού συμβούλου και βρήκε πολιτική κάλυψη στη συμπονετική πρώην δήμαρχο Καβάλας Δ. Τσανάκα, που του προσέφερε την κατάλληλη στιγμή τη νομιμοποίηση που χρειαζόταν.

Σε όσους σπεύδουν από τους ντόπιους δημοτικούς εξουσιαστές να τον υποστηρίξουν, θα πρέπει να έχουν εις γνώση τους ότι, εκτός από την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, την ίδια καταδίκη έχει υποστεί και η “ελληνική αυγή”, σφραγίζοντας μάλιστα τα γραφεία του Κασιδιάρη στην Αθήνα. Άρα, άσχετα από τη δήλωση ανεξαρτησίας του Βογιατζή, και ενώ παραμένει υπό τη νομική προστασία με τη συμμετοχή της παράταξης της ελληνικής αυγής όπου εκλέχθηκε και πρόσκειται ούτως ή άλλως στο κόμμα της Χ.Α, η αποπομπή του πρώην γγ. του τοπικού φασιστικού μορφώματος αποτελεί μονόδρομο και καθήκον, απέναντι στην ιστορία της πόλης των καπνεργατών και στον κόσμο που χάθηκε από το ναζιστικό και φασιστικό ζυγό.

Για εμάς δεν ισχύει καμία νομική κάλυψη και καμία δικαιολογία συμπαράστασης αυτού του μισανθρώπου, που συνεχίζει να διαχέει το ρατσιστικό του οχετό στα δημοτικά έδρανα με κάθε ευκαιρία και να αντιπροσωπεύει τις ίδιες φασιστικές θέσεις και ιδέες με την ακροδεξιά “γκροτέσκα” της Χ.Α. Η άνοδος της “δημοκρατικής” ακροδεξιάς στηρίχτηκε σε τέτοιες μεθόδους συγκάλυψης και συμπόνιας, λογικές που υπεραμύνονταν τους δημοκρατικούς θεσμούς και έβαζαν τον λύκο να φιλάει τα πρόβατα. Δηλώνουμε παρόντες και θα κυνηγήσουμε κάθε ακροδεξιό θύλακα, όποιο μανδύα και να φορέσει, όποια μορφή και αν πάρει.

Δεν πρόκειται να αφήσουμε άλλες “σοβαρές χρυσές αυγές” να ξημερώσουν μαύρες μέρες.

υ.γ. Για όλους αυτούς που αναρωτιούνται ή πέφτουν από τα σύννεφα βλέποντας τα τελευταία άρθρα περί έρευνας των αρχών στους ακροδεξιούς κύκλους της Καβάλας και σχέσεις με την εγκληματική οργάνωση της Χ.Α, σταματήστε να εθελοτυφλείτε και κοιτάξτε στους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους που φιλοξενήσατε κατά καιρούς στα ψηφοδέλτια σας. Στην κάλυψη που προσφέρατε σε αυτούς που βεβήλωναν το εβραϊκό μνημείο στην Καβάλα και τους βοηθήσατε να πέσουν στα μαλακά. Στο βήμα που δώσατε και συνεχίζετε να δίνετε και το ξέπλυμα που προσφέρετε μέσα από τα ΜΜΕ. Στους μακεδονομάχους που τους πιάσατε με ολόκληρο οπλοστάσιο και το συγκαλύψατε. Στους σεκιουριτάδες που αντιτάχθηκαν απέναντι στους αγώνες των εργαζομένων της ΒΦΛ και δε βγάλατε ούτε μία ανακοίνωση. Στα δεκάδες περιστατικά ρατσιστικής βίας που έχουν συμβεί στην πόλη της Καβάλας, ακόμα και σε μαθητές σχολείων, και εσείς κλείσατε όλες τις φορές επιδεικτικά τα αυτιά σας. Στους χριστιανοταλιμπάν που κρέμασαν γουρουνοκεφαλές σε πολιτισμικά κτήρια της πόλης και ποτέ δεν τους καταδικάσατε.

Εσείς μπορεί να ξεχνάτε, εμείς όχι!

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

(1) http://panusis.blogspot.com/2019/07/clopy-paste.html

(2)https://www.facebook.com/948390381872002/posts/2448637478513944/

https://www.facebook.com/948390381872002/posts/2448721178505574/

https://www.facebook.com/948390381872002/posts/2448755508502141/

Featured post

Β.Φ.Λ.: Η πανδημία της Καβάλας Video

Β.Φ.Λ.: Η πανδημία της Καβάλας
Η κατάσταση πλέον είναι οριακή και δε χωράνε επιφανειακές συμφωνίες, πρόχειρες υποχωρήσεις και ανεφάρμοστοι εξωδικαστικοί συμβιβασμοί. Δε μπορούμε να εθελοτυφλούμε για ένα μεροκάματο, στρουθοκαμηλίζοντας μπροστά στους περιβαλλοντολογικούς και εργασιακούς κινδύνους που εγκυμονούν. Δε γίνεται να περιμένουμε να φτάσουμε στο σημείο να συναγωνίζεται η ΒΦΛ την MOTOR OIL σε εργατικά ατυχήματα και την ΛΑΡΚΟ σε θανάτους για να καταλάβουμε την σοβαρότητα της κατάστασης. Ούτε πρόκειται να περιμένουμε χολιγουντιανές εκρήξεις των εγκαταστάσεων και περαιτέρω περιβαλλοντολογικές μολύνσεις για να ξυπνήσουν οι Καβαλιώτες. Η επαναστατική μας ολότητα δε μας αφήνει να κλείσουμε τα μάτια στην τεράστια οικολογική και περιβαλλοντολογική καταστροφή που εξελίσσεται εις βάρος μας και ιδιαίτερα εις βάρος του τόπου μας. Η λεηλασία της φύσης και ο εξευτελισμός της ποιότητας της ζωής θα πρέπει να σταματήσει τώρα. Πόσο μάλλον, σε μια περίοδο όπου η πανδημία μας έδειξε πως ο καπιταλισμός είναι ικανός να κάνει ότι χρειαστεί για να αναρριχηθεί πάνω σε κουφάρια ανθρώπων και κατεστραμμένα τοπία. Για αυτό με βάση τα παραπάνω, ζητούμε το κλείσιμο της βιομηχανίας φωσφορικών λιπασμάτων πολύ σχολαστικά και στέλνουμε στον διάολο τον κάθε Λαυρεντιάδη με ευλάβεια, κρατώντας αποστάσεις από τον κάθε υπεύθυνο που παίζει πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομένων και στα πνευμόνια των Καβαλιωτών.
Η εισήγηση μέλους του Αυτόνομου Στεκιού Καβάλας σχετικά με τη ρύπανση που προκαλείται από το εργοστάσιο της Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων, στην εκδήλωση που διοργανώθηκε στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης το Σάββατο 10/10.
https://www.youtube.com/watch?v=69ZwIeGF6zE
Featured post

Καβάλα: Ανάρτηση πανό στο πάρκο Φαλήρου Καβάλας, στο πλαίσιο της βδομάδας αλληλεγγύης της επαναστατημένης Ροζάβα

ΚΑΤΩ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ  ΖΗΤΩ Ο ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥΡΚΙΑ ΡΟΖΑΒΑ 
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ
Featured post

ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ 51 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΕΣ -ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΡΙΕΣ ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ ΚΑΒΑΛΑΣ 23/10/2020

51 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΡΙΕΣ /ΕΣ , ΜΕ ΚΑΚΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΒΗΣΙΜΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ , ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ/ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ 

Featured post

Πανό αλληλεγγύης στο πάρκο Φαλήρου, Καβάλα, 23 Οκτώβρη 2020

Η ΣΟΒΑΡΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΝΔ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΛΕΙΝΕΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ , ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ TERRA INCOGNITA , ROSA NERA , ΦΙΛΟΛΑΟΥ , LIBERTATIA

Featured post

ΔΡΑΣΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΦΟΛΕΣ

Δράση ενάντια στις φόλες στην περιοχή επάνω από την Πυροσβεστική και στην οδό Μεσημβρίας, στην Καβάλα. Οι απάνθρωποι έριξαν φόλες σε αδέσποτα και κατοικίδια ζωάκια.

ΦΟΛΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΡΙΧΝΟΥΝ ΦΟΛΑ

Featured post

Συγκέντρωση – πορεία στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, 18/09/2020

18/9/2020

Περίπου 70 άτομα συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι της Καβάλας, στη μικροφωνική για τα 7 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Αναρτήθηκαν δύο πανό στο σημείο της συγκέντρωσης, ένα για τον Παύλο κι ένα για τον Ζακ… μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο και φλάιερ για τον Ζακ.

Μετά από μία ώρα πραγματοποιήθηκε πορεία στο κέντρο της πόλης με τις δυνάμεις καταστολής να ακολουθούν σε πολύ μικρή απόσταση. Η πορεία είχε δυνατό παλμό, ακούγονταν αντιφασιστικά- αντιμπατσικά συνθήματα σε όλη τη διάρκεια της.

7 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΔΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ

ΜΠΑΤΣΟΙ ΚΑΙ ΝΑΖΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΑΓΑΖΙ

ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ Η ΚΤΗΝΩΔΙΑ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗ Ο ΖΑΚ

Featured post

Συγκέντρωση/Μικροφωνική, Πορεία αλληλεγγύης στην Terra και σε όλες τις καταλήψεις

Την Πέμπτη 27/08/2020, πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Καπνεργάτη, στην Καβάλα, συγκέντρωση και πορεία αλληλεγγύης στην terra incognita, στη libertatia και σε όλες τις καταλήψεις που δέχτηκαν επίθεση από το κράτος. Στήθηκε μικροφωνική και μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο γύρω από την πλατεία. Στο σημείο μείναμε για περίπου μία ώρα και στη συνέχεια, περίπου 30 με 40 αλληλέγγυοι/ες, κάναμε μία μικρή πορεία στο κέντρο της πόλης, περνώντας μέσα από πεζόδρομους, μοιράζοντας κείμενα και φωνάζοντας διαρκώς συνθήματα.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΤΗΣ TERRA INCOGNITA KAI THS LIBERTATIA

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ 

Featured post

Προβολή της ταινίας ”13 TZAMETI”, Τρίτη 25/08/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

13 Tzameti

του Gela Babluani

Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο η ταινία είναι ένα θρίλερ που εστιάζει σ’ ένα νεαρό που επιχειρεί μια κάθοδο στον υπόκοσμο. Διαποτισμένη από ένταση και αγριότητα, η αφήγηση δημιουργεί μια αγωνιώδη και εφιαλτική ατμόσφαιρα.
Ο εικοσάχρονος Sebastien έχει μεταναστεύσει από τη Γεωργία της πρώην Σοβιετικής Ένωσης στη Γαλλία μαζί με την οικογένειά του. Ζουν μια δύσκολη ζωή και καθημερινά αγωνίζονται να βρουν κάποια δουλειά για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Μια μέρα ένας άνδρας, ο οποίος είναι εθισμένος στη μορφίνη, προσλαμβάνει τον Sebastien για να επισκευάσει τη στέγη του σπιτιού του. Καθώς ο Sebastien επιδιορθώνει τη στέγη, κρυφακούει μια συνομιλία του στην οποία αναφέρεται σε μια ευκαιρία που του έχει παρουσιαστεί και από την οποία ελπίζει να κερδίσει πολλά λεφτά. Όταν ο άνδρας πεθαίνει ξαφνικά από υπερβολική δόση, ο Sebastien βρίσκει τυχαία έναν φάκελο στον οποίο υπάρχουν οδηγίες και ένα εισιτήριο. Τότε αποφασίζει να πάρει τη θέση του πεθαμένου. Από αυτή τη στιγμή και μετά για τον Sebastien δεν υπάρχει επιστροφή…

Ο σκηνοθέτης Gela Babluani δηλώνει σχετικά με την ταινία: «Πιστεύω ότι όταν κάποιος αποφασίζει να κάνει μια ταινία σαν αυτή τότε ήδη έχει μέσα στο μυαλό το την βασική της ιδέα. Νομίζω ότι τέτοιες ιδέες προέρχονται από τις προηγούμενες εμπειρίες σου, το χαρακτήρα σου, απ’ αυτά που σε ενδιαφέρουν και απ’ αυτά που θέλεις να πεις. Σαν ταινία ήταν πολύπλοκη. Στα διαφορετικά στάδια παραγωγής της εργάστηκαν 600 άτομα. Σαν ταινία ήταν μια πρόκληση, ιδίως για μένα που ήμουν πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης και δεν ήμουν γνωστός. Θα έπρεπε όλα αυτά τα άτομα που δεν με ήξεραν να τα φέρω κοντά μου και να τα κάνω να με πιστέψουν. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα πριν τα γυρίσματα».
Η ταινία χαρακτηρίζεται από ένα πλήθος αναφορών και επιρροών από το έργο πολλών σκηνοθετών όπως ο Alfred Hitchock και ο Roman Polanski. Το περιοδικό Variety σχολιάζει ως εξής το ύφος της ταινίας: “Με στοιχεία που θυμίζουν Ταραντίνο, η ταινία σοκάρει με τις παρατεταμένες σκηνές εκρηκτικής βίας που αφήνουν το θεατή να τρέμει στο κάθισμα”. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρωταγωνιστής Georges Babluani είναι αδελφός του σκηνοθέτη Gela Babluani.
Στο φεστιβάλ της Βενετίας 2005, κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι Καλύτερης Πρώτης Ταινίας. Η ταινία προβλήθηκε επίσης στο Φεστιβάλ του Sundance 2006 όπου και εκεί κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής.

Featured post

ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ TERRA, ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ, ΚΑΒΑΛΑ

ΣΗΜΕΡΑ 18/08/2020, ΑΝΑΡΤΗΣΑΜΕ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ, ΩΣ ΕΝΔΕΙΞΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ TERRA INCOGNITA, Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΚΕΝΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΕΧΘΕΣ ΤΟ ΠΡΩΙ.

Η TERRA ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Ανακοίνωση της κατάληψης Terra Incognita για την σημερινή επιχείρηση εκκένωσης

Σήμερα το πρωί (17/8), περίπου στις 5 η ώρα, τα ένστολα καθάρματα της ΕΛ.ΑΣ εισέβαλαν στην Terra Incognita στην Θεσσαλονίκη, κτίριο που βρίσκεται υπό κατάληψη από το 2004 και αποτελεί κέντρο αγώνα και σημείο αναφοράς για το αναρχικό κίνημα της πόλης.

Οι μπάτσοι προέβησαν σε εκκένωση του κτιρίου, ενώ κατάσχεσαν υλικοτεχνικό εξοπλισμό και δέσμευσαν μεγάλο κομμάτι των υποδομών που υπήρχαν στο εσωτερικό του.

Πιο συγκεκριμένα, κατασχέθηκε εξοπλισμός από τις ακόλουθες κινηματικές υποδομές που στεγάζονται στην κατάληψη: Ιατρείου-πρώτων βοηθειών, γυμναστηρίου, βιβλιοθήκης, τυπογραφείου και επίσης μεγάλου μεγέθους αρχείο από αφίσες και έντυπο υλικό πολλών δεκαετιών

Από την πρώτη στιγμή φυσικά δίπλα τους έσπευσαν και οι καλοταϊσμένοι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, οι οποίοι, αφού ξεκίνησαν το θεάρεστο έργο τους διαδίδοντας ψευδείς και ανεξακρίβωτες πληροφορίες περί προσαγωγής ατόμου (κάτι που δεν ισχύει), στην συνέχεια επιδόθηκαν στην συνήθη τους λασπολογία και τα ρεπορτάζ-καρμπόν που αναπαράγουν σε κάθε παρόμοια κατασταλτική επιχείρηση.

Σύντομα σε σημείο κοντά στην κατάληψη μαζεύτηκαν περίπου 100 αλληλέγγυα άτομα, τα οποία σταδιακά κινήθηκαν με πορεία προς το κτίριο, που ήταν περικυκλωμένο από μπάτσους και φώναξαν συνθήματα υπέρ των καταλήψεων και του αναρχικού αγώνα.

Το κράτος, την ίδια ώρα που συνάπτει συμφωνίες με μεγάλες τουριστικές επιχειρήσεις και με εργολάβους της “πράσινης ανάπτυξης” προς όφελος του κεφαλαίου, την ίδια ώρα που μάχεται για τα συμφέροντα των ενεργειακών κολοσσών, παίζοντας ανοιχτά με το ενδεχόμενο μια πολεμικής σύρραξης, την ίδια ώρα που στοιβάζει αβοήθητους ανθρώπους σε κέντρα κράτησης μεταναστών υπό άθλιες συνθήκες, τους πυροβολεί στα σύνορα ή τους πνίγει στην θάλασσα, την ίδια ώρα που χτυπάει το δικαίωμα στην διαδήλωση και επιχειρεί να τσακίσει τους/τις εργαζόμενους/ες, την ίδια ώρα που μεταφέρει στους/στις από-τα-κάτω την ευθύνη για την περεταίρω διάδοση του κορονοϊού, ώστε να καλύψει τα δικά του εγκλήματα απέναντι στο σύστημα υγείας, την ίδια αυτή ώρα λοιπόν δεν θέλει να ανεχτεί καμία φωνή αντίδρασης στο εσωτερικό του.

Έτσι, δεν είναι τυχαίο ότι επιλέγει για άλλη μια φορά να επιτεθεί σε μια δομή του αναρχικού κινήματος, η οποία στάθηκε απέναντί του με συνέπεια σε κάθε μια από τις επιδιώξεις του απέναντι στους/στις καταπιεσμένους/ες.

Οι καταλήψεις και οι δομές μας είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο στον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την αναρχία, καθώς και στις καθημερινές μας αντιστάσεις απέναντι στον κόσμο της εξουσίας. Σίγουρα μια τέτοια κίνηση αποτελεί σημαντικό χτύπημα στο σύνολο του κινήματος.

Όμως τα κτίρια ανακαταλαμβάνονται. Οι δομές ξαναχτίζονται. Οι σχέσεις και οι ζυμώσεις που συντελούνται μέσα σε αυτά δεν μπορούν ποτέ να κατασταλούν από κανένα κράτος, κανέναν μπάτσο και καμία εξουσία.

Αυτό που έχει σημασία είναι η συνέχιση του αγώνα απέναντι στο κράτος, το κεφάλαιο και κάθε εξουσία. Αγώνας που θα συνεχίζεται όσο συνεχίζει να υπάρχει στις καρδιές και στα μυαλά μας η ιδέα της ελευθερίας και της αναρχίας.

 

Βαθιά να μας θάψουν θέλησαν, ξέχασαν ότι ήμασταν σπόρος

Τίποτα δεν τέλειωσε

Η Τerra για πάντα κατάληψη θα μείνει

Κάτω τα ξερά σας από τις καταλήψεις

 

Κατάληψη Terra Incognita

 

Featured post

Προβολή της ταινίας ”ALTERED CARBON RESLEEVED”, Τρίτη 18/08/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Θνητοί Θεοί: Νέο Σώμα: Στον πλανήτη Λάτιμερ, ο Τακέσι Κόβατς πρέπει να προστατέψει μια τατουατζού ενώ ερευνά τον θάνατο ενός αρχηγού της Γιακούζα μαζί με μια λογική ΤΑΣΚ.

Featured post

Προβολή του ντοκιμαντέρ ”CRIP CAMP”, Τρίτη 11/08/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Στο ‘Crip Camp’  θα δεις την άγνωστη επανάσταση που άλλαξε τον κόσμο

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ μάς στέλνει στην άγνωστη κατασκήνωση που πυροδότησε ένα ιστορικό κίνημα.

Ο τίτλος ‘Crip Camp’ (Κατασκήνωση των Σακάτηδων) δεν είναι πολιτικά ορθός. Ο ένας εκ των δημιουργών του όμως, ο James Lebrecht που το σκηνοθέτησε μαζί με τη βετεράνο των ντοκιμαντέρ Nicole Newnham, έχει ο ίδιος ειδικές ανάγκες. Σε αυτή την ονομασία της αγαπημένης του κατασκήνωσης λοιπόν, βρήκε μια ειρωνική ενδυνάμωση που θέλει να μεταδώσει. Το φιλμ του προβλήθηκε στο φετινό Φεστιβάλ Sundance και έφυγε με το Βραβείο Κοινού. Ο λόγος για τα γεμάτα του χέρια γίνεται πολύ άμεσα σαφής.

Η Camp Jened όπως πραγματικά ονομαζόταν η κατασκήνωση του φιλμ στα ‘70s, βρισκόταν λίγο πιο κάτω από το Woodstock και παρείχε σε εφήβους με αναπηρίες τη δική τους χίπικη ουτοπία. Την έτρεχαν άνθρωποι που ανήκαν όντως στο κίνημα των χίπηδων και, παρότι κάποιοι από αυτούς που μιλούν στην κάμερα του ντοκιμαντέρ είχαν ενδοιασμούς γιατί δεν είχαν εργαστεί ξανά σε παρόμοιο περιβάλλον, γρήγορα όπως μαρτυρούν κατάλαβαν ότι «το πρόβλημα δεν το είχαν οι κατασκηνωτές, αλλά εμείς η κοινωνία». Η κατασκήνωση επέτρεπε στα παιδιά να ζουν το καλοκαίρι τους σαν να μην υπάρχει ο έξω κόσμος και αυτό πρακτικά σήμαινε ομαδικά παιχνίδια, κολύμπι στην πισίνα, θορυβώδη τζαμαρίσματα με τα όργανα της κατασκήνωσης, αστεία talent shows, μαγειρέματα και εκδρομές, και συζητήσεις γύρω από κοινόχρηστα τραπέζια όπου όλοι μιλούσαν ισότιμα με τη σειρά τους σχετικά με ζητήματα που τους απασχολούσαν. Γέλια επίσης, πάρα πολλά, γάργαρα γέλια.

Και ορμές! Το ‘Crip Camp’ χρησιμοποιεί γενναιόδωρα το υλικό που βιντεοσκοπούσε το προσωπικό της κατασκήνωσης και αρκετά μεγάλο μέρος του αντιμετωπίζει τους εφήβους ως τα σεξουαλικά όντα που ήταν. Ένα περιστατικό εξάπλωσης ψειρών της ηβικής περιοχής για παράδειγμα, έχει απαθανατιστεί μέσα από πονηρά χαμόγελα. Τα αγόρια είχαν προσωρινά διαχωριστεί από τα κορίτσια μέχρι να αντικατασταθούν τα στρώματά τους, αλλά αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος για τα χαριτωμένα μικροπαράπονα στην κάμερα. Κατά τα άλλα το γεγονός ήταν η ευπρόσδεκτη απόδειξη της ερωτικής τους ζωής που πιάστηκε στα πράσα. Οι επιπτώσεις του θα δυνάμωναν απλώς τον δεσμό της κοινότητας.

Αυτές οι καταγεγραμμένες ημέρες της κατασκήνωσης είναι μια νοσταλγική χρονοκάψουλα που θα μπορούσε από μόνη της να δώσει καύσιμο στο ‘Crip Camp’. Οι απελευθερωτικές εμπειρίες όμως που βίωσαν εκεί οι έφηβοι διαμόρφωσε προσωπικότητες που λίγο αργότερα θα άλλαζαν τον κόσμο. Αυτή είναι κυρίως η αφηγηματική λειτουργία της Camp Jened στο φιλμ.

Η Judy Heumann, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ΑΜΕΑ, σύμβουλος στην κατασκήνωση και συνεργάτης στην πορεία της αμερικανικής Πολιτείας ως νομοθέτης, είναι ένα από τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ και νιώθει ότι οφείλει όχι μόνο την καριέρα της, αλλά και τα δικαιώματα που διεκδίκησε και εξασφάλισε εκ μέρους της κοινότητάς της σε εκείνα τα καλοκαίρια. Οι ζυμώσεις της κατασκήνωσης και η αφύπνιση από όλα τα διαφορετικά κινήματα που έβγαιναν στους δρόμους εκείνη την εποχή, έκαναν τη Heumann και πολλούς άλλους από τους κατασκηνωτές να φανταστούν ένα μέλλον που τους χωρούσε στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στα εστιατόρια, στα σχολεία. Ως ενήλικοι πια ‘απόφοιτοι’ της κατασκήνωσης, πολλοί από αυτούς θα διασταυρώνονταν ξανά σε κολέγια, δίνοντας στο ‘Crip Camp’ την αφετηρία της πιο εκπαιδευτικής πλευράς του. Γιατί πόσοι από εμάς γνωρίζουν ότι η πρόσβαση των ΑΜΕΑ στην Αμερική και μετέπειτα στην Ευρώπη εξασφαλίστηκε από τα παιδιά της Camp Jened και όλους όσους πήραν μαζί στο ταξίδι τους;

Το 1974, το Κονγκρέσο πέρασε το Rehabilitation Act, τη νομοθετική πράξη που ανάμεσα σε άλλα εγγυόταν υποτίθεται ίσα δικαιώματα για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες, όμως στην πραγματικότητα η κυβέρνηση θα έμενε μονάχα στην θεωρία. Στα 17 χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι το Americans With Disabilities Act του 1990, η Heumann είχε ανέλθει σε ηγετική μορφή ενός κινήματος που τα ΜΜΕ δεν κάλυπταν και ενέπνεε τους συντρόφους της να οργανώνουν ισχυρές διαμαρτυρίες. Μερικές από τις πιο σκληρές εικόνες του ‘Crip Camp’ καταγράφουν μία πολυήμερη, δραματική καθιστική διαμαρτυρία στο γραφείο του Υπουργείου Υγείας στο Σαν Φρανσίσκο, όπου ακόμα και άνθρωποι χωρίς τη δυνατότητα να γυρίζουν μόνοι πλευρό στον ύπνο τους, ξεροστάλιαζαν σε πνιγηρούς διαδρόμους αποφασισμένοι για ένα θετικό αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα που όντως έφεραν στο τέλος.

Το ‘Crip Camp’ εξερευνά αυτές τις προσπάθειες με βάθος, ευαισθησία και μια απόσταση από το μελό που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε σε ταινίες με πρωταγωνιστές ΑΜΕΑ. Εδώ γελάς, συγκινείσαι και βλέπεις να ανοίγεται ένας δρόμος στην ψυχαγωγία για ιστορίες από τα ίδια, με τα ίδια, για τα ίδια και όχι μόνο, χωρίς την επιβολή της ανάγκης να κάνουν τους θεατές που δεν έχουν κάποια αναπηρία να αισθανθούν καλύτερα για τον εαυτό τους. Ο Lebrecht και η Newnham το έχουν αποδεσμεύσει από τέτοιες υποχρεώσεις.

Αντίθετα με ταινίες που γέννησαν τα ‘60s και τα ‘70s με χαρακτήρες που έκαναν μεγάλα όνειρα για την ανθρωπότητα για να τα δουν σιγά-σιγά να καταρρέουν, το ‘Crip Camp’ έχει για αληθινούς ήρωες πρόσωπα που, ενώ είχαν προεξοφληθεί ως περιττά από την κοινωνία, ήταν αυτά ακριβώς που βρήκαν τον τρόπο να αλλάξουν την ιστορία.

Featured post

ΒΦΛ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΑΦΙΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Η κατάσταση πλέον είναι οριακή και δε χωράνε επιφανειακές συμφωνίες, πρόχειρες υποχωρήσεις και ανεφάρμοστοι εξωδικαστικοί συμβιβασμοί. Δε μπορούμε να εθελοτυφλούμε για ένα μεροκάματο, στρουθοκαμηλίζοντας μπροστά στους περιβαλλοντολογικούς και εργασιακούς κινδύνους που εγκυμονούν. Δε γίνεται να περιμένουμε να φτάσουμε στο σημείο να συναγωνίζεται η ΒΦΛ την MOTOR OIL σε εργατικά ατυχήματα και την ΛΑΡΚΟ σε θανάτους για να καταλάβουμε την σοβαρότητα της κατάστασης. Ούτε πρόκειται να περιμένουμε χολιγουντιανές εκρήξεις των εγκαταστάσεων και περαιτέρω περιβαλλοντολογικές μολύνσεις για να ξυπνήσουν οι Καβαλιώτες.
Η επαναστατική μας ολότητα δε μας αφήνει να κλείσουμε τα μάτια στην τεράστια οικολογική και περιβαλλοντολογική καταστροφή που εξελίσσεται εις βάρος μας και ιδιαίτερα εις βάρος του τόπου μας. Η λεηλασία της φύσης και ο εξευτελισμός της ποιότητας της ζωής θα πρέπει να σταματήσει τώρα. Πόσο μάλλον, σε μια περίοδο όπου η πανδημία μας έδειξε πως ο καπιταλισμός είναι ικανός να κάνει ότι χρειαστεί για να αναρριχηθεί πάνω σε κουφάρια ανθρώπων και κατεστραμμένα τοπία.
Για αυτό με βάση τα παραπάνω, ζητούμε το κλείσιμο της βιομηχανίας  φωσφορικών λιπασμάτων πολύ σχολαστικά και στέλνουμε στον διάολο τον κάθε Λαυρεντιάδη με ευλάβεια, κρατώντας αποστάσεις από τον κάθε υπεύθυνο που παίζει πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομένων και στα πνευμόνια των Καβαλιωτών.
Featured post

Προβολή της ταινίας ”DA 5 BLOODS”, Τρίτη 04/08/2020, στις 21:30,στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Da 5 Bloods

του Σπάικ Λι

Απαραίτητη και γεμάτη οργή, δυνατή – ακόμη κι αν είναι άνιση – η νέα ταινία του Σπάικ Λι είναι ένα εκρηκτικό μείγμα αιχμηρού πολιτικού σινεμά και action movie, που καταφθάνει την απολύτως κατάλληλη στιγμή.

Το «Da 5 Bloods» μοιάζει με ρώσικη κούκλα, ένα φιλμ που περιέχει κι άλλα στο εσωτερικό του. Ένα φιλμ που αλλάζει κάθε τόσο ύφος, μα που ακόμη κι αν είναι μαζί ταινία για το Βιετνάμ, για το «κυνήγι ενός θησαυρού», μια κωμωδία για μερικούς γκρινιάρηδες ηλικιωμένους άντρες και μια περιπέτεια στη ζούγκλα, στην καρδιά του βρίσκεις μια -με κάθε δικαίωμα- αληθινά οργισμένη ιστορία, για το τραύμα του να είσαι μαύρος στην Αμερική του τότε και του τώρα. Για την αποσιωπημένη Ιστορία των αφροαμερικάνων στους αμερικάνικους ή παγκόσμιους πολέμους και για τον ακήρυχτο πόλεμο που βιώνουν στην πατρίδα τους, απέναντι στον ρατσισμό που είναι δυστυχώς συνώνυμος με την ίδια τους τη χώρα.

Ο Σπάικ Λι δεν μασούσε ποτέ τα λόγια του κι έτσι το καινούριο του φιλμ, γυρισμένο πολύ πριν η δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ πυροδοτήσει το κύμα αγανάκτησης που σαρώνει τον πλανήτη αυτές τις μέρες, δεν είναι απλά πολιτικό, είναι ένα μάθημα Ιστορίας, ένα κάλεσμα σε αφύπνιση, μια υψωμένη γροθιά απέναντι σε ένα άδικο σύστημα και έναν κόσμο που δεν μαθαίνει από τα λάθη του.

Το φιλμ ξετυλίγεται σε δυο χρόνους. Στο παρόν, όταν τέσσερις μαύροι βετεράνοι του πολέμου του Βιετνάμ επιστρέφουν στα πρώην πεδία των μαχών τους για να βρουν τη σορό του αρχηγού της διμοιρίας τους -και μαζί έναν θησαυρό που είχαν τότε θάψει μαζί του. Και στο παρελθόν, ξεκινώντας από ένα αληθινά καθοριστικό σημείο: όταν πολεμώντας στην ζούγκλα, μαθαίνουν για την δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Και στην πραγματικότητα υπάρχει μια τρίτη αφηγηματική γραμμή στο φιλμ του Λι, αυτή της συστημικής αδικίας, του ρατσισμού, της υποτίμησης της ζωής των μαύρων, στην διαδρομή της αμερικάνικης Ιστορίας από την γέννηση της χώρας μέχρι και σήμερα.

Το φιλμ ξεκινά όσο δυνατά κι όσο πολιτικά θα περίμενες, με ένα πλάνα ανθρώπων που αποτέλεσαν σύμβολα των κοινωνικών αγώνων των αφροαμερικανών, όπως ο Μοχάμεντ ;Aλι, η Άντζελα Ντέιβις ή ο Μάλκολμ Χ, να ρίχνουν ένα διαφορετικό φως στην πραγματικότητα του πολέμου του Βιετνάμ, πριν φτάσουμε στο τώρα και στην επανένωση των τεσσάρων ηρώων μετά από πολλά χρόνια, πίσω στον τόπο που τους μεταμόρφωσε σε «bloods», σε «αδελφοποιτούς». Κι από το σημείο εκείνο, το φιλμ θα ακολουθήσει μια διαδρομή που θα ξετυλίξει το παρελθόν και τις συνθήκες που τους έφεραν ως εδώ, θα φωτίσει την ψυχολογία τους και θα τους φέρει αντιμέτωπους με ευθύνες ή μυστικά, θα γιατρέψει ή θα ανοίξει και πάλι τραύματα, θα τους ακολουθήσει σε μια περιπέτεια που θυμίζει σχεδόν μια παλιομοδίτικη χολιγουντιανή ταινία, αλλά υπό νέο φως και με ένα εντελώς διαφορετικό είδος ηρώων στο κέντρο της.

Βεβαίως στην διάρκεια των 155 λεπτών που η ταινία διαρκεί, υπάρχει χώρος τόσο για πράγματα που λειτουργούν εξαιρετικά, όσο και για άλλα που μοιάζουν αμήχανα η βγαλμένα από ένα άλλο πολύ λιγότερο ενδιαφέρον φιλμ. Μερικά από τα ευρήματα του Λι, δείχνουν εμπνευσμένα, όπως τα flash back με τους ηθοποιούς να υποδύονται οι ίδιοι στην τωρινή ηλικία τους τους νεαρούς χαρακτήρες τους κι άλλα, που απλά δείχνουν τετριμμένα, όπως η αλλαγή του κάδρου του πλάνου στους διαφορετικούς χρόνους. Η χρήση της μουσικής είναι επίσης παράξενη, αν τα τραγούδια του Μαρβιν Γκέι από το «What’s Going On», έναν δίσκο γραμμένο στη σκιά του πολέμου του Βιετνάμ δένουν εξαιρετικά, τα ορχηστρικά μέρη φλερτάρουν συχνά με το κλισέ και η χρήση του «Ride of the Valkyries» του Βάγκνερ δεν είναι ποτέ σίγουρο αν είναι ειρωνική ή ειλικρινής. Και κυρίως, κάποια από τα επεισόδια στη μέση του φιλμ όπως και κάποιοι από τους χαρακτήρες (όπως αυτός του Ζαν Ρενό ή της Μελανί Τιερί και της ομάδας των ναρκαλιευτών της), μοιάζουν αχρείαστα, ανακόπτοντας την διαδρομή της ταινίας που μοιάζει πολύ πιο δυνατή όταν αποφεύγει τα προφανή.

Όμως ακόμη και με αντιρρήσεις, η ταινία που παραδίδει ο Σπάικ Λι έχει ξεκάθαρα την υπογραφή του και την ενέργεια που φέρνει πάντα στο σινεμά του. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη ταινία της φιλμογραφίας του, αλλά είναι κάτι παραπάνω από καίρια. Είναι μια αναγκαία υπενθύμιση όλων όσων δημιούργησαν και διατήρησαν τις συνθήκες που έκαναν το Black Lives Matter το πιο απαραίτητο κίνημα στην Αμερική του σήμερα και μια επανατοποθέτηση στο βιβλίο της αμερικάνικης ιστορίας μερικών σελίδων που μοιάζουν να πήραν μόλις, τη θέση μιας υποσημείωσης.

 

Featured post

Προβολή της ταινίας ”THE BANKER”, Τρίτη 28/07/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

The Banker

Η αληθινή ιστορία των επιχειρηματιών Bernard Garrett και Joe Morris, οι οποίοι καταστρώνουν ένα θρασύτατο και ριψοκίνδυνο σχέδιο ενάντια στο φυλετικά καταπιεστικό καθεστώς του 1960, βοηθώντας άλλους Αφροαμερικανούς να κυνηγήσουν το αμερικανικό όνειρο. Μαζί με την Eunice, την σύζυγο του Garrett, εκπαιδεύουν έναν λευκό άνδρα της εργατικής τάξης, τον Matt Steiner, για να ποζάρει ως το πλούσιο και προνομιούχο πρόσωπο της αναπτυγμένης αυτοκρατορίας ακινήτων που διαθέτουν, ενώ ο Garrett και ο Morris παριστάνουν τον επιστάτη και τον σοφέρ. Η επιτυχία τους τραβά την προσοχή της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, κάτι που απειλεί όλα αυτά που οι τέσσερις τους έχουν καταφέρει.

ταινία The Banker αρκετά πληροφοριακή, προσφέρει ένα ψυχαγωγικό και ενδιαφέρον σινεμά, είναι αρκετά καλοφτιαγμένο και φυσικά με καλές ερμηνείες, με μπροστάρηδες τους Antony Mackie, Samuel Jackson (και αργότερα τον Nicholas Hoult) που πραγματικά μπαίνουν στο πετσί του ρόλου.

Η ταινία γενικότερα πετυχαίνει τον στόχο της και κρατά τον θεατή “ζεστό” σε όλη της την διάρκεια, δίνοντας του πολύ χρήσιμες πληροφορίες για ένα αρκετά ενδιαφέρον ζήτημα, που ίσως δεν γνωρίζαμε, χωρίς ωστόσο να κάνει σινεμά καταγγελίας με κουραστικό τρόπο.

ταινία The Banker δεν αναλώνεται σε φλυαρίες ή ηθικολογίες που πιθανότατα να έκανε μια ακόμα ταινία με τέτοια θεματολογία και κάνει κάπως πιο… εύπεπτο το ίσως επικίνδυνο για να ξεφύγει θέμα της.

Μπαίνει κατευθείαν στο θέμα, με… τσίτα τα γκάζια και καταφέρνει να κάνει μια κριτική και να… σφάζει με το βαμβάκι, με ένα γρήγορο ρυθμό, πινελιές από χιούμορ, χωρίς να λαϊκίζει ούτε λεπτό και χωρίς να το κάνει απροκάλυπτα.

Χωρίς υπερβολές και περιττές εξάρσεις αλλά με εξαιρετικά δουλεμένο σενάριο και διαλόγους, φαινομενικά νομίζει κανείς ότι το The Banker έχει εξαντλήσει μεγάλο μέρος από την θεματολογία του μέχρι ένα σημείο και δεν μπορεί να πάει παραπέρα, ωστόσο έχει πολύ “ψωμί”, άσχετα αν σε λίγα σημεία θα μπορούσε να είναι πιο μαζεμένο.

Από την αρχή η ταινία είναι καθηλωτική με πολύ καλή σκηνοθεσία, στιβαρές ερμηνείες και η ένταση ολοένα και κλιμακώνεται όταν φτάνουμε στο φινάλε με την ταινία να περνάει μηνύματα, χωρίς να το κάνει με τον… κλασικό τρόπο.

Η πλοκή είναι πολύ ενδιαφέρουσα, χωρίς να κάνει μεγάλη κοιλιά πραγματικά η ταινία καταφέρνει να έχει το ενδιαφέρον του θεατή, με έναν σταθερότατο ρυθμό, την ώρα που όσο προχωράει η ώρα, σε “κρατάει” όλο και περισσότερο.

Featured post

20 χρόνια Τσιριτσάντσουλες, ”ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ ” Κηρύσσοντας το δόγμα της νέας Τσίρι Θρησκείας, Σάββατο 25/07/2020, στις 21:00, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

www.tsiritsantsoules.gr

www.tsiri.tv

mail: tsiritsantsoules@gmail.com

Οι Τσιριτσάντσουλες κλείνουν 20 χρόνια ζωής

και παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση

ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ

Κηρύσσοντας το δόγμα της νέας Τσίρι θρησκείας

Συντελεστές

Παίζουν και σκηνοθετούν τους εαυτούς τους: Ντίνα Μαυρίδου, Μαρίνος Μουζάκης

Πρωτότυπη μουσική: Μαρίνος Μουζάκης, Ειρήνη Τηνιακού

Κινησιολογία: Ηρώ Κατσιφλώρου

Κοστούμια: Μαρία Μαρκοπούλου

Αφίσα: Νίκος Γιούσεφ

Δραματουργία, μουσικές επιλογές, παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2020

Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο «Η Βίβλος για αθεόφοβους» του του Τζόμπε Κοβάτα (μτφ. Παναγιώτης Σκόνδρας, εκδ. Αστάρτη 1998)

Ακούγεται μελοποιημένο το ποίημα “Κατάρα” του Αθανάσιου Χριστόπουλου.

Ευχαριστούμε το αντιεξουσιαστικό, αναρχικό στέκι Αντίπνοια για τη φιλοξενία των προβών μας κι όλες τις τσιριτσάντσουλες που βοήθησαν στην παραγωγή αυτής της παράστασης.

Υπόθεση

Οι Τσιρτσάντσουλες, κλείνοντας φέτος 20 χρόνια συνεχούς παρουσίας στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου, συνειδητοποίησαν πως η ενασχόληση με τον πολιτισμό δεν είναι πια βιώσιμη. Έτσι αποφάσισαν να μετατραπούν από καλλιτεχνική κολεκτίβα σε θρησκεία, ελπίζοντας σ’ ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτούς και τα παιδιά τους. Ο Τσίρι, που ως τώρα εκτελούσε χρέη μασκότ της κολεκτίβας (και που λατρεύτηκε έτσι κι αλλιώς από τις Τσιριτσάντσουλες και τους φίλους τους όλα αυτά τα χρόνια) αναβαθμίστηκε σε έναν και μοναδικό «Τσίρι Θεούλη». Και όπως κάθε μονοθεϊστική θρησκεία που σέβεται τον εαυτό της, έχει ως αφετηρία την παλαιά διαθήκη. Το πρότζεκτ «Μετανοείτε» είναι μία λειτουργία-κήρυγμα του Θείου Τσίρι λόγου σε μια ιεραποστολική διαδικασία προσηλυτισμού πιστών σε όλη τη χώρα, το εξωτερικό κι άλλους πλανήτες.

Για την παράσταση

Φέτος είναι μια περίεργη χρονιά. Η κολεκτίβα μας γιορτάζει 20 χρόνια ζωής και δημιουργίας και είχαμε προγραμματίσει πολλά και διάφορα, που όμως ανατράπηκαν λόγω της πανδημίας και του επακόλουθου διαπλανητικού λοκ ντάουν. Αλλά όταν τα σχέδιά σου πάνε στο βρόντο, είναι μια καλή αφορμή για νέα σχέδια. Έτσι, ενώ δουλεύαμε ένα άλλο έργο, αναγκαστήκαμε να αλλάξουμε πορεία, δημιουργώντας μια παράσταση ευέλικτη και κωμική, που θα μπορούσε να περιοδεύσει μέσα στις ασφυκτικές συνθήκες κοινωνικής αποστασιοποίησης που έχουν επιβληθεί.

Εμπνευσμένοι, λοιπόν, από το βιβλίο του Τζόμπε Κοβάτα «Η Βίβλος για αθεόφοβους» φτιάξαμε μια δική μας κωμική εκδοχή της παλαιάς διαθήκης, θέλοντας αφενός να διασκεδάσουμε και αφετέρου να προβληματιστούμε και να προβληματίσουμε πάνω στην ουσία των κειμένων της Βίβλου, που αποτελούν και τη βάση των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών (και των παρακλαδιών τους) και που ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να κηρύττουν ιερούς πολέμους.

Η συνέχεια επί της σκηνής…

Featured post

Θέατρο κούκλας από το θέατρο ΑΝΑΠΟΔΑ ”ΚΟΣΚΙΝΟΑΡΜΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗ ΓΗ”, Πέμπτη 23/07/2020, στις 21:00, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Η παράσταση «ΚοσκινοAρμενίζοντας τη Γη» είναι ένα έργο κούκλας και αντικειμένων του Θεάτρου Ανάποδα εμπνευσμένο από την nonsense ποίηση του Edward Lear.

Ένα σύνολο από ά-νοητες διασκεδαστικές ρίμες που ανακατεύουν όλες μας τις αισθήσεις, τις κάνουν δείπνο με κιμά και  φέτες  κυδωνιού, τις τυλίγουν σε ροζ χαρτί, τις βάζουν σε πήλινο σκεύος και τις αφήνουν να ταξιδέψουν σε θάλασσες  μακρινές και σε δεντροσκέπαστες ακτές εκεί όπου φυτρώνουν τεράστιες κολοκυθιές και καρέκλες ξεχωριστές!.

Το Θέατρο Ανάποδα παίζει με τα θέματα ποιημάτων του σημαντικότερου συγγραφέα παραδοξολογημάτων της Βικτοριανής εποχής, συνθέτοντας ένα διασκεδαστικό ταξίδι στα μακρινά μέρη όπου οι μπερδεμένοι ζουν. Οι παράξενοι αυτοί ταξιδιώτες, μαζί με τους θεούς τους γνωστοί ως Φυρδημιγδοί, μεταμορφώνουν τον σκηνικό χώρο συνοδεία μουσικής και τραγουδιού βουτώντας σε τέσσερις θαλασσινές ιστορίες. Η Γλαυξ και η Ψιψίνα χορεύουν στην φεγγαρόλουστη αχτή ενώ ο Γιόγκι Μπόγκι Μπο καβάλα στη χελώνα φεύγει για τις νήσους Μποσανόνα, το Πόμπλ ψάχνει ψάρια για να ταΐσει της θειάς του τη γάτα και οι Φυρδημιγδοί μπερδεμένοι αρμενίζουν με πλοίο ένα κόσκινο ναι!

Featured post

Προβολή της ταινίας ”THE PATIENCE STONE”, Τρίτη 21/07/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Η Πέτρα της Υπομονής

Syngué Sabour The Patience Stone

Ατίκ Ραχίμι

Bασισμένη στο ομώνυμο βραβευμένο μυθιστόρημά του Ατίκ Ραχίμι, η ταινία ξετυλίγεται σαν μία βραδυφλεγής και αποκαλυπτική εξομολόγηση της Γυναίκας κάτω από την μπούρκα προς τον άντρα της αλλά και τη Δύση.

Βόμβες ταράζουν τη γειτονιά της. Αντάρτες σε ταράτσες σπείρουν τον πανικό και σφαίρες πολυβόλων στην αυλή της. Εισβολείς απειλούν με λεηλασία και θάνατο την καθημερινότητά της. Όμως εκείνη έχει άλλη αποστολή, πέρα από την επιβίωση. Να φροντίζει στοργικά τον σύζυγό της ο οποίος, μετά από μία αναμέτρηση, βρέθηκε με μία σφαίρα στον αυχένα να φυτοζωεί σε κωματώδη κατάσταση. Είναι μία νέα, όμορφη γυναίκα – εντελώς μόνη. Αν εξαιρέσει κανείς τα δύο μικρά της κοριτσάκια, ο άντρας της μοιάζει το μοναδικό της στήριγμα, η μοναδική οικογένειά της. Οι δυο τους τώρα, ξεχασμένοι από συντρόφους και συγγενείς, σ’ αυτό το φτωχικό καμαράκι που σείεται από τον εξωτερικό πόλεμο, έχουν πολλά να πουν. Ή μάλλον εκείνος στέκεται βουβός, ακίνητος παρατηρητής, όσο εκείνη διηγείται τα 10 χρόνια γάμου τους, όπως πραγματικά τα έζησε. Με όλα τα μυστικά και τα ψέματα. Όλα τα βάσανα, τις απογοητεύσεις, την απελπισία. Ο άντρας της θα γίνει για εκείνη «η πέτρα της υπομονής» της, μια μαγική πέτρα που σύμφωνα με την Περσική μυθολογία απορροφά τον πόνο του ανθρώπου που τα εξομολογείται, μέχρι την μέρα που σπάει, εξαφανίζοντας όλα όσα τον βασανίζουν.

Ο Ατίκ Ραχίμι δεν βιάζεται να ξετυλίξει την ιστορία του. Απαιτεί και την δική μας υπομονή, όσο δοκιμάζει αυτή της ηρωίδας του. Πρέπει να νιώσουμε στο πετσί μας, μέσα από το χτίσιμο μικρών σκηνών, τα στενά περιθώρια, την εγγενή καταπίεση, τον θρησκευτικό χαλκά, τον πολιτισμικό κλοιό που εγκλωβίζει και καταλήγει να χαρακτηρίζει αυτή την γυναίκα. Αυτή τη χώρα. Ούτε που βρισκόμαστε γεωγραφικά αποκαλύπτει (έχει πράγματι σημασία;), ούτε το όνομα της ηρωίδας του μαθαίνουμε. Σαν η κάμερα να έχει τρυπώσει τυχαία σ’ αυτό το σπίτι. Θα μπορούσε να είχε μπει από το διπλανό παράθυρο, σε μία άλλη κάμαρα, κάτω από την μπούρκα και το πετσί μίας άλλης κόρης, συζύγου, αδελφής.

Με όπλο του ένα πολύ δυνατό και απρόσμενα τολμηρό κείμενο, αλλά και την γεμάτη ενέργεια, μαγνητική πρωταγωνίστριά του, ο Ραχίμι πυροδοτεί την οθόνη με έναν εξομολογητικό μονόλογο που σταδιακά μεταμορφώνεται από απελπισμένο μοιρολόι σε εμπρηστικό, σχεδόν φεμινιστικό, μανιφέστο.

Η Γυναίκα του Ισλάμ που μεγάλωσε με βίαιους πατέρες, την πάντρεψαν με αντίστοιχα αγροίκους συζύγους, την απείλησαν πεθερές με διωγμό αν δεν παρήγαγε παιδιά, της στέρησαν τον αέρα, την ελευθερία, τον οργασμό – τώρα θα ξυπνήσει. Όσο ο μουσουλμάνος άντρας βρίσκεται σε κώμα, εκείνη ξεκινά να τον σοκάρει, προσπαθώντας να τον επαναφέρει στη ζωή με ηλεκτρισμένες, παράτολμες αποκαλύψεις, σκέψεις, πράξεις, το πραγματικό παρελθόν της (τους).

Το πολιτικό κείμενο του Ραχίμι λειτουργεί γιατί δεν καταφεύγει σε εύκολους μελοδραματισμούς ή επαναστατικές κορώνες. Παρακολουθούμε μαγνητισμένοι το προσωπικό δράμα να συμβολίζει το κοινωνικό, μέσα από μία ανθρώπινη ιστορία και έναν συγκινητικό λυρισμό που δε χρειάζεται περιττές υπογραμμίσεις. Η ίδια η ηρωίδα δεν απορρίπτει (γιατί δεν μπορεί) το περιβάλλον που μεγάλωσε και ζει. Με έναν βαθιά ειρωνικό τρόπο, οι εξομολογήσεις της θέλουν να ξυπνήσουν τον σύζυγό της, να τον φέρουν ξανά πίσω στη ζωή. Γιατί έτσι προστάζει ο Προφήτης.

Ταυτόχρονα όμως την βλέπουμε να σχηματίζεται μπροστά στα μάτια μας – κομμάτι κομμάτι. Μέσα από το λόγο της το βλέμμα της παίρνει φωτιά, λύνει τα μαλλιά της, βάφει τα χείλη της, μεταμορφώνεται από αραχνοϋφαντο σκεπασμένο φάντασμα σε κορμί με σάρκα, αισθήσεις, ανάγκες. Ακόμα ανίσχυρη, αλλά τόσο δυνατή. Τόσο στωική, τόσο απαραίτητη.

Τελικά τόσο η πέτρα, όσο και η ίδια η υπομονή είναι τυχαία γένος θηλυκού;

Featured post

Μικροφωνική – Συγκέντρωση Μοίρασμα ΑΚΑΝΘΙΝΟ ΙΟΥΛΗΣ 2020 ΒΦΛ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

Την Πέμπτη 16/07/2020 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική και μοίρασμα  του άτακτου εντύπου ΑΚΑΝΘΙΝΟ με θέμα το εργοστάσιο της ΒΦΛ στην Καβάλα. Στην  πλατεία Καπνεργάτη συγκεντρώθηκαν περίπου 20 με 25 άτομα. Μοιράστηκε το ακάνθινο του Ιουλίου και Άπατρις.

ΑΚΑΝΘΙΝΟ ΙΟΥΛΗΣ 2020 ΒΦΛ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΑΚΑΝΘΙΝΟ ΙΟΥΛΗΣ 2020 ΒΦΛ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

 

Featured post

Προβολή της ταινίας ”THE GENTLEMEN”, Τρίτη 14/07/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Εάν «Ο Ιρλανδός» ήταν το αποχαιρετιστήριο magnum opus του Μάρτιν Σκορσέζε στο γκανγκστερικό είδος, τότε ο Γκάι Ρίτσι με το «The Gentlemen» προσπαθεί να οργανώσει το δικό του… πάρτι απολογισμού στο genre που τον έκανε διάσημο 20 χρόνια πριν, γεμάτο πισωμαχαιρώματα, ποτά και φυσικά πολλά ναρκωτικά.

Από την πρώτη κιόλας σκηνή της νέας ταινίας του Ρίτσι ο Μίκι Πίρσον, ένας Μάθιου ΜακΚόναχεϊ ντυμένος στη τρίχα, μπαίνει σε μια παμπ, παραγγέλνει ένα αυγό τουρσί και την αγαπημένη του μπύρα σε pint, της οποίας το όνομα είναι «Gritchie», και κάθεται στο αγαπημένο του τραπέζι λέγοντας πως «στη ζούγκλα ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει ένα λιοντάρι δεν είναι να το παίζει βασιλιάς αλλά να δείχνει πως είναι Ο Βασιλιάς», καθώς οι πρώτες νότες από το «Cumberland Gap» του Ντέιβιντ Ρόλινγκς αρχίζουν να παίζουν στο jukebox.

Με αυτόν ακριβώς τον τρόπο ο Γκάι Ρίτσι, ο Βρετανός Κουέντιν Ταραντίνο όπως τον είχαν χαρακτηρίσει στα πρώτα του βήματα, επιλέγει να δείξει πως με το «The Gentlemen» ο «βασιλιάς» του είδους επιστρέφει στις ρίζες του, παίζει ξανά με τους δικούς του όρους στο δικό του γήπεδο σε ένα σύμπαν γεμάτο από καλοντυμένους μαφιόζους, cockney μικροκλέφτες και χασικλήδες γόνους καλών οικογενειών όπου οι βρισιές είναι το μοναδικές εκφράσεις στο λεξιλόγιό τους και η φούντα το μόνο χρήμα.

Με μια πρώτη ματιά η ιστορία μοιάζει αρκετά απλή – για έναν Αμερικανό έμπορο ναρκωτικών (Μάθιου ΜακΚόναχι) που έχει χτίσει την αυτοκρατορία του στο Λονδίνο, και πλέον θέλει να παραδώσει τα ηνία και να επιστρέψει στην πατρίδα του – σαν αυτή που θα άκουγες κάποιο βράδυ από ένα μισομεθυσμένο θαμώνα μέσα σε μια γεμάτη από κάπνα παμπ, ο οποίος την γεμίζει από υπερβολές και αρκετές δόσεις φαντασίας για να την κάνει ενδιαφέρουσα. Κι εσύ, ενώ ξέρεις πως τα περισσότερα από αυτά είναι τρίχες, απολαμβάνεις κάθε λέξη και περιγραφή της. Και εδώ ο αφηγητής αυτός είναι ο Φλέτσερ (ένας πραγματικά υπέροχος Χιού Γκραντ), ιδιωτικός ντετέκτιβ που δουλεύει για τα ταμπλόιντ, ο οποίος εξιστορεί όσα έχουν συμβεί στο δεξί χέρι του Πίρσον, τον Ρέι (Τσάρλι Χάναμ), σε μορφή σεναρίου ταινίας, για να τον εκβιάσει.

Ναι, στυλιστικά τουλάχιστον όλα εκείνα τα στοιχεία που θα μπορούσε να πει κανείς πως ορίζουν μια ταινία του Ρίτσι είναι εδώ: το γρήγορο μοντάζ, τα ενορχηστρωμένα του πλάνα υπό την υπόκρουση ενός πορωτικού soundtrack, οι διάφορες πλοκές, γεμάτες από πολύχρωμους χαρακτήρες, που ενώνονται μεταξύ τους. Γρήγορα η ταινία αρχίζει να δείχνει σαν τις παλιές κλασσικές 90s ταινίες του ίδιου του Ρίτσι, μόνο που αυτή τη φορά το τσιγαριλίκι που έχει στρίψει ο ίδιος δείχνει τόσο γνώριμο, κι ενώ έχει όλα τα γνωστά καλά συστατικά, δεν είναι τόσο δυνατό έτσι ώστε να σε τριπάρει μέσα στον κόσμο που προσπαθεί να χτίσει.

Μπορεί με τις τελευταίες του ταινίες το στυλ του Ρίτσι να δείχνει λίγο πιο εκλεπτυσμένο, αλλά εδώ το χιούμορ του παραμένει το ίδιο «ανώριμο» λες και δεν μεγάλωσε ούτε μια μέρα από την πρώτη του ταινία, στηρίζοντας το σε πολλές βρισιές και γεμίζοντάς το από ρατσιστικά μέχρι και ομοφοβικά αστεία τα οποία, αν και κάποια βρίσκουν το στόχο τους, κυρίως λόγω της προσδοκίας αυτοί οι ήρωες να μην έχουν ιερό και όσιο, τα περισσότερα από αυτά σε αφήνουν παγερά αδιάφορο.

Ευτυχώς το ίδιο δεν θα μπορούσε όμως να πει κάποιος και για τις ερμηνείες. Ο Ρίτσι έχει μαζέψει ένα πραγματικά αξιοζήλευτο ανδρικό καστ οι οποίοι όλοι τους λάμπουν, αν και ίσως κάποιοι λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους όπως ο Γκραντ και ο Κόλιν Φάρελ σε έναν μικρό ρόλο του Κόουτς ο οποίος, μέσα στην καρικατούρα των κλασσικών χαρακτήρων των ταινιών, είναι ένας από τους καλύτερους και πιο αστείους εκεί μέσα, ενώ είναι ευχάριστο να βλέπεις την Μισέλ Ντόκερι να αφήνει τους τοίχους του «Πύργου του Ντάουντον» και να γίνεται βασίλισσα του εγκλήματος δίπλα στον Πίρσον του ΜακΚόναχεϊ.

Το «The Gentlemen» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «επιστροφή στη φόρμα» για τον Γκάι Ρίτσι, παρόλο που δείχνει σαν να έχει χάσει κάπως την φρεσκάδα και τον δυναμισμό του. Δεν παύει όμως να είναι ίσως μια από τις πιο διασκεδαστικές ταινίες που έχουμε δει από τον ίδιο τα τελευταία χρόνια, η οποία σίγουρα θα παρασύρει το κοινό της πίσω στα παλιά και γνώριμα του λημέρια. Γιατί, όπως λέει και ο χαρακτήρας της Ντόκερι, «fuckery is a foot.»

Featured post

ΑΚΑΝΘΙΝΟ ΙΟΥΛΗΣ 2020 ΒΦΛ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ

  Την παραμονή της πρωτοχρονιάς, 135 εργαζόμενοι της χρεοκοπημένης Βιομηχανίας Φωσφορικών

Λιπασμάτων Καβάλας (ELFE) συμφερόντων Λαυρεντιάδη, εμποδίζονται να εισέλθουν στο χώρο
της δουλειάς τους, εκβιαζόμενοι από τη διοίκηση του εργοστασίου. Το σκηνικό γνωστό.
Δημιουργία παρένθετων εταιριών με σκοπό την μετατροπή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας
αορίστου χρόνου σε ορισμένου, κόντρα στη συμφωνία του εξωδικαστικού ιδιωτικού
συμφωνητικού. Εταιρίες σεκιούριτι σε ρόλο δεσμοφύλακα για τις παρεκκλίνουσες συμπεριφορές
και εργαζόμενοι όμηροι του κεφαλαίου, μπαλάκι του πολιτικού συστήματος, θιασώτες της
εξυγίανσης ενός περιβαλλοντολογικού και εργασιακού καρκίνου που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ.
Ο λόγος όμως που ο υπόδικος μεγαλοβιομήχανος της ΒΦΛ έχει βαλθεί κατά συγκεκριμένων
εργαζομένων της λιπασματοβιομηχανίας, είναι διότι εμποδίζεται το παιχνίδι των παρένθετων
εταιριών με σκοπό το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και η διαγραφή χρεών του εργοστασίου. Από όλες
τις εταιρίες του ομίλου Λαυρεντιάδη, αυτή τη στιγμή η ELFE αποτελεί την πιο χρεωμένη, και δεν
μπορεί να κλείσει όσο υπάρχουν εκκρεμείς δικαστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων για τα
δεδουλευμένα τους. Έτσι, η “Λιπάσματα Καβάλας” είναι η νέα παρένθετη εταιρία, στην οποία ο
Λαυρεντιάδης επιχειρεί να μεταφέρει τα δικαιώματα της ELFE, ώστε να μπορέσει να αφήσει
απλήρωτα τα χρέη προς την ΔΕΠΑ και το ελληνικό δημόσιο.
Εμπόδιο στο τσίρκο Λαυρεντιάδη αποτελεί και η προηγούμενη τριμερής συμφωνία*, επί
κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Πετυχαίνει μεν ένα προσωρινό εξωδικαστικό συμβιβασμό εμποδίζοντας την
απόλυση των εργαζομένων, αλλά δε δίνει ουσιαστική λύση στο πρόβλημα, καθώς η κάλυψη των
εργαζομένων είναι προσωρινή και τα ουσιαστικά λειτουργικά προβλήματα του εργοστασίου σε
σχέση με το περιβάλλον, προσπερνιούνται επιδεκτικά κάτω από το νέφος των άφιλτρων φουγάρων
της χημικής βιομηχανίας. Έτσι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, πετυχαίνει την προσωρινή αναστολή των
κινητοποιήσεων των απολυμένων εργαζομένων, το συμπεθέριασμα με τον όμιλο Λαυρεντιάδη
(κάτω από ελαφρές επιπλήξεις) και τη μετάθεση του προβλήματος ”ΒΦΛ” στην επόμενη
κυβέρνηση.
Με τη σειρά της, η ΝΔ παίρνει τη σκυτάλη της κοροϊδίας και μέσω μιας νέας τριμερούς
συνάντησης επιχειρεί να κερδίσει χρόνο, ξεκινώντας ένα δήθεν διάλογο μεταξύ των εργαζομένων
και της εταιρίας. Όπως ήταν αναμενόμενο για μια φιλελεύθερη κυβέρνηση που στο παρελθόν έχει
δείξει πολλές φορές τις διαθέσεις της απέναντι στις εργατικές διεκδικήσεις και τη συμπάθεια της
στους βιομήχανους, η ΝΔ επιλέγει την ξεκάθαρη στήριξη του Λαυρεντιάδη. Μια επιλογή που
στρέφεται ενάντια στις διεκδικήσεις των οφειλών της λιπασματοβιομηχανίας στο ίδιο το ελληνικό
δημόσιο.
Και σαν να μη φτάνουν όλα αυτά, η διοίκηση του εργοστασίου εκμεταλλευόμενη το lock-down των
επιχειρήσεων λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού και καταπατώντας (για άλλη
μια φορά) τις αποφάσεις του εξωδικαστικού συμβιβασμού, επιχειρεί να αναστείλει της συμβάσεις
εργασίας μόνο των “προβληματικών” εργαζομένων. Φυσικά, είναι προφανές πως οι διοικούντες
επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τις ευνοϊκές, για αυτούς, εργασιακές έκτακτες μεταρρυθμίσεις λόγω
της πανδημίας, που στην ουσία δίνουν το δικαίωμα στον εργοδότη να αλλάξει ή να τροποποιήσει
άνευ όρων τις συμβάσεις εργασίας, με μειώσεις αποδοχών, απολύσεις και ελαστικά ωάρια. Οι
κινήσεις του ομίλου Λαυρεντιάδη για άλλη μια φορά βαλτώνουν και οι αναστολές των συμβάσεων
των εργαζομένων ακυρώνονται.
Πολλές φορές ακούμε από τοπικούς εξουσιαστές, δημοσιογράφους, φορείς, συλλόγους, απλούς
πολίτες, μέχρι και από τους ίδιους τους εργαζόμενους, την επιθυμία της αντικατάστασης του
Λαυρεντιάδη από κάποιον “υγιή” βιομήχανο ή επιχειρηματικό όμιλο. Κατά πόσο όμως μπορεί να
είναι ρεαλιστική μια τέτοια αντικατάσταση;

     Ποιος άραγε θα επένδυε σε ένα μη παραγωγική χημικό εργοστάσιο που χρωστά εκατομμύρια από

εδώ και από εκεί;
Ποιος θα αναλάμβανε μια εταιρία που βρίσκεται σε καθεστώς δήθεν εξυγίανσης και ενδιαφέρεται
περισσότερο για τα κέρδη παρά για την υγεία των εργαζομένων και των πολιτών;
Ποιος θα αναλάμβανε μια βιομηχανία μπλεγμένη σε ένα σύμπλεγμα παρένθετων εταιριών με
υπόδικα στελέχη για τους οποίους εκκρεμούν ποινικές διώξεις για ξέπλυμα, απάτη και σύσταση
εγκληματικής οργάνωσης και με μόνο σκοπό τον συνεχή δανεισμό και το ξέπλυμα μαύρου
χρήματος;
Ποιος θα αναλάμβανε μια περιβαλλοντολογική βόμβα χωρίς σχέδια εκτάκτου ανάγκης (ΕΣΕΤ),
καταπατώντας παράλληλα τις συνθήκες SEVEZO, έχοντας ανειδίκευτο προσωπικό ορισμένου
χρόνου στο πόδι και τους εκπαιδευμένους εργαζόμενους στον πάγο;
Ποιος θα αγόραζε ένα εργοστάσιο με γηρασμένες εγκαταστάσεις, που λειτουργεί εδώ και χρόνια
μέσω μιας μόνιμης φθοράς, ασυντήρητο, με ελλιπείς μονάδες ελέγχου, χωρίς προστασία και φίλτρα
για το περιβάλλον, χωρίς ασφάλεια για την ζωή των ίδιων των εργαζομένων;
Η απάντηση φυσικά είναι κανείς… ή μάλλον θα μπορούσε να είναι κάποιος πρεζέμπορας
εφοπλιστής, κάποιος μεγαλοεργολάβος της ποδοσφαιρικής βιομηχανίας που θα ήθελε να ξεπλύνει
και αυτός με τη σειρά του μερικά δισεκατομμυριάκια…

Ο σημαντικότερος λόγος όμως για εμάς, που κανένας από τους υπεύθυνους ή ακόμα και από τους
περιβαλλοντολογικά ευαίσθητους δεν τόλμησε να προσεγγίσει, είναι αυτός της μόλυνσης του
περιβάλλοντος, Ενώ όλος ο κόσμος κόπτεται για το μέλλον των εταιριών, για την επιβίωση των
εργαζομένων και όλες οι νομοθετικές, δικαστικές, πολιτειακές παρεμβάσεις (κρατικές ή μη)
γίνονται αποκλειστικά για τους βιοποριστικούς λόγους των παρένθετων εταιριών του Λαυρεντιάδη
αλλά και των εργαζομένων, κανείς από τους διοικούντες αυτής της πόλης όσο και οι πολιτικοί
ιστάμενοι τους, ποτέ δεν ανέλαβαν την ευθύνη αυτής της περιβαλλοντολογικής βόμβας. Ποτέ,
ακόμα και σήμερα, μετά από μια περίοδο απαγορεύσεων, καραντίνας και προστίμων για τον
περιορισμό της πανδημίας, κανένας δεν αναρωτήθηκε, κανένας δεν αποπειράθηκε να δει τι γίνεται
με τον κόσμο που πνίγεται κάθε Σαββατοκύριακο στο Χαλκερό Καβάλας. Ποτέ δε μπήκαν στη
διαδικασία να φέρουν εις πέρας μια ιατρική έρευνα για το επίπεδο και την ποσότητα της μόλυνσης
που εισπνέουν καθημερινά οι δημότες της Καβάλας. Ποτέ δεν πραγματοποίησαν ελέγχους τόσο
εντός όσο και εκτός του εργοστασίου για να μπορέσουν να μετρήσουν την ρύπανση και να
αναβαθμίσουν αναλόγως τις εγκαταστάσεις τους, ή αντιθέτως πραγματοποίησαν απολύτως
στημένους ελέγχους, όταν το εργοστάσιο σκοπίμως υπολειτουργούσε. Ποτέ και κανένα πολιτικό
στέλεχος ή τοπικός εξουσιαστής δεν επιχείρησε να αντιταχθεί σε μια ψηφοθηρική δεξαμενή,
πελατειακά γαλουχημένη. Ποτέ κανένας δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για τα δικαιώματα των
εργαζομένων, ούτε καν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, που στο σύνολο τους, ιδιαίτερα αυτοί που
υπάγονται στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, κατεβάζουν αμάσητο ότι τους δίνουν.
Όλοι στο παρελθόν αναρωτηθήκαμε πως θα μπορούσαμε να σταματήσουμε αυτή τη χημική
χαβούζα, διατηρώντας παράλληλα αυτόν τον οικονομικό πνεύμονα, έστω και αν αυτός σάπιζε με
τον καιρό. Άλλωστε, οι κυβερνήσεις διαχρονικά διαφήμιζαν το εργοστάσιο ως επένδυση και μόνιμη
πηγή εργασίας, αποφεύγοντας να δημιουργήσουν νέες προοπτικές στον πρωτογενή/ δευτερογενή
τομέα της περιοχής, προκειμένου να ικανοποιήσουν τις εργασιακές ανάγκες του τόπου.
Ήρθε η στιγμή λοιπόν να βάλουμε την υγεία μας πάνω από τα κέρδη τους, καθώς το επιχείρημα της
εργασιακής απασχόλησης χάνεται μέσα στην ομίχλη και τη δυσωδία που αναδύεται καθημερινά
από τα σάπια φουγάρα της ΒΦΛ. Δε μπορούμε να μιλάμε για οικονομικό πνεύμονα, όταν επικρατεί
εργασιακός μεσαίωνας με εκβιαστικές συμβάσεις, καταπατήσεις δικαιωμάτων και συμφωνιών.
Όταν εργαζόμενοι με συμβάσεις αορίστου χρόνου μένουν κάθε τρεις και λίγο κλειδωμένοι έξω από
τη δουλειά τους, ενώ αυτοί οι ορισμένου χρόνου δε μπορούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους
μέσα από σωματεία και συλλογικές διεκδικήσεις. Όταν άπειροι εργάτες δουλεύουν σε μια

 επικίνδυνη χημική βιομηχανία χωρίς γυμνάσια, ασκήσεις εκτάκτου ανάγκης και βασικές παροχές

ασφαλείας. Με παράνομες υπερωρίες, χαμηλούς μισθούς, εκβιασμούς και απολύσεις για όποιον
αντιδρά.
Η κατάσταση πλέον είναι οριακή και δε χωράνε επιφανειακές συμφωνίες, πρόχειρες υποχωρήσεις
και ανεφάρμοστοι εξωδικαστικοί συμβιβασμοί. Δε μπορούμε να εθελοτυφλούμε για ένα
μεροκάματο, στρουθοκαμηλίζοντας μπροστά στους περιβαλλοντολογικούς και εργασιακούς
κινδύνους που εγκυμονούν. Δε γίνεται να περιμένουμε να φτάσουμε στο σημείο να συναγωνίζεται
η ΒΦΛ την MOTOR OIL σε εργατικά ατυχήματα και την ΛΑΡΚΟ σε θανάτους για να
καταλάβουμε την σοβαρότητα της κατάστασης. Ούτε πρόκειται να περιμένουμε χολιγουντιανές
εκρήξεις των εγκαταστάσεων και περαιτέρω περιβαλλοντολογικές μολύνσεις για να ξυπνήσουν οι
Καβαλιώτες. Δεν πρόκειται να δεχθούμε αυτή την εκκωφαντική απραξία, αυτή την συστηματική
αδιαφορία που δείχνουν όλοι πολιτικοί και διοικητικοί ιστάμενοι ενώ η ομίχλη από τα φουγάρα της
χημικής λιπασματοβιομηχανίας πνίγει τους συμπολίτες μας.
Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στο δίκαιο αγώνα των εργαζομένων, στις εργατικές διεκδικήσεις. Όχι
όμως για να έρθει ένας άλλος λήσταρχος ναρκέμπορας βιομήχανος και απλά να αλλάξει χέρια η
εργοδοτική ομηρία και η εκμετάλλευση. Συμμεριζόμαστε την ανησυχία των εργαζομένων για το
εργασιακό τους μέλλον, μα δεν μπορούμε να παραβλέψουμε άλλη μια φορά τους κινδύνους που
εγκυμονούν για τις ζωές όλων, τόσο από τις εγκαταστάσεις όσο και από την προβληματική
λειτουργία του εργοστασίου.
Η επαναστατική μας ολότητα δε μας αφήνει να κλείσουμε τα μάτια στην τεράστια οικολογική και
περιβαλλοντολογική καταστροφή που εξελίσσεται εις βάρος μας και ιδιαίτερα εις βάρος του τόπου
μας. Η λεηλασία της φύσης και ο εξευτελισμός της ποιότητας της ζωής θα πρέπει να σταματήσει
τώρα. Πόσο μάλλον, σε μια περίοδο όπου η πανδημία μας έδειξε πως ο καπιταλισμός είναι ικανός
να κάνει ότι χρειαστεί για να αναρριχηθεί πάνω σε κουφάρια ανθρώπων και κατεστραμμένα τοπία.
Για αυτό με βάση τα παραπάνω, ζητούμε το κλείσιμο της βιομηχανίας φωσφορικών λιπασμάτων
πολύ σχολαστικά και στέλνουμε στον διάολο τον κάθε Λαυρεντιάδη με ευλάβεια, κρατώντας
αποστάσεις από τον κάθε υπεύθυνο που παίζει πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες των εργαζομένων και
στα πνευμόνια των Καβαλιωτών.
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

*προηγούμενη τριμερής συμφωνία (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, εργαζόμενοι σωματείου ELFE και
διοίκηση της λιπασματοβιομηχανίας).
Featured post

Προβολή της ταινίας ”QUEEN AND SLIM”, Τρίτη 07/07/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Queen And Slim

Mία αφροαμερικανίδα γυναίκα και ένας αφροαμερικάνος άντρας μετά από ένα αξέχαστο πρώτο ραντεβού στο Ohio, εμπλέκονται σε μια μικροσυμπλοκή. Η κατάσταση ξεφεύγει και τα γεγονότα γίνονται πολύ τραγικά, όταν ο άντρας σκοτώνει έναν αστυνομικό, ευρισκόμενος σε αυτοάμυνα. Φοβούμενοι για τις ζωές τους, ο άντρας και η γυναίκα αποφασίζουν να το σκάσουν. Ωστόσο, το γεγονός έχει αποτυπωθεί σε ένα βιντεάκι, το οποίο γίνεται viral και έρχεται μια σειρά από καταστάσεις που θα επηρεάσουν τις ζωές τους.

Πραγματικά είναι μερικές ταινίες που δεν περιμένεις να σε εντυπωσιάσουν και φυσικά δεν έχουν ακουστεί όσο θα έπρεπε στην Ελλάδα. Και ενώ υπάρχει μεν σημαντικό κοινό που βλέπει ανεξάρτητες ταινίες και τις στηρίζει, εστιάζουμε περισσότερο σε πιο “εμπορικές” ταινίες.

Η ταινία Queen And Slim είναι γυρισμένη με απλό τρόπο και ταυτόχρονα ανατρεπτικό τρόπο, με τον σκηνοθέτη να εστιάζει σε μερικά επίκαιρα θέματα μέσα από τον χώρο της φυλακής, σε μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση.

Δεν μιλάμε για κάτι “συνηθισμένο” για τον μη μυημένο θεατή, ωστόσο είναι γυρισμένη με απλό τρόπο και ταυτόχρονα εντυπωσιακό τρόπο, χωρίς υπερβολές. Λείπουν πολύ τέτοιες ταινίες, πόσο μάλλον από τις αίθουσες στην χώρα μας.

Πραγματικά αποδεικνύεται ότι σε πολλές ταινίες δεν χρειάζονται φανφάρες απλά να δίνεις την δική σου ταυτότητα, με το Queen And Slim να καταφέρνει πολλά πράγματα μέσα από τις εικόνες και τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών.

Η ταινία Queen And Slim εστιάζει στον άνθρωπο και τα προβλήματα του, σε μια ταινία χωρίς μεμψιμοιρίες και σκεπτικισμό, ενώ το σημαντικότερο είναι πως το κάνει με περιορισμένα κλισέ και δίνει μια άλλη οπτική σε θέματα που είναι αν μη τι άλλο πολύ σημαντικά.

Καταρχήν, με βάση την θεματολογία της ταινίας και το γενικότερο στόρι με βάση και τα μηνύματα που θέλει να περάσει, θα ήταν πολύ εύκολο να επιλέξει τον εύκολο δρόμο, ωστόσο (με μερικά ψεγάδια) δίνει μια διαφορετική ματιά.

Υπάρχουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες πινελιές στον χαρακτήρα αλλά και τον περίγυρο του, πολυποίκιλες αναφορές σε θέματα ευρύτερης προσέγγισης και γενικότερα μια αντισυμβατική σκηνοθεσία που σε κάνει να ταυτίζεσαι με όσα γίνονται.

Η ταινία Queen And Slim ποτέ δεν προβοκάρει όπως μπορεί να έκανε κάποια αντίστοιχη, ούτε επιλέγει τον εύκολο δρόμο, ενώ δεν έχει και πολλές ενδιαφέρουσες καταστάσεις και κάτι το οποίο πάντα σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, τα οποία φυσικά δεν θα αποκαλύψουμε.

Ακόμα και σε λίγες σκηνές που μοιάζει στατική (δεν επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα) είναι πρωτότυπη με τον τρόπο της, ενδιαφέρουσα και μάλιστα προσφέρει κάτι στον θεατή χωρίς να είναι δήθεν, αλλά προτάσσει μια νέα μορφή που δεν έχουμε ξαναδει και ένα road movie που σε συνεπαίρνει στο διάβα του.

To Queen And Slim είναι μια προσεγμένη και απλή παραγωγή και γενικότερα υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον στον τρόπο που κυλάει στο σύνολο της η ταινία, ενώ όσο περνάει η ώρα εξελίσσεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο.

Συνοψίζοντας, μιλάμε σίγουρα για μια αξιοπρόσεκτη ταινία, η οποία κακά τα ψέματα είναι μια προσπάθεια που χρειαζόμαστε για να δώσει μια άλλη οπτική, χωρίς φανφάρες και κουραστικές αναλύσεις, μέσα από μια άκρως ενδιαφέρουσα ματιά. Ένα ακόμα “διαμαντάκι” που δυστυχώς δεν είχε την ανάλογη προσοχή.

Featured post

Προβολή της ταινίας ”LA GOMERA (ΟΙ ΣΦΥΡΙΧΤΕΣ)”, Τρίτη 30/06/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Οι Σφυριχτές

La Gomera

του Κορνέλιου Πορομπόιου

Όχι μακριά από το πνεύμα του «Αστυνομία, Ταυτότητα», ο Ρουμάνος Κορνέλιο Πορουμπόιου κάνει ένα κωμικό νουάρ που, αν ήταν αμερικανικό, θα ήταν κι εμπορικό.

Ο Κρίστι μαθαίνει να σφυρίζει, καλύτερα κι από τη Λορίν Μπακόλ στο «To Have and Have Not». Ο δάσκαλός του, στο εξωτικό νησάκι των Καναρίων, του δίνει ξεκάθαρες οδηγίες κι επιμένει στην εξάσκηση: βάζεις στο στόμα το δάχτυλό σου, σαν γαντζάκι, άκρη-άκρη, σαν να κρατάς σκανδάλη. Η φορά πρέπει να είναι πλάγια, σαν η σφαίρα να πρόκειται να βγει από το αντίστροφο αυτί. Σουφρώνεις τα χείλη. Φυσάς.

Ο Κρίστι είναι ένας βρώμικος αστυνομικός από το Βουκουρέστι, που ζει με το βάρος της καταπιεστικής μητέρας του και μπόλικων χιλιάδων ευρώ κρυμμένων στο στρώμα. Προκειμένου να «ξεπλύνει» τον μαφιόζο που τον προστατεύει και πληρώνει, ο Κρίστι πρέπει να μάθει τη silbo, τη γλώσσα των ιθαγενών των Καναρίων, έναν κώδικα σφυριγμάτων, γιατί αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος, τουλάχιστον για το χαριτωμένο εύρημα της ταινίας, ώστε ο Κρίστι και τα πρωτοπαλίκαρα του Ζολτ να συνεννοούνται χωρίς να τους καταλάβει η αστυνομία. Το κόλπο θα περιπλέξει, φυσικά, η ύπαρξη της Γκίλντα (όνομα και πράγμα, η Κατρινέλ Μάρλον σε πείθει ότι δεν υπάρχει ομορφότερη γυναίκα από εκείνη στη γη), μια femme fatale χωρίς φραγμούς και χωρίς καλοσύνη.

Ο Κορνέλιου Πορουμπόιου, ο ένας από τους κεντρικούς εκπροσώπους εκείνου που χαρακτηρίζαμε ως ρουμανικό νέο κύμα, επιστρέφει στο σύμπαν του Νόμου και της απάτης του «Αστυνομία, Ταυτότητα», έχοντας, ωστόσο, ωριμάσει σκηνοθετικά κι επιχειρώντας ένα αυθεντικό νουάρ κι υπονομεύοντάς το με κυνικό χιούμορ, με μια κωμικότητα διατυπωμένη με σοβαρή έκφραση. Η φωτογραφία του ξεδιψά στα Κανάρια, χτίζοντας τις αντιθέσεις της μέρας και της νύχτας, της λάμψης και της σκοτεινιάς, σ’ έναν όμορφο, εξωτικό προορισμό. Η ψυχή της ταινίας χτυπά στην κινηματογραφική παράδοση του είδους, όπου τίποτε δεν είναι όπως αρχικά φαίνεται κι όλα είναι κατά βάθος σάπια. Ο Βλαντ Ιβάνοφ ως Κρίστι έχει τη σωστή όψη και τη σωστή ερμηνεία του λιγομίλητου μπάτσου που θα πέσει θύμα των επιλογών του και μιας ωραίας γυναίκας. Όλα είναι σωστά κι όλα έχουν μια δόση χάρης.

Από την άλλη πλευρά, δεν έχουν και τίποτε παραπάνω. Το φιλμ του Πορουμπόιου είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται, χωρίς ένα άλλο επίπεδο ερμηνείας ή βάθους. Είναι ένα mainstream ρουμανικό «polar», που είναι πολύ πιθανό να γοητεύσει το γαλλικό κοινό γιατί μιμείται το δικό του κλασικό σινεμά. Είναι, όμως και παγιδευμένο στη δική του ταυτότητα. Μια εμπορική ταινία χωρίς ελκυστικά στοιχεία για ένα διεθνές ταξίδι. Πράγμα απολύτως θεμιτό για τον Ρουμάνο σκηνοθέτη, που προφανώς είχε όρεξη να παίξει με τους κανόνες του σινεμά, έστω κι αν η ταινία αφήνει μια αίσθηση ανικανοποίητου.

Featured post

Προβολή του ντοκιμαντέρ ”MAKE THE ECONOMY SCREAM”, Τρίτη 23/06/2020, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Απόλυτα συνεπής στις δημοσιογραφικές, ιδεολογικές και δημιουργικές αρχές που ακολουθεί εδώ και σχεδόν μία οκταετία στο χώρο του ντοκιμαντέρ, ο Άρης Χατζηστεφάνου («Debtocracy», «Catastroika», «This is not a Coup») παρουσιάζει ένα φιλμ που χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από το κοινό. Ο δραστήριος δημοσιογράφος/ντοκιμαντερίστας απομακρύνεται αυτήν τη φορά από την Ευρώπη για να αναλύσει το πολυσυζητημένο φαινόμενο «Βενεζουέλα», επισκεπτόμενος την αμφιλεγόμενη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Παίρνοντας αποστάσεις από το καθεστώς Μαδούρο (και ακόμη μεγαλύτερες από τους δεξιούς πολιτικούς του αντιπάλους), μιλά με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και αξιωματούχους διεθνών οργανισμών που σπανίως βλέπουμε στους τηλεοπτικούς δέκτες.

Σίγουρα όμως τα πλέον ενδια­φέροντα στοιχεία του ντοκιμαντέρ, εκτός από την εναλλακτική ερευνητική οπτική του (αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν την «ολλανδική ασθένεια»;), είναι η ποιότητα παραγωγής που προσφέρει σε σχέση με τον no budget προϋπολογισμό του, ο γρήγορος ρυθμός με τον οποίο ξεπερνά τον αφηγηματικό σκόπελο του voice over και μερικά εξαιρετικά πανοραμικά πλάνα που μιλούν από μόνα τους· όπως αυτό των δύο κόσμων του Καράκας.

Featured post

Προβολή της ταινίας ”RESISTANCE”, Τρίτη 16/06/2020, στις 21:30, στην κατάληψη Βύρωνος 3

Resistance

του Τζόναθαν Γιακούμποβιτς

Μια ταινία εποχής βασισμένη σε αληθινά στοιχεία από τη ζωή του Γάλλου μίμου, Μαρσέλ Μαρσό, με τον Τζέσι Αϊζενμπεργκ στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μια αληθινή ιστορία ηρωισμού στην οποία μια ομάδα κορίτσια και αγόρια πρόσκοποι, δημιούργησαν ένα δίκτυο που κατέληξε να σώσει τις ζωές περίπου δέκα χιλιάδων ορφανών των οποίων οι γονείς είχαν σκοτωθεί από τους Ναζί κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο κέντρο της ταινίας βρίσκουμε έναν Εβραίο ηθοποιό, του οποίου η απεγνωσμένη ανάγκη να βοηθήσει τα παιδιά τον οδήγησε στον κόσμο της παντομίμας και τον μεταμόρφωσαν σε έναν αληθινό θρύλο της μιμητικής τέχνης τον Μαρσέλ Μαρσό.

 

Featured post

ΚΑΘΕ ΤΡΙΤΗ ΘΕΡΙΝΟ ΣΙΝΕΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΒΥΡΩΝΟΣ 3 ΣΤΙΣ 21:30

ΤΟ ΣΥΜΒΑΝ
THE HAPPENING
του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν

Με το “Συμβάν”, ο Μ. Νάιτ Σιάμαλαν επιστρέφει στις ρίζες του, δημιουργώντας μια ανατριχιαστική και αμείλικτη ταινία τρόμου – μια ιστορία καταστροφής όπου η φύση έρχεται σε θανάσιμη σύγκρουση με την ανθρωπότητα. Η κεντρική ιστορία είναι φαινομενικά απλή: ένας άντρας, μια γυναίκα κι ένα παιδί που προσπαθούν να ξεφύγουν από μια άγνωστη και αόρατη απειλή. Παράλληλα όμως παρουσιάζει με τόλμη ένα σενάριο επικής αποκάλυψης, η οποία δεν προέρχεται άμεσα από τις ενέργειες ανθρώπων αλλά από το φυσικό κόσμο. Η ταινία θέτει το εξής ερώτημα: τι συμβαίνει όταν κάτι πάει στραβά με το βασικότερο ανθρώπινο ένστικτο, το ένστικτο της επιβίωσης; Εξερευνά επίσης το πως η αγάπη κι η τρυφερότητα ίσως να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε από πιο σκοτεινές και επικίνδυνες καταστάσεις.
Η ιδέα της ταινίας ήρθε στον Σιάμαλαν ενώ οδηγούσε στην εξοχή, στο Νιου Τζέρσι, παρακολουθώντας την πλούσια βλάστηση έξω από το παρμπρίζ του. “Ήμουν στο δρόμο για Νέα Υόρκη,” θυμάται ο σκηνοθέτης, “ήταν μια όμορφη μέρα και τα δέντρα έφταναν μέχρι την άκρη της λεωφόρου. Ξαφνικά, σκέφτηκα “Τι θα γινόταν αν μια μέρα η φύση στρεφόταν εναντίον μας;”. Το ίδιο κιόλας λεπτό σχηματίστηκε στο μυαλό μου ολόκληρη η δομή της ιστορίας, ενώ μπορούσα να δω ξεκάθαρα τους χαρακτήρες. Ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα διότι οι ταινίες είναι πάντα πολύ πιο προσιτές όταν το κυρίαρχο στοιχείο τους είναι η δομή.” Από τις πρώτες κιόλας στιγμές της έμπνευσης, πριν από τη γραφή του σεναρίου, ο Σιάμαλαν είχε ένα πολύ συγκεκριμένο ύφος στο μυαλό του για την ταινία αυτή. “Ήξερα πως ήθελα να γυρίσω μια ταινία που θα ήταν δυναμική και θα μετέδιδε στο θεατή την αίσθηση της τεταμένης ατμόσφαιρας.”
Αν και το πρώτο draft του σεναρίου ήταν ήδη ιδιαίτερα έντονο, η “Twentieth Century Fox” πρότεινε στον Σιάμαλαν να πάει την ιστορία ακόμα πιο πέρα, δίνοντάς του τη δυνατότητα να γυρίσει την ταινία ως ακατάλληλη για ανήλικους κάτω των 17 που δεν συνοδεύονται από κηδεμόνα. Ο Σιάμαλαν μπορούσε πλέον να φτάσει σε ένα επίπεδο έντασης και τρόμου, στο οποίο δεν είχε πλησιάσει ποτέ μέχρι σήμερα. Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για εκείνον και είχε πλέον το κίνητρο, αλλά και την ελευθερία, ώστε να αποδεσμεύσει τη φαντασία του και να φτάσει σε νέα άκρα. “Όταν το σκέφτηκα, κατέληξα στο ότι αυτός ήταν ο σωστός τρόπος για να γυριστεί η ταινία αυτή, μιας και πρόκειται για μια ιστορία που αφορά τα ταμπού. Αν δηλαδή προσπαθούσες να γυρίσεις τον “Εξορκιστή” ως μια ταινία κατάλληλη για όλους, θα ήταν πολύ δύσκολο να φανταστώ το αποτέλεσμα” λέει ο Σιάμαλαν.
Ο Σιάμαλαν είχε στο μυαλό του τη δημιουργία μιας σύγχρονης εκδοχής των θρίλερ που είχαν ως κεντρικό θέμα την παράνοια του Ψυχρού Πολέμου, τα οποία άνθισαν την εποχή των 50’s και 60’s. Τα θρίλερ αυτά ψυχαγωγούσαν και καλλιεργούσαν το φόβο με την αίσθηση επικείμενης καταστροφής, ενώ παράλληλα αμφισβητούσαν τη λογική πίσω από την κατεύθυνση της σύγχρονης κοινωνίας. Από τα εκδικητικά “Πουλιά” του Χίτσκοκ, μέχρι το πυρηνικό δημιούργημα “Γκοτζίλα” και τους “Ανθρώπους του Τρόμου” του Ντον Σίγκελ, πολλές από τις κλασικές αυτές ιστορίες τρόμου παρουσίαζαν στο κοινό το όραμα ενός νέου κόσμου, όπου η γη εξακολουθεί να υπάρχει αλλά το ανθρώπινο είδος μπορεί να μην τα καταφέρει.
Ο Σιάμαλαν ήξερε πως, όπως με τις ταινίες αυτές, η κινητήρια δύναμη πίσω από “Το Συμβάν” θα ήταν ένα έντονο συναίσθημα αβεβαιότητας και φόβου. Πήγε όμως ένα βήμα πιο πέρα, επινοώντας το πιο αφάνταστο είδος καταστροφής για την ανθρωπότητα. “Νομίζω πως αυτό που τρομάζει ιδιαίτερα στο “Συμβάν”, είναι πως οι άνθρωποι έχουν μια εντελώς αντίθετη συμπεριφορά από αυτήν που έχουν συνήθως” εξηγεί ο σκηνοθέτης. “Η ανεξήγητη συμπεριφορά είναι πάντα τρομακτική, ενώ στην ιστορία βλέπουμε και πολλές συμπεριφορές που θεωρούνται ταμπού. Εν τέλει, ποιο είναι το ένα πράγμα που διατηρεί το ανθρώπινο είδος ζωντανό – το ένστικτο της αποφυγής επιβλαβών πραγμάτων, της προστασίας του εαυτού μας αλλά και των άλλων. Τι θα συμβεί αν χαθεί το ένστικτο αυτό; Θα έρθουν τα πάνω κάτω πάρα πολύ γρήγορα.”

“Το Συμβάν” ήταν μια ευκαιρία για τον Σιάμαλαν να απομακρυνθεί από το στερεότυπο που τον ακολουθεί σε όλες τις ταινίες του: το ανατρεπτικό φινάλε. Έβλεπε πάντα την ταινία αυτή ως μια ιστορία που ξετυλίγεται μέσα σε 36 ώρες, η πλοκή εκτοξεύεται αμέσως από τα πρώτα στάδια της καταστροφής σε μια καταιγιστική κλιμάκωση, χωρίς καμιά παράκαμψη, και το κοινό μένει με κομμένη την ανάσα. “”Το Συμβάν” είναι ουσιαστικά μια ιστορία για μια οικογένεια που προσπαθεί να επιβιώσει, ενώ στην προσπάθεια αυτή μαθαίνουν να αγαπούν ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι που μου τράβηξε περισσότερο το ενδιαφέρον στην ιστορία αυτή” αναφέρει ο Σιάμαλαν. “Ο στόχος μου ήταν να γυρίσω μια γρήγορη ταινία όπου ο θεατής θα βγαίνει από την αίθουσα νιώθοντας μια δόση παράνοιας για όσα συμβαίνουν στον κόσμο και δεν τα είχε σκεφτεί ποτέ μέχρι σήμερα.”
https://youtu.be/bCyLcrYDAgQ
Featured post

no ticket cinema, ”Δολοφονικά Αμαξίδια (Kills on Wheels)” του Ατίλα Τιλ, στο πάρκο της κατάληψης Βύρωνος 3, Καβάλα, 2 Ιούνη 2020 στις 21:30

Δολοφονικά Αμαξίδια

Kills on Wheels

του Ατίλα Τιλ

Ταινία ενηλικίωσης, γκανγκστερικό θρίλερ και υπερηρωικό animation, όλα χωρούν στα θαρραλέα αμαξίδια από την Ουγγαρία που κέρδισαν τον Χρυσό Αλέξανδρο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ο Ρουπάζοφ είναι ο πρώην πυροσβέστης που μια γενναία επιχείρηση καθήλωσε σε αναπηρικό αμαξίδιο. Αλλά ο Ρουπάζοφ είναι αποφασισμένος να σταθεί στα δυο του πόδια, πάση θυσία. Τουλάχιστον, έτσι όπως η ιστορία του ξετυλίγεται στο κόμικ των έφηβων Ζόλικα και Μπάρμπα που επίσης πάσχουν από κινητικά προβλήματα. Μέχρι τη στιγμή που ο Ρουπάζοφ, που φέρει μικρές ομοιότητες και με τον πατέρα του Ζόλικα, θα εμφανιστεί στον «πραγματικό» κόσμο και θα παρασύρει τα δυο αγόρια σ’ έναν αγώνα ταχύτητας με τη ζωή, με όχημα τα αμαξίδια.

Σ’ αυτόν τον αγώνα, ο Ρουπάζοφ θα διδάξει στ’ αγόρια τα μυστικά της ωριμότητας. Θα τους βάλει να οδηγούν αυτοκίνητο. Θα τους βγάλει στα κλαμπ να πιουν και να ξεφαντώσουν. Θα τους πείσει ότι η ζωή υπάρχει για να τη ζεις πατώντας στα δυο σου πόδια, έστω και καθιστός. Ακόμα σημαντικότερο, θα τους μάθει ότι μπορείς πολύ εύκολα να διαπράττεις τα τρομερότερα εγκλήματα, από ληστεία μέχρι φόνο και να τη σκαπουλάρεις με άνεση: γιατί κανείς, ποτέ, δε θα υποψιαστεί τον ανάπηρο στο καροτσάκι!

Ο Ούγγρος Ατίλα Τιλ, τη στιγμή ακριβώς που η χώρα του χαρακτηρίζεται από την άνοδο του ρατσισμού, παρουσιάζει μια ταινία που δε μιλά για τον ρατσισμό, απλώς τον αποκλείει, οριστικά, στην πράξη. Οι δυο πρωταγωνιστές του είναι μη επαγγελματίες ηθοποιοί, οι ίδιοι με τα κινητικά προβλήματα των ηρώων τους και, πράγματι, στέκονται θαυμάσια απέναντι στον Ζάμπολτς Θουρόζι του «White God». Οι τρεις τους συνθέτουν ένα αταίριαστο γκρουπ έτοιμο για περιπέτεια, σ’ ένα φιλμ που διατρέχει τα είδη, από το βαλκανικό γουέστερν στο γκανγκστερικό θρίλερ κι από την εφηβική κομεντί στο υπερηρωικό animation.

Κρατώντας σταθερή την κάμερά του (στο ύψος ενός ανθρώπου που κάθεται, για την ακρίβεια), μπροστά στους ήρωές του επίμονα από την αρχή, κάνει πρώτα τον θεατή να νιώσει άβολα με τη σωματική παραμόρφωση ή αδυναμία, για να το υπερβεί αμέσως με τη μέθοδο της εξοικείωσης και του χιούμορ. Η πλοκή είναι προβλέψιμη, αλλά οτιδήποτε άλλο δεν είναι. Με μια θεαματική σκηνή φόνου στο μέσο του, το φιλμ του Ατίλα Τιλ είναι ελαφρύ και διασκεδαστικό, χειριζόμενο ανθρώπους και ήθη που έχουν μάθει να ζουν στο σκοτάδι της διάκρισης. Και δεν το κάνει βαρυσήμαντα, αλλά με την πιο αφοπλιστική διάθεση για κινηματογραφικό και κοινωνικό παιχνίδι.

Featured post

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 1η ΜΑΗ 2020 ΚΑΒΑΛΑ


01/Ο5/2020 : Περίπου 20 άτομα συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία Καπνεργάτη για την εργατική πρωτομαγιά, παρά τις απαγορεύσεις λόγω κορωναϊού. Τοποθετήσαμε πανό, μοιράσαμε εφημερίδες άπατρις και το ακάνθινο (άτακτο έντυπο του αυτόνομου στεκιού Καβάλας).Στο σημείο της συγκέντρωσης, σε απόσταση λίγων μέτρων, υπήρχαν ασφαλίτες, οι οποίοι παρέμειναν στην πλατεία μέχρι το τέλος της συγκέντρωσης.
Κάποια από τα συνθήματα που ακούστηκαν:
Τ’ αφεντικά μας λένε να κάνουμε θυσίες, εμείς θα απαντήσουμε με άγριες απεργίες
Δε θέλουμε στρατό, ούτε αστυνομία, θέλουμε δημόσια και δωρεάν υγεία

Featured post

Συλλογή Αγαθών για Ευπαθείς ομάδες Σάββατο 2 Μαΐου, 14:00 με 16:00, κατάληψη Βύρωνος 3

Συλλογή Αγαθών για Ευπαθείς ομάδες 
στην κατάληψη Βύρωνος 3 
Βασικά Αγαθά που χρειάζονται:
Πλαστικά Γάντια 
Αντισηπτικά 
Μάσκες (για ΒΙΟΜΕ ) 
– 
Παπούτσια σε καλή κατάσταση 
Επόμενη ημέρα για συλλογή αγαθών Σάββατο 2 Μαΐου  14:00 με 16:00 στην κατάληψη Βύρωνος 3 Καβάλα 
Featured post

Συλλογή αγαθών για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες

Σήμερα 25/4 /2020 πραγματοποιήθηκε , συλλογή αγαθών για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες ,στην Κατάληψη Βύρωνος 3.

Aναλυτικά : ρούχα , τρόφιμα και παπούτσια, δόθηκαν  σε οικ. μετανάστες από το Μπαγκλαντές που διαμένουν Καβάλα.
3 κούτες με φάρμακα , αντισηπτικά και γάντια , καθώς επίσης τρόφιμα και παπούτσια , στάλθηκαν Θεσ/νικη, στην κατάληψη Terra Incognita  που στηρίζει ΒΙΟΜΕ και άλλες δομές αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας .
Τέλος ρούχα , παπούτσια , αντισηπτικά , τροφές, φάρμακα και γάζες στη δομή μεταναστών κ προσφύγων στην πόλη της Καβάλας

Στηρίζουμε τους αποκλεισμένους-ες και τους αόρατους-ες Χτίζουμε δομές και διαδικασίες κοινωνικής και ταξικής αλληλεγγύης

 

Κάθε Τρίτη και Σάββατο 14:00 με 17:00 συλλέγουμε αγαθά για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες στην Κατάληψη Βύρωνος 3 Καβάλα
Featured post

Προβολή της ταινίας ”PASOLINI”, Δευτέρα 16/03/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Παζολίνι

Pasolini

του Εϊμπελ Φεράρα

Παρότι η αρχική εντύπωση ήταν ότι ο Παζολίνι κι ο Φεράρα θα προκαλέσουν έναν εκρηκτικό συνδυασμό στην οθόνη, το επιλεκτικό biopic δίνει έμφαση όχι στη δύναμη των γεγονότων αλλά στο πνεύμα του δημιουργού.

Ένας σκηνοθέτης γεμάτος εσωτερικές συγκρούσεις, με πολύκροτο πολιτικό λόγο, σεξουαλική ζωή που προκάλεσε έντονες, ως και μοιραίες αντιδράσεις στην (όχι πολύ μακρινή) εποχή της, μια προσωπικότητα γεμάτη αντιθέσεις, ένας πολυπρισματικός καλλιτέχνης και λόγιος που συγκέντρωσε πάνω του όλη τη σοφία και τη σύγχυση του ’60 και του ’70. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι αποτελεί το αντικείμενο της νέας ταινίας του Εϊμπελ Φεράρα, του σκηνοθέτη που ακόμα και στις χειρότερες ταινίες του, ανάμεσά τους το «Welcome to New York», ποτέ δεν τράβηξε το βλέμμα από το βίαιο πάθος, το βρώμικο σκοτάδι, την ένταση, την παρακμή, το θάνατο. Κι όμως, το «Pasolini» του Φεράρα είναι η πιο εσωστρεφής, ανώδυνη, απαλή ταινία του, παρότι το θέμα της προσφέρεται για αμέτρητες προεκτάσεις.

Η ταινία συναντά τον Παζολίνι λίγο μετά τα γυρίσματα του «Σαλό» – είναι ήδη διάσημος, αναγνωρισμένος ως ένας από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του σύγχρονου πνεύματος. Το φιλμ ξεκινά με σκηνές από συνεντεύξεις που δίνει ο Παζολίνι σε διαφορετικά μέσα. Εκεί φροντίζει να δηλώσει ότι τώρα, περισσότερο από ποτέ, η δράση και η τέχνη του είναι πολιτική. Και καλά που το λέει, γιατί η ταινία δεν ασχολείται λεπτό μ’ αυτήν, την τόσο σημαντική πλευρά του. Ο Παζολίνι ετοιμάζει δυο νέα έργα, τα γράφει, τα μοιράζεται, τ’ αναθεωρεί. Τα δυο αυτά έργα ζωντανεύουν στην οθόνη, το καθένα του καλύπτοντας μέρος του προφίλ του Παζολίνι και οδηγούν την ταινία.

Οι αποσπασματικές σκηνές που συνδέουν την πραγματικότητα με τη μυθοπλασία αγγίζουν, ως alter ego του, τα στοιχεία της ζωής και του έργου του Παζολίνι μόνο επιδερμικά. Το φιλμ ούτε προσφέρει νέες πληροφορίες γι’ αυτόν, ούτε εμβαθύνει. Η αιχμηρή πολιτική δράση δεν επισκέπτεται καμιά σκηνή της, το σεξ, τα ψωνιστήρια, ο λανθάνων μαζοχισμός περιγράφονται, αλλά χωρίς πάθος και χωρίς κόστος.

Όσο οι γλώσσες του φιλμ μπερδεύονται, μάλλον αμήχανα, ανάμεσα στα αγγλικά και τα ιταλικά, ο Γουίλαμ Νταφόε στον κεντρικό ρόλο γνωρίζει απόλυτα τι θέλει να κάνει και το κάνει αριστοτεχνικά. Κι εκεί είναι που αποκαλύπτεται και η επιθυμία του Φεράρα. Όχι στο να σκηνοθετήσει μια ανώδυνη, χωρίς αντίκτυπο βιογραφία του Παζολίνι. Αλλά στο να παγιδεύσει κάτι από το πνεύμα του και την εποχή του, τα ταξίδια του μυαλού του και τη μελαγχολία ενός διαρκούς αγώνα, σε μια ταινία που δεν έχει, ίσως, νόημα, αλλά έχει αίσθηση και αισθητική. Στην εξαιρετική σκηνογραφία και τα κοστούμια της, στη λυρική φωτογραφία που κινείται από τη σέπια του ’70 στις νύχτες των ενοχών, σε μια αφαιρετική διατύπωση ενός αγγίγματος μιας μεγαλοφυΐας.

Ο «Παζολίνι» του Φεράρα είναι μια ταινία μάλλον ελλειπτική, μια και στην προσπάθειά της να αποδώσει το όλο, δεν επικεντρώνεται σε τίποτα. Ούτε κι ανταποκρίνεται στην πρόκληση της ανάλυσης μιας προσωπικότητας τόσο σύνθετης όσο ο Παζολίνι. Εκεί όμως που ετοιμάζεται κανείς να την απορρίψει ως αδύναμη, βαρετή, επιπόλαιη, αδιάφορη, συνειδητοποιεί τη μερική επιτυχία της: στο να μεταφέρει την υφή, εικαστική κι εγκεφαλική, ενός καλλιτέχνη που δεν ησύχασε ποτέ και που στάθηκε τόσο μπροστά από την εποχή του, ώστε να μη γίνει απόλυτα αποδεκτός ή κατανοητός ούτε καν από τους θαυμαστές και τους οικείους του. Αυτή η σκληρή μελαγχολία πιάνει τον θεατή από το λαιμό και δεν τον εγκαταλείπει εύκολα, αφήνοντάς τον να παιδευτεί μόνος του με την ουσία.

Featured post

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ IRDI K.

Τον Ιούλη του 2019 ο σύντροφος μας Irdi K., αλβανικής καταγωγής, επιχείρησε να ανανεώσει την άδεια παραμονής του, κάτι που υποχρεούται να κάνει ανά πενταετία για να μπορεί να παραμένει στον ελλαδικό χώρο. Όπως έμαθε, ωστόσο, η ανανέωση αυτή δεν μπορεί να γίνει, λόγω του ότι αποτελεί δημόσιο κίνδυνο, αφού είχε συλληφθεί στην πορεία της 6ης Δεκέμβρη του 2014 και του είχαν αποδοθεί ως κατηγορίες μια σειρά από πλημμελήματα.
Μετά από μια σειρά αναβολών, το δικαστήριο έλαβε χώρα και ο σύντροφος καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 27 μήνες. Στα πλαίσια του δικαστηρίου ανέλαβε την ευθύνη της πολιτικής του ταυτότητας ως αναρχικός αλλά όχι αυτή των κατηγοριών που του προσάπτονταν. Πολύ αργότερα έμαθε πως η απόφαση του δικαστηρίου δεν έχει καν καθαρογραφεί και , επομένως, δεν μπορεί καν να οριστεί το εφετείο.
‘’Εδώ και κάποιους μήνες, λοιπόν, βιώνω μια ακόμη έκφανση της εκδικητικότητας του κράτους, το οποίο σε συνεργασία με τους μπάτσους και το δικαστικό σώμα προσπαθούν να επέμβουν στη ζωή μου και να με ξεριζώσουν, πετώντας με μακριά. Αρνούμαι να τους αφήσω να με αποδυναμώσουν, αρνούμαι να απομακρυνθώ από τα κοντινά και συντροφικά μου πρόσωπα, τις επιλογές μου και τα κεκτημένα μου. Αρνούμαι να υποταχθώ σε αυτή τη δυστοπία που προσπαθούν να μου επιβάλλουν. Μπορεί η καταστολή να προσπαθεί διαρκώς να βρει καινούριους τρόπους να μας περιορίσει και να μας κλονίσει, αλλά υπάρχουν ένα σωρό παράμετροι που δεν υπολογίζει. Έχουμε το θράσος, έχουμε το σθένος και το πείσμα και δεν πάμε πουθενά. Σε αυτόν τον πόλεμο, δεν αναδιπλωνόμαστε και δεν κάνουμε βήμα πίσω.’’
Την Πέμπτη 12 Μάρτη εκδικάζεται η υπόθεση του στα Διοικητικά Δικαστήρια Θεσσαλονίκης με την ίδια πρόεδρο που έχει ήδη απορρίψει μια φορά το αίτημα του.
ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ IRDI K.
Ο ΙRDI Κ. ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ, ΔΕ ΠΑΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΝΟΡΑ Ή ΧΑΡΤΙΑ
Featured post

Προβολή της ταινίας ”FOR SAMA”, Δευτέρα 09/03/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

«For Sama» – Έτσι ήταν η ζωή στο Χαλέπι, καθώς έπαυε να υπάρχει

Μια σειρά από home movies της Γουαάντ αλ-Κατέμπ μετατρέπονται σ’ ένα από τα σκληρότερα ντοκουμέντα της εποχής μας.

Η Γουαάντ αλ-Κατέμπ ήταν ένα κορίτσι που, γύρω στο 2015, εγκατέλειψε τη ζωή της και την οικογένειά της στην επαρχία της Συρίας και πήγε στο Χαλέπι για να σπουδάσει. Είχε μια βιντεοκάμερα και της άρεσε να τραβά υλικό: τους φίλους της, την πόλη. Την επανάσταση κατά του καθεστώτος του Μπασάρ αλ-Ασάντ, παράπλευρη δράση της Αραβικής Άνοιξης, στην οποία πήρε μέρος με σθένος και νεανικό ενθουσιασμό. Ώσπου άρχισαν να πέφτουν οι βόμβες στο Χαλέπι. Η αλ-Κατέμπ εξακολούθησε να τραβάει υλικό. Τον νεαρό γιατρό-ακτιβιστή Χαζάμ που προσέφερε τις υπηρεσίες του με αυτοθυσία, τον οποίο ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε. Τη γέννηση της πρώτης τους κόρης, της Σάμα, που σημαίνει «ουρανός». Το αίμα και τα πτώματα, τις ρωσικές βόμβες, την ισοπέδωση του πρώτου τους σπιτιού, τη μετεγκατάστασή τους μέσα στο τελευταίο νοσοκομείο που απέμεινε στο Χαλέπι, εκείνο που δεν θα έπεφτε, ώσπου έπεσε. Τους φίλους τους που όλο και λιγοστεύουν, τα παιδιά, εξάχρονα κι επτάχρονα, που φέρνουν στο νοσοκομείο ετοιμοθάνατα τα μικρά αδέλφια τους, μια και οι γονείς έχουν ήδη εκλείψει. Και την πόλη, σε πανοραμική θέα, καθώς, μήνα με το μήνα, τα κτίρια αρχίζουν κι εξαφανίζονται.

Αυτό το υλικό, από τις πρώτες διαδηλώσεις στο Χαλέπι πριν τον εμφύλιο, ως την εκκένωσή του στο τέλος του 2016, η Γουαάντ αλ-Κατέμπ, με τη συνεργασία του βραβευμένου με Emmy Βρετανού Εντουαρντ Γουατς, μόνταρε σ’ ένα ντοκιμαντέρ μιάμισης ώρας, το οποίο προβλήθηκε, παρουσία τους, στο Φεστιβάλ Καννών ως Ειδική Προβολή, έχοντας ήδη προβληθεί και βραβευτεί στο SXSW και στα Hot Docs. Εκεί, ο αλ-Κατέμπ κι ο Γουατς έχουν φέρει και τη σκηνοθετική τους «παρέμβαση». Η δράση εκτυλίσσεται σε παιχνίδια του χρόνου, πισωγυρίσματα και flash backs, προκειμένου η αίσθηση της ξαφνικής απώλειας ανθρώπων και μιας ολόκληρης πόλης-χώρας-πολιτισμού. Κάποιος που δεν έχει παρακολουθήσει τον εμφύλιο της Συρίας, χάνει τον ιστορικό ειρμό – μικρό τίμημα, η κεντρική ιδέα δεν αλλάζει.

Εκτός από τις μονταζιακές επιλογές, η αλ-Κατέμπ επιλέγει να έχει σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ένα δικό της voice-over. Είναι ένα κείμενο γραμμένο αφότου έχουν φύγει από το Χαλέπι, ένα νοερό γράμμα στη μικρή της κόρη, τη Σάμα, όπου της περιγράφει το υπόβαθρο όσων συμβαίνουν, μοιράζεται μαζί της φόβους αλλά και χαρές στην προσωπική της ζωή, μνημονεύει ανθρώπους και συμβάντα, αλλά και απολογείται που, τελικά και κατ’ ανάγκη, την απομάκρυνε από την πόλη που ήταν η πατρίδα τους. Με τον τρόπο αυτό, η ταινία ασφαλώς γίνεται συναισθηματικά χειριστική, συνειδητά φορτισμένη, μελοδραματική – μικρό τίμημα, η κεντρική ιδέα δεν αλλάζει.

Η αξία του «For Sama» δεν είναι τόσο κινηματογραφική, όσο ιστορική. Είναι το πρώτο «επίσημο» ντοκουμέντο από τη Συρία που δείχνει όχι τον πόλεμο και το θάνατο μόνο, αλλά και τη ζωή ακριβώς πριν. Που μεταφέρει με ακρίβεια και πιστότητα, όχι μόνο τη βίαιη πανωλεθρία, αλλά και τα ρεαλιστικά αισθήματα των ανθρώπων όσο την έβλεπαν να συμβαίνει: την έκπληξη, τον τρόμο, την, τελικά, αναγκαστική αφομοίωση της φρίκης. Μέσα σε όλα τα απίστευτα που βλέπει κανείς στην ταινία, μια φράση της αλ-Κατέμπ στην αρχή των βομβαρδισμών δεν ξεπερνιέται ώρες μετά τη θέαση της: Πώς μπορεί ο υπόλοιπος κόσμος να το αφήνει να συμβαίνει αυτό; Γιατί η ιστορία είναι πολύ πρόσφατη, ακόμα και τρέχουσα και όλοι τη σχολιάσαμε και λίγοι ασχολήθηκαν με έναν κόσμο που ισοπεδώθηκε. Μεγάλο τίμημα και δεν αλλάζει.

Featured post

Προβολή της ταινίας ”CORPUS CHRISTI”, Δευτέρα 02/03/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Corpus Christi

του Γιαν Κομασά

Η ταινία από την Πολωνία που έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βενετίας (Βραβείο Europa Cinemas Label στο τμήμα Giornate degli Autori), ταξίδεψε στα φεστιβάλ του κόσμου, έσπασε ρεκόρ εισιτηρίων στη χώρα της και βρίσκεται στη short list για την πεντάδα του Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

O εικοσάχρονος Ντάνιελ βιώνει πνευματική μεταμόρφωση κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο αναμορφωτήριο. Θέλει να γίνει ιερέας αλλά αυτό είναι αδύνατο εξαιτίας του ποινικού του μητρώου. Όταν τον στέλνουν να εργαστεί στο ξυλουργείο μιας κωμόπολης, κατά την άφιξή του προσποιείται τον ιερέα και καταλήγει να αναλάβει καθήκοντα στην τοπική ενορία. Η άφιξη του νεαρού χαρισματικού ιεροκήρυκα δίνει την ευκαιρία στην τοπική κοινωνία, που ταλανίζεται από ένα τραγικό συμβάν, να αποκαταστήσει την ισορροπία της.

Κινηματογραφώντας το μαγνητικό πρόσωπο του νεαρού πρωταγωνιστή Μπαρτοζ Μπελένια να ταλαντεύεται αβίαστα ανάμεσα στο σκοτάδι ενός «εγκληματία» και το φως ενός «αγίου», το φιλμ του Γιαν Κομασά μοιάζει να κερδίζει εξ αρχής ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην προσπάθειά του να αφηγηθεί μια ιστορία που εύκολα θα μπορούσε να ξεφύγει στην υπερβολή, την φάρσα ή τον μελοδραματισμό. Όμως το «Corpus Christi» κατορθώνει να συνθέσει μια τονική πολυφωνία σε ένα φιλμ στο οποίο η απειλή (ή έκφραση) της βίας κατορθώνει να συνυπάρχει με την πνευματικότητα, το χιούμορ με τον κυνισμό και ο ρεαλισμός με μια αδιόρατη αίσθηση του υπερβατικού.

Βασισμένο σε αληθινά στοιχεία, που όμως όπως κι ο ήρωάς του ενδύονται ξεκάθαρα την μυθοπλασία, το φιλμ, χρησιμοποιεί την παραβολή με τον ίδιο τρόπο που το κάνει και η θρησκεία, προκειμένου να εξετάσει την ανθρώπινη φύση και να μιλήσει φυσικά για την πίστη και την ρευστή της φύση, για τον τρόπο που η εγγύτητα στον θεό «εξαργυρώνεται», ή χρησιμοποιείται, αλλά και για τις «αμαρτίες», την «τιμωρία», το δικαίωμα στις δεύτερες ευκαιρίες, τη συγχώρεση και το πως ποτέ τα ράσα -κυριολεκτικά- δεν κάνουν τον παπά.

Έχοντας στο κέντρο του έναν ελκυστικό μα πάντα αμφίσημο χαρακτήρα, αλλά χτίζοντας με προσοχή και λεπτομέρειες τον μικρόκοσμο στον οποίο ανά πάσα στιγμή κινείται (από το αναμορφωτήριο, έως την ενορία του), η ταινία κατορθώνει να σε οδηγεί σε ένα συναισθηματικό και πνευματικό ταξίδι που δεν σου επιτρέπει ποτέ να επαναπαυθείς στην βεβαιότητα μιας προκαθορισμένης διαδρομής, ούτε προσφέρει βολικές κι εύκολες απαντήσεις. Κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει την τρυφερή αλλά και σκληρή ταυτόχρονα ταινία του Κομασά, τόσο απροσδόκητα γοητευτική, και τόσο προσηλωμένη στο ατελές, τσαλακωμένο, προβληματικό μέτρο του ανθρώπινου.

Featured post

Προβολή της ταινίας ” CLIMAX ”, Δευτέρα 24/02/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Climax

του Γκασπάρ Νοέ

Φανταστείτε ένα «Step Up» που διαδραματίζεται στον έβδομο κύκλο της κόλασης και θα πάρετε μια καλή ιδέα για την πιο απολαυστική και σίγουρα την καλύτερη ταινία που γύρισε ο Γκασπάρ Νοέ εδώ και χρόνια.

Οι χορευτές, τα βινύλια, μια σανγκρία, τα κορίτσια, ένα παιδί, μια σημαία, μια σανγκρία, ένας διάδρομος, ένας καθρέφτης, ένα δάσος, μια σανγκρία, τα γέλια, το χιόνι, οι κραυγές, μια σανγκρία, οι χορευτές, μια γιορτή, ο Dj Daddy, μια σανγκρία, τα κορίτσια, μια σημαία, ένας διάδρομος, ένα μαχαίρι, ένας καθρέφτης, το αίμα…

Ναι το «Climax» δεν είναι μια από εκείνες τις ταινίες που αντέχουν σε βαθυστόχαστες αναλύσεις, ή που περιμένουν να τις πάρεις απολύτως στα σοβαρά. Ναι το φιλμ έχει όλες τις εξυπνάδες που περιμένεις από τις τελευταίες ταινίες του Νοέ (τα credits του τέλους στην αρχή του φιλμ, τους τίτλους της αρχής σχεδόν 45 λεπτά μετά το ξεκίνημα της ταινίας, μεγαλόστομα τσιτάτα σε μεσότιτλους), χαρακτήρες από τσιγαρόχαρτο και μια πλοκή που χωρά σε δυο αράδες.

Όμως η εμπειρία του να βλέπεις το «Climax» σου θυμίζει τι είναι αυτό που κάνει το σινεμά τόσο συναρπαστικό, είναι μια βουτιά στην πιο βαθιά πλευρά της πισίνας των αισθήσεων, είναι μια απόλαυση -κατά στιγμές ενοχλητική- από το πρώτο λεπτό έως σχεδόν το τελευταίο. Η καρδιά του φιλμ χτυπά στην πίστα του χορού, στον ρυθμό της μουσικής που δεν σταματά ποτέ, στις κινήσεις των σωμάτων που είναι τόσο εντυπωσιακές και τόσο συναρπαστικά σκηνοθετημένες από τον Νοέ που σε φέρνουν σε μεγαλύτερο high από την σαγκρία με το LSD της ιστορίας.

Και φυσικά η ευφορία, η χαρά, το «φτιάξιμο», θα έχει μια άσχημη κατάληξη στο δεύτερο μέρος της ταινίας όταν η επήρεια των ναρκωτικών θα φέρει την παράνοια, τον τρόμο, την βία. Κι αυτό το κομμάτι της ταινίας, αν και πιο αδύνατο από το πρώτο, πάλλεται επίσης με την ίδια ενέργεια και δύναμη κι ακόμη κι αν η παραβολή της ταινίας για την κοινωνική συνοχή, την ζωώδη φύση του ανθρώπου, για την βέβαιη πτώση από τον παράδεισο, δεν είναι τίποτα λιγότερο από διάφανη, δεν παύει να είναι αποτελεσματική. Γιατί ποιος χρειάζεται «μυαλό» όταν ξέρει να χρησιμοποιεί τα πόδια και το σώμα με τέτοιο τρόπο;

Νευρώδες όσο το κορμί ενός χορευτή, ιδρωμένο και γεμάτο ένταση το «Climax» είναι σινεμά που σε κάνει να χτυπάς το πόδι στο πάτωμα ή να φέρνεις τα χέρια στο πρόσωπο, κλείνοντας τα μάτια σου, αλλά είναι σινεμά που δεν σε αφήνει με τίποτα αδιάφορο. Είναι μαζί ένα θρίλερ που ξέρει να χτίζει το σασπένς κυριολεκτικά από το τίποτα και ίσως η καλύτερη ταινία για τον χορό που έγινε ποτέ, είναι πυρετικό και σχεδόν παραισθησιογόνο. Είναι σαν ένα τριπ που το κάνεις με τα μάτια, σαν μια νύχτα στο πιο γαμάτο κλαμπ που την περνάς χορεύοντας ως το πρωί, ξεχνώντας τον εαυτό σου.

Featured post

ΣΑΒΒΑΤΟ 22/2/2020, παρέμβαση στο Ξενοδοχείο LUCY, Καβάλα, Energy&Hubs Kavala 2020

Σάββατο 22/02/2020, 10:30 το πρωί με τρυκάκια και συνθήματα κάναμε παρέμβαση στο φόρουμ Energy&Hubs Kavala 2020
μπήκαμε μέσα στην αίθουσα την ώρα που είχε ξεκινήσει το φόρουμ της ντροπής …με δυνατό παλμό και τα εξής συνθήματα:
ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΠΛΩΝ ΜΙΖΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΑΣ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ
ΠΟΛΕΜΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΕΣ ΡΟΕΣ ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ
ΜΕ ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΜΙΖΕΣ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΑΓΩΓΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΖΕΣΤΑΘΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΟΥΣ
ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ TIERRA Y LIBERTAD
TERRA INCOGNITA
UTOPIA AD
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ
video: https://www.youtube.com/watch?v=brgj-YLKMDE
Featured post

Προβολή της ταινίας ”LES GARCONS SAUVAGES (Τα Άγρια Αγόρια)”, Δευτέρα 10/02/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Τα Άγρια Αγόρια

Les Garçons Sauvages

του Μπερτράν Μαντικό

Tο αταξινόμητο, τολμηρό, ποιητικό ντεμπούτο του Γάλλου Μπερτράν Μαντικό. Ένα εικαστικό κομψοτέχνημα, αλλά και μια από τις πιο ρηξικέλευθες (αισθητικά και πολιτικά) κινηματογραφικές προτάσεις των τελευταίων χρόνων.

Γράφεται πολύ συχνά για διάφορες πρώτες σκηνοθετικές δουλειές ότι είναι πολλά υποσχόμενα ή και θεαματικά ακόμα ντεμπούτα, που δημιουργούν προσδοκίες για το μέλλον, καμία όμως ταινία της πρόσφατης μνήμης δεν έφερε τόσο σαρωτικά στο προσκήνιο έναν πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη όσο τα «Aγρια Αγόρια» του Γάλλου Μπερτράν Μαντικό, ένα αισθητικό και πανσεξουαλικό παραλήρημα που κατέκτησε δικαίως την περίοπτη πρώτη θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς των ακριβοθώρητων Cahiers du Cinema κι αποτελoύσε μέχρι σήμερα ένα καλά κρυμμένο μυστικό για την ελληνική διανομή, το οποίο κέρδισε (επιτέλους) δικαιωματικά την …αποκάλυψη.

Κι αν ο Μαντικό είχε δείξει τα πρώτα (αισθητικά και θεματολογικά) δείγματα γραφής με μια πλειάδα μικρού μήκους ταινιών, στις οποίες μια πανσπερμία διακειμενικών queer αναφορών κι ένα αταξινόμητο gender fluidity συνέθεταν ένα ολότελα προσωπικό και πρωτότυπο καλλιτεχνικό όραμα, στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ο Γάλλος σκηνοθέτης πηγαίνει ακόμα ένα βήμα παραπέρα, κηρύσσοντας μια (κινηματογραφικά τουλάχιστον) πολυπόθητη σεξουαλική επανάσταση. Κι όπως κάθε ταινία που (συ)στήνει ab ovo ένα ακραιφνώς ιδιοσυγκρασιακό κινηματογραφικό σύμπαν, τα «Άγρια Αγόρια» απαιτούν τη βύθιση του θεατή σ’ αυτά χωρίς στεγανά και προκαταλήψεις.

Μετά από μια ονειρική in medias res εισαγωγή στην οποία σε ένα τροπικό νησί ένα ερμαφρόδιτο αγόρι με ένα γυναικείο στήθος δέχεται την επίθεση από έναν σκύλο με ανθρώπινο πρόσωπο (όσοι δεν έχουν σταματήσει την ανάγνωση σ’ αυτό το σημείο πρέπει να ξέρουν ότι αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά σε όσα ακολουθούν), η ταινία μας μεταφέρει στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όπου τα «Άγρια Αγόρια» του τίτλου είναι μια ομάδα έφηβων αγοριών, γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών και συμμαθητές σε ιδιωτικό σχολείο. Κατά τη διάρκεια μιας αυτοσχέδιας παράστασης του «Μάκβεθ» για τη φιλόλογο τους, οι νεαροί, φορώντας προσωπεία, που παραπέμπουν σε αρχαία τραγωδία, καταλαμβάνονται από μια ένθεη και διονυσιακή μανία, η οποία μετουσιώνεται στη μορφή ενός κρυστάλλινου κρανίου με το όνομα Τρέβορ, και αφού βιάσουν την καθηγήτρια τους τη σκοτώνουν.

Στη δίκη στην οποία ο δικαστής παρουσιάζεται σαν υπερμεγέθης τιμωρός και οι φύλακες είναι ημίγυμνες ερμαφρόδιτες φιγούρες, οι νεαροί κρίνονται ένοχοι και η τιμωρία τους δεν είναι η φυλάκιση, αλλά ο σωφρονισμός επέρχεται με ένα ταξίδι με αρχηγό έναν Ολλανδό καπετάνιο, μια εντελώς butch μορφή βγαλμένη από το Tom Of Finland, o οποίος αναλαμβάνει να φέρνει στον ίσιο δρόμο παραβατικά αγόρια. Ταΐζοντας τους ένα εξωτικό φρούτο που παραπέμπει σε τριχωτό ακτινίδιο (κι ευνόητα σε κάτι πολύ πιο πονηρό), ο καπετάνιος σκληραγωγεί τους νεαρούς στη διάρκεια του ταξιδιού, και τους υποβάλλει σε καταναγκαστικές εργασίες, ενώ τους δένει στο καράβι για να ασκεί απόλυτο σωματικό έλεγχο πάνω τους. Ταυτόχρονα όμως δημιουργεί και μια σαδομαζοχιστικά ερωτική ατμόσφαιρα, δείχνοντάς τους μεταξύ άλλων, και το εξωπραγματικά υπερμέγεθες πέος του.

Ο προορισμός του ταξιδιού είναι ένα τροπικό νησί στη μέση του πουθενά, στο οποία βασιλεύει μια οργιαστική και τελείως sui generis χλωρίδα, με φαλλόμορφα φυτά που (στην κυριολεξία) εκσπερματώνουν τους χορταστικούς χυμούς τους. Σ’ αυτόν τον ερωτικό Παράδεισο, οι νεαροί θα γνωρίσουν κοσμογονικές αλλαγές, όχι μόνο στην κοσμοθεωρία τους, αλλά και στο ίδιο τους το σώμα. Κι ενώ θα αποκαλυφθεί ότι ακόμα και ο ίδιος ο Καπετάνιος βρίσκεται στα μισά της σωματικής αλλαγής με ένα γυναικείο στήθος στο στέρνο του, τα αγόρια θα αποβάλλουν τα γεννητικά τους όργανα και θα γίνουν σταδιακά κορίτσια, υπό την επίβλεψη της επιστήμονα Σεβερίν (μοναδικά και στα όρια του camp ερμηνευμένης από την καλτ θεότητα του πάλαι ποτέ ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου Ελίνα Λόβενσον), της μοναδικής κατοίκου του νησιού, η οποία ανακάλυψε πρώτη ως άντρας της μαγικές ιδιότητες του μέρους και χρησιμοποιεί τα τέως «άγρια αγόρια» ως τους πρώτους πολεμιστές της σεξουαλικής της επανάστασης, η οποία μπορεί επιτέλους να ξεκινήσει.

Κι αν όλα αυτά δεν ήταν αρκετά fucked up, υπάρχει μια ακόμα μικρή λεπτομέρεια που αλλάζει τα πάντα και απογειώνει ακόμα περισσότερο το εγχείρημα του Μαντικό. Τα αγόρια του τίτλου ενσαρκώνονται από γυναίκες ηθοποιούς, κάτι που για τον παρατηρητικό θεατή γίνεται βέβαια αμέσως αντιληπτό, ακόμα όμως και για όσους δεν το παίρνουν αμέσως χαμπάρι και το αποκαλύπτουν στη συνέχεια αυτής της φρενήρους διαδρομής, μπλέκει ακόμα περισσότερο τα όρια ανάμεσα στα φύλα και προσθέτει ακόμα περισσότερα επίπεδα ανάγνωσης σ’ αυτή την ήδη φιλόδοξη απόπειρα κατάρριψης οποιουδήποτε στερεότυπου αναφορικά με την αναπαράσταση των έμφυλων ταυτοτήτων στο κινηματογραφικό μέσο.

Ο Μαντικό στήνει από την αρχή ένα εξωπραγματικά τεχνητό σύμπαν, μέσα στην πανηδονιστική ατμόσφαιρα του οποίου η έννοια του φύλου δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα που αποδομείται κι επανασυντίθεται διαρκώς. Θυμίζοντας τον διάσημο στίχο των Blur από το Girls and Boys για τα κορίτσια που είναι αγόρια και ούτω καθεξής, η ταινία παίζει διαρκώς με τις αντιλήψεις, τις προσδοκίες (ακόμα και τα ταμπού) του θεατή, δημιουργώντας έναν περιρρέοντα ερωτισμό που (κυριολεκτικά) στάζει καύλα σχεδόν σε κάθε πλάνο, χωρίς όμως ποτέ να εκπίπτει στην πορνογραφία. Αντίθετα η πρόκληση είναι βαθύτερη κι εγκεφαλική, διατηρεί όμως τη σωματικότητα κι εκείνη την απαραίτητη παιγνιώδη και σκανδαλιστική ελαφρότητα που καθιστούν το εγχείρημα του Γάλλου σκηνοθέτη όχι απλώς ένα νοητικό κι αισθητικό πείραμα, αλλά μια ολοκληρωμένη κι ε(ρε)θιστική εμπειρία.

Φυσικά οι αναφορές που μπορεί να εντοπίσει κανείς στο έργο του Μαντικό είναι άπειρες, ο τρόπος όμως που αυτές συντίθενται σε ένα προσωπικό και ξεχωριστό τελικό αποτέλεσμα είναι αυτός που κάνει τη διαφορά. Ενδεικτικά μόνο θα αναφέρουμε μερικές για να φανεί το εύρος του διακειμενικού οράματος του Γάλλου σκηνοθέτη: η εισαγωγή, αλλά και όλη η ειρωνική αντιμετώπιση απέναντι στις έννοιες της παραβατικότητας και του σωφρονισμού παραπέμπουν στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ο αχαλίνωτος ερωτισμός και η προκλητική διάθεση κατάρριψης των ταμπού και των απαγορεύσεων στον περιορισμένο χώρο ενός νησιού στο «Γκοτό, το Νησί του Έρωτα» του Βαλέριαν Μπορόβτζικ, η δημιουργία μιας εξαρχής τεχνητής κι επίπλαστης ατμόσφαιρας στις δημιουργίες του Γκάι Μάντιν, αλλά και στα σεξουαλικά φορτισμένα μελοδράματα του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ενώ ο ίδιος ο Μαντικό ευχαριστεί στους τίτλους τέλους τον Ιούλιο Βερν (!) και τον Γουίλιαμ Μπάροουζ. Και πραγματικά η ταινία αυτή θα μπορούσε να είναι το παιδί της αγάπης αυτών των τόσο διαφορετικών κι ετερόκλιτων συγγραφέων.

Γυρισμένο σε ένα εξωπραγματικά γυαλιστερό ασπρόμαυρο, οι αποχρώσεις του οποίου μοιάζουν να έχουν εμποτιστεί με glitter, και με σποραδικές εκρήξεις χρώματος, στις οποίες ο σκηνοθέτης μαζί με τη σταθερή διευθύντρια φωτογραφίας του Πασκάλ Γκρανέλ φορτώνουν το κάδρο με φίλτρα συνθέτοντας μια αλλόκοτα απόκοσμη κι αισθαντική ατμόσφαιρα, τα «Άγρια Αγόρια» του Μπερτράν Μαντικό δεν είναι μόνο ένα εικαστικό κομψοτέχνημα, αλλά και μια από τις πιο ρηξικέλευθες (αισθητικά και πολιτικά) κινηματογραφικές προτάσεις των τελευταίων χρόνων, μια ταινία που τολμά να προκαλέσει αντιδράσεις και συζητήσεις, όχι μόνο για τον αυτοσκοπό της πρόκλησης. Κι αυτό είναι επιτακτικά αναγκαίο σε μια εποχή που η πολιτική ορθότητα τείνει να μετατραπεί σε έναν νέο συντηρητισμό.

Featured post

Προβολή της ταινίας ”JOJO RABBIT”, Δευτέρα 03/02/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Τζότζο

Jojo Rabbit

του Τάικα Γουαϊτίτι

Ο Τάικα Γουαϊτίτι τολμά μία αναρχική κωμωδία για τη ναζιστική Γερμανία. Μία παρωδία με αναχρονιστικό μουσικό σάουντρακ, ανελέητο σαρκασμό, και αναπάντεχη τρυφερή παιδικότητα.

Ο Τζο Μπέτζλερ, ένα αδύνατο και μοναχικό αγοράκι, μεγαλώνει στη ναζιστική Γερμανία με την καλόκαρδη και τρυφερή μητέρα του, όσο ο πατέρας του λείπει εδώ και χρόνια «για δουλειές». Ο «Τζότζο» έχει ένα όνειρο: να φορέσει τη στολή με τις σβάστικες και να υπηρετήσει τον Φύρερ. Τον ενοχλεί που τον θεωρούν αδύναμο και δειλό, εκείνος θα αποδείξει στους συμμαθητές του ότι είναι σκληρός, ικανός και πιο πιστός στο όραμα από όλους. Άλλωστε έχει και τη βοήθεια του φανταστικού του φίλου, Αδόλφου Χίτλερ, ο οποίος εμφανίζεται συχνά στο δωμάτιό του, τον ενθαρρύνει και τον κατηχεί: μισούμε τους Εβραίους. Μόνο που την Ημέρα της Ναζιστικής Νεολαίας, ο Τζότζο αποτυγχάνει στις δοκιμασίες: δεν μπορεί να σκοτώσει ένα κουνελάκι με τα γυμνά του χέρια, ενώ τραυματίζεται από θραύσματα μιας χειροβομβίδας και το πρόσωπό του παραμορφώνεται για πάντα. Καταστροφή. Τώρα όλοι τον κοροϊδεύουν ακόμα περισσότερο από πριν: είναι άσχημος, είναι τέρας, είναι δειλός όπως ο πατέρας του που το έσκασε. Είναι ο «Τζότζο το κουνέλι». Όσο αναρρώνει, η μητέρα του τον σταματά από το σχολείο και, μένοντας σπίτι, η ζωή του αλλάζει απότομα. Κι αυτό γιατί ανακαλύπτει ότι σε μια μυστική σοφίτα, που επικοινωνεί μόνο από το δωμάτιό της, η μαμά του κρύβει από τους Γερμανούς μία έφηβη Εβραία κοπέλα. Ο Τζο δεν έχει ξαναδεί ποτέ κάποιον που πρέπει να μισεί, αλλά δεν νιώθει να μισεί την Έλσα. Δεν έχει ουρά, δεν μοιάζει με το διάβολο. Όσο ο Τζότζο ερωτεύεται, όσο καταλαβαίνει την αλήθεια για την αντιστασιακή μητέρα του, τόσο πρέπει να ξυπνήσει από τον τυφλό φανατισμό του, να καταλάβει ποιος πραγματικά είναι, τι πραγματικά πιστεύει, και να πάρει θέση απέναντι σ’ έναν αδίστακτο πόλεμο που σκοτώνει ανεπίστρεπτα την παιδική (κι όχι μόνο) αθωότητα.

Ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης (από Εβραία μητέρα και Μαορί πατέρα) Τάικα Γουαϊτίτι έχει στα χέρια του μία κινηματογραφική χειροβομβίδα: μπορεί κανείς να κατασκευάσει μία φαρσική κωμωδία για τα ναζιστικά εγκλήματα, και μάλιστα με πρωταγωνιστή ένα μικρό παιδί; Ως απάντηση, ο Γουαϊτίτι τραβάει με θάρρος την περόνη ασφαλείας. Από την πρώτη κιόλας σκηνή, που ένας ατσούμπαλος, γελοίος, κακοφορμισμένος «φανταστικός Αδόλφος» μαθαίνει στον μικρό Τζο το σωστό «Χάιλ Χίτλερ» και το πιτσιρίκι τρέχει ενθουσιασμένο και πωρωμένο στους δρόμους, τεντώνοντας σε ναζιστικό χαιρετισμό το χέρι σε όλους τους περαστικούς, υπό τους ήχους του… «I Wanna Hold Your Hand» των Beatles, καταλαβαίνεις ότι ό,τι θα ακολουθήσει θα είναι μία ανίερη κωμωδία του παραλόγου. Μία παρωδία με αναχρονιστικό μουσικό σάουντρακ, ανελέητο σαρκασμό, και αναπάντεχη τρυφερή παιδικότητα.

Ο Γουαϊτίτι («What We Do in the Shadows», «Hunt for the Wilderpeople», «Thor: Ragnarok»), ο οποίος ερμηνεύει ο ίδιος τον Χίτλερ ως στραβοχυμένο, κομπλεξικό λουκουμά, παίζει συνεχώς με το risqué θέμα του, κρατώντας χειρουργικές ισορροπίες και σωστή θερμοκρασία στη σάτιρα. Ταυτόχρονα όμως δεν χαρίζεται σε ευκολίες: οι Ναζί μπορεί να ρεζιλεύονται και να ξεβρακώνονται μέσα από το φαρσικό βλέμμα του (ο Σαμ Ρόκγουελ ως κρυφογκέι ξεπεσμένος αξιωματικός, η Ρέμπελ Γουίλσον ως ταγμένη σαδίστρια Φροϊλάιν) όμως λένε αδίστακτες, σκληρές, ειδεχθείς ατάκες που, σε άλλο τόνο, θα σου έκοβαν το αίμα. Η κωμωδία σε λυτρώνει από τον τρόμο, αλλά με έναν τρόπο, η κωμωδία, πολύ πιο ύπουλα, λέει κάτι πολύ σοβαρό.

Φανερά επηρεασμένος από τον Μελ Μπρουκς («Οι Παραγωγοί») τον Τσάρλι Τσάπλιν («Ο Μεγάλος Δικτάτορας»), ακόμα και τον Γουες Αντερσον (από την ποπ σκηνογραφία μέχρι την αισθαντική ανθρωπιά που εμποτίζει τα πάντα), αλλά βάζοντας και τη δική του πινελιά αναρχίας στο χιούμορ, ο Γουαϊτίτι καταφέρνει να γίνει συγκινητικός, αποφεύγοντας όμως το μελό (κάτι το οποίο εκμεταλλεύτηκε ο Ρομπέρτο Μπενίνι με το «Η Ζωή Είναι Ωραία»). Τον σώζει η αιρετική του προδιάθεση, η βουτιά με το κεφάλι, το χιούμορ χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Τον βοηθάει και το εξαιρετικό καστ ηθοποιών (δικαίως η Σκάρλετ Τζοχάνσον είναι υποψήφια για Οσκαρ στο ρόλο της μητέρας, απίθανος ο Ρόκγουελ στο πώς κανιβαλίζει τον ναζί ήρωά του στις λεπτομέρειες, ενώ κι ο Στίβεν Μέρτσαντ είναι ξεκαρδιστικός ως SS), στο οποίο κλέβουν την παράσταση τα παιδιά. Ο Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις, ως Τζότζο, είναι όπως κι όλη η ταινία: αστείος και συγκινητικός, χαριτωμένος και σοβαρός, παράτολμος και συγκινητικός. Η Τόμασιν ΜακΚένζι, στο ρόλο της εβραιοπούλας, μοιάζει με κοριτσάκι που κουβαλά το old soul της στο βλέμμα, δυνατή και εύθραυστη κι ακριβής σε ό,τι κάνει. Σε έναν μικρό αλλά καθοριστικό ρόλο (αυτό του χοντρούλη κολλητού φίλου του Τζότζο) ο πιτσιρικάς Αρτσι Γέιτς είναι μία μικρή αποκάλυψη: με απίθανο κωμικό τάιμινγκ και τόνο, ο «Γιόρκι» του είναι η φωνή της ανθρωπιάς μέσα στο παράλογο, η ζεστασιά μέσα στο κυνικό, η αντίθεση της ζωής μέσα στο θάνατο.

Αυτό είναι και το μυστικό του Γουαϊτίτι. Μέσα στις εξυπνάδες, τις ατάκες, τα γκαγκς, θραύσματα ανθρωπιάς θυμίζουν γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα να αφηγούμαστε, ξανά και ξανά, τέτοιες ιστορίες. Να μην ξεχνάμε πώς τρύπησε ο ναζισμός τον ανθρώπινο κοινωνικό ιστό, πώς έπεισε μια χώρα να τερατουργήσει, πώς οι κάτοικοί της παρασύρθηκαν στο μίσος, από έναν λαοπλάνο που έπαιξε με τους φόβους τους. Ο Γουαϊτίτι επιτίθεται στο φασισμό με κανιβαλιστικό γέλιο, αλλά το φως στο σκοτάδι το ρίχνει ο άνθρωπος. Η γλυκύτητα της μάνας που ξέρει πολύ καλά ότι το παιδί της δεν είναι ναζί. Ο Γιόρκι με την μεγάλη καρδιά και την αποπροσανατολισμένη ενσυναίσθηση. Η Έλσα με τη γενναία της στάση.

Κάπως έτσι, ο Γουαϊτίτι στραγγαλίζει το κουνέλι της πολιτικής ορθότητας, με μία κωμωδία που έχει κάτι πολύ σοβαρό να πει. Ζούμε και τώρα σε παρόμοιες εποχές. Και η μόνη διέξοδος στο απάνθρωπο πολιτικό κλίμα είναι να θυμόμαστε (και να εμπιστευόμαστε) τι μας κάνει ανθρώπους. Το γέλιο, το θάρρος, οι μάταιοι έρωτες μας κι ένας γενναίος χορός.

 

Featured post

Προβολή της ταινίας ”THE LIGHTHOUSE”, Δευτέρα 27/01/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

«The Lighthouse» του Ρόμπερτ Έγκερς

Η δεύτερη μεγάλου μήκους του σκηνοθέτη του «The Witch», ξεπερνά και παραβλέπει τις προσδοκίες καθ οδόν προς ένα σκοτεινό μεγαλείο.

Από τον Χέρμαν Μέλβιλ και τον Χάουαρντ Φίλιπ Λάβκραφτ κι από τον μύθο του Προμηθέα στις απαρχές του εξπρεσιονισμού και στις πιο αλλόκοτες ναυτικές ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ, αυτή η κλειστοφοβική ταινία γοτθικού, ψυχολογικού τρόμου, σε κάνει να νιώθεις την θάλασσα και την καταιγίδα στο δέρμα σου, την παράνοια να εισβάλλει στο μυαλό σου και το χιούμορ μαύρο σαν σκοτάδι να σε καταπίνει -σε μια κινηματογραφική εμπειρία που δεν μπορείς εύκολα να ξεχάσεις.

Ο Γουίλεμ Νταφόε κι ο Ρόμπερτ Πάτινσον είναι απλά συγκλονιστικοί σε δυο ερμηνείες που θα έχτιζαν τις καριέρες τους, αν δεν ξέραμε πια τι ακριβώς μπορούν να κάνουν με την κατάλληλη καθοδήγηση και ο Ρόμπερτ Εγκερς αποδεικνύει ότι το «The Witch» ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από ατύχημα.

Κινηματογραφημένο σε ασπρόμαυρο, σε ένα σχεδόν τετράγωνο 1.19:1 κάδρο, με μια εντυπωσιακή φωτογραφία από τον Τζάριν Μπλάσκε που είχε δείξει ήδη το ταλέντο του και στη «Μάγισσα», το φιλμ μας φέρνει σε ένα απομονωμένο νησί στην μέση του πουθενά, σε μια απροσδιόριστη χρονολογία κάπου στον 19ο αιώνα. Ο Τόμας Γουέικ κι ο Εφρέμ Γούνσλοου είναι οι δυο φαροφύλακες που θα αναλάβουν για έναν μήνα την ευθύνη του φάρου που στέκεται εκεί και, μιας σειρήνας, της οποίας ο επαναλαμβανόμενος ήχος προειδοποιεί τα πλοία που περνούν, για τον κίνδυνο που παραμονεύει.

Μόνο που εκτός από τις ξέρες που κρύβονται κάτω από τα αγριεμένα κύματα, οι κίνδυνοι μοιάζουν να βρίσκονται και στην ξηρά, στην σχέση των δύο ανδρών που είναι από την αρχή γεμάτη εντάσεις κι ανταγωνισμό. Ο βετεράνος Τόμας απαιτεί να είναι μόνο εκείνος που θα φροντίζει την λάμπα του φάρου («η πιο πιστή και ήσυχη γυναίκα που είχα ποτέ»), ο νεαρός Εφρέμ βρίσκει τις αγγαρείες της καθημερινότητας, το καθάρισμα, το κουβάλημα κάρβουνου, τα μερεμέτια, αδιάφορα, κουραστικά και μάταια. Το αφιλόξενο τοπίο, ένας ενοχλητικός γλάρος, η μοναξιά, το κακότροπο αφεντικό του, αλλά και τα μυστικά που ο καθένας κουβαλά, τα ψέματα που λένε, θα φέρουν τους δυο τους στα όρια τους, πριν η αναγκαστική συνύπαρξη και μερικά μπουκάλια ρούμι τους φέρουν πιο κοντά.

Αλλά όπως και στην φύση γύρω τους, η φαινομενική ηρεμία, απλά προϊδεάζει για την καταιγίδα που θα ακολουθήσει κι όταν μια κυριολεκτική καταιγίδα που δεν λέει να κοπάσει θα τους αποκλείσει στο νησί πολύ περισσότερο απ΄όσο υπολόγιζαν να μείνουν, η απουσία ικανοποιητικής τροφής, η υπερκατανάλωση αλκοόλ, η υπερβολική μεταξύ τους τριβή, η σαρωτική μοναξιά, τα φαντάσματα του καθενός, οι εμμονικές ιδέες, η σεξουαλική στέρηση, θα οδηγήσουν την σχέση τους σε μια αληθινά εκρηκτική πορεία και τους δυο τους στα όρια της ψύχωσης και της παράνοιας.

Αυτό που θα ακολουθήσει είναι ένα ονειρικό, εφιαλτικό κρεσέντο συγκλονιστικής ομορφιάς και υποδόριου τρόμου, όμως «O Φάρος» δεν είναι ένα σε καμία περίπτωση ένα τυπικό horror movie, αλλά μάλλον ένα ψυχολογικό δράμα δωματίου εξαιρετικής ορμής κι έντονων ομοερωτικών υπονοούμενων (ή όχι και τόσο υπονοούμενων), που θέλει να εξερευνήσει ανάμεσα σε άλλα για πράγματα όπως οι διαδάλοι της ανδρικής ψυχολογίας, τις καταπιεστικές νόρμες του ανδρισμού, τις μεθόδους με τις οποίες κατασκευάζουμε ή διαλύουμε τους εαυτούς μας, την δυναμική των σχέσεων εξουσίας, το πόσο αδύναμη είναι η ανθρώπινη θέληση απέναντι στη φύση, ή απέναντι στη φύση μας.

Με μια ποιητική, λογοτεχνική γλώσσα που προσθέτει πολύ στον αντίκτυπο της ταινίας και μας χαρίζει μερικές από τις πιο ευφυείς προσβολές κι ευρηματικές κατάρες που ακούσαμε ποτέ, με μια κινηματογραφική γραμματική που μπλέκει τα όρια ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το ονειρικό και με το τοπίο να αποτελεί έναν ακόμη διακριτό χαρακτήρα, «O Φάρος» λάμπει με την ένταση ενός βροντερού κεραυνού στην καρδιά μιας ξέφρενης κινηματογραφικής καταιγίδας και προβάλλει σαν ένα σπουδαίο κατόρθωμα που κερδίζει αυτοστιγμεί τη σφραγίδα ενός κλασικού φιλμ.

Featured post

Προβολή Ταινίας – Ενημέρωση Για Τις Γυναίκες Στη Ροζάβα (στις Κούρδικες περιοχές στη Βόρεια Συρία), Σάββατο 25/01/2020, στις 19:00, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Προβολή της ταινίας – Ενημέρωση για τις γυναίκες στη Ροζάβα (στις Κούρδικες περιοχές στη Βόρεια Συρία)

A Film By Haluk Unal ”JIYAN’S STORY”

Το κοινωνικό επαναστατικό πείραμα (κοινωνικής δικαιοσύνης, εθνοτικής, θρησκευτικής, πολιτισμικής συνύπαρξης, οικολογίας και ισότητας), που προσπαθεί να διαλύσει ο Τούρκικος φασισμός.

Στο χώρο του στεκιού, Φιλίππου 46, θα μαζεύονται χρήματα και τρόφιμα για τους Κούρδους πρόσφυγες του Λαυρίου

Featured post

Προβολή της ταινίας ”THE GOOD LIE”, Δευτέρα 20/01/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Ενα Γενναίο Ψέμα

The Good Lie

του Φιλίπ Φαλαρντό

Σινεμά καταγγελίας από τον σκηνοθέτη του «Εξαιρετικού Κύριου Λαζάρ», ή πώς η Ελ Γουντς του «Legally Blonde» ανακαλύπτει τη δυστυχία στον κόσμο.

Μια ομάδα παιδιών εγκαταλείπει το εμπόλεμο Σουδάν και, αντιστεκόμενη στη βία, τη φρίκη και τις κακουχίες, φτάνει σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων στην Κένυα κι από εκεί στη Γη της Επαγγελίας, την Αμερική που αναδεικνύεται στο όνειρο που ήλπιζαν. Σύμμαχός τους στο νέο τους σπίτι θα είναι μια ταξιδιωτική πράκτορας που, γιατί όχι, ανακαλύπτει ότι στον υπόλοιπο κόσμο υπάρχει πόλεμος και δυστυχία και θα βοηθήσει τους πρόσφυγες να προσαρμοστούν αλλά και ν’ αναζητήσουν τον αδελφό που έχουν αφήσει πίσω.

Ο Φιλίπ Φαλαρντό, ο σκηνοθέτης του «Εξαιρετικού Κυρίου Λαζάρ» παρουσιάζει μια ταινία καταγγελίας, γραμμένη με τέτοια αφέλεια που ακόμα κι η Διεθνής Αμνηστία θα δυσκολευόταν να την υποστηρίξει. Το πρώτο μέρος του φιλμ, όπου τα «χαμένα παιδιά του Σουδάν», έχοντας χάσει στους βομβαρδισμούς του εμφυλίου οικογένεια και σπίτι, διασχίζουν με τα πόδια δυο χώρες, αντιμετωπίζοντας με θάρρος, επιμονή κι ομαδικότητα τους κινδύνους, για να φτάσουν στην προστασία της Κένυας, είναι μεν στερεοτυπικό, αλλά κερδίζει σε ατμόσφαιρα και πειστικότητα από την ανοιχτή, ηλιοκαμένη φωτογραφία των τοπίων και μια, αναπόφευκτη, δόση συγκίνησης μπροστά σε τέτοια απώλεια και αγώνα.

Από τη στιγμή, ωστόσο, που τα τρία αγόρια θα φτάσουν στην Αμερική, στο Κάνσας και θα προσπαθήσουν να προσαρμοστούν στη δυτικότροπη ζωή, το φιλμ αλλάζει ύφος και, κρατώντας τα ίδια στερεότυπα, μετατρέπεται σε μια ελαφριά κοινωνική κωμωδία, με τους Σουδανούς πρόσφυγες να κοιτάζουν την εξέλιξη της τεχνολογίας αλλά και των ηθικών αρχών όπως η Ντόροθι τη Σμαραγδένια πολιτεία. Όταν στο σπίτι όπου εγκαθίστανται χτυπά το τηλέφωνο, πιστεύουν ότι είναι κάποιος συναγερμός. Στο σούπερ μάρκετ κάνουν πάρτι, οι καραμέλες τους τραβούν εθιστικά και τα γυναικεία ντεκολτέ χρειάζονται αντιμετώπιση από το μάγο της φυλής, θα έλεγε κανείς.

Χείρα βοηθείας θα προσφέρει η Κάρι της Ρις Γουίδερσπουν, η ταξιδιωτική πράκτορας που κανόνισε το ταξίδι τους, ελαφρών ηθών ακατάστατη μικροαστή που, για πρώτη φορά στα τριαντατόσα της ακούει ότι στον υπόλοιπο κόσμο συμβαίνουν έκτροπα, συγκινείται και κάνει ό,τι μπορεί για να τους βοηθήσει. Και, πραγματικά, τους βοηθάει τόσο εύκολα: τους βρίσκει αμέσως δουλειές, παρότι ο ένας είναι αχαΐρευτος, τούς γνωρίζει στους φίλους και συναδέλφους, προσπερνά την αμερικανική μεταναστευτική γραφειοκρατία που, ως γνωστόν, είναι μάλλον αυστηρή κι όλα αυτά, με μια ερμηνεία που φέρνει κοντά τον σέξι ακτιβισμό μιας Εριν Μπρόκοβιτς με τη χοροπηδηχτή αισιοδοξία της Ελ Γουντς του «Legally Blonde», σε καστανό αυτή τη φορά.

Απέναντί της, οι Αρνολντ Οτσένγκ, Γκερ Ντουάνι και Εμάνιουελ Τζαλ, δοκιμασμένοι ηθοποιοί οι δυο πρώτοι, γνωστός μουσικός ο τρίτος, ανταπαντούν με μεγαλύτερη αυθεντικότητα, αλλά και πάλι έναν αδικαιολόγητο ερασιτεχνισμό που αν πραγματικά αναζητούσε ο Φαλαρντό, θα μπορούσε τουλάχιστον να έχει χρησιμοποιήσει πραγματικούς πρόσφυγες, προσφέροντάς τους και δουλειά. Το «γενναίο ψέμα» του τίτλου είναι εκείνο που λέμε όταν οι προθέσεις μας το δικαιολογούν, για έναν καλό απώτερο σκοπό. Με τον ίδιο τρόπο, ο Φαλαρντό κάνει μια ολότελα ψεύτικη ταινία, με καλές προθέσεις, που όμως καθόλου δεν ανταποκρίνεται στο προηγούμενο βήμα της καριέρας του.

Featured post

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΙ -UTOPIA A.D. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, ΠΑΝΟ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΒΑΛΑ, 11/01/2020

bty

ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΔΕΝ ΕΚΚΕΝΩΝΟΝΤΑΙ , ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ , UTOPIA A.D. ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

bty

Featured post

Προβολή της ταινίας ”DOCTOR SLEEP”, Δευτέρα 13/01/2020, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Δόκτωρ Υπνος

Doctor Sleep

του Μάικ Φλάναγκαν

Η «Λάμψη» συνεχίζει να λούζει τον Νταν Τόρανς σε ένα θρίλερ μεταφυσικού τρόμου που συμβιβάζει γνωστικά τις κοσμοθεωρίες των Στίβεν Κινγκ και Στάνλεϊ Κιούμπρικ.

Παλεύοντας επί δεκαετίες να απαλλαγεί από την κληρονομιά της απελπισίας και του αλκοολισμού που του άφησε ο πατέρας του Τζακ και να σβήσει τις τραυματικές μνήμες από το ξενοδοχείο Overlook, ο χαρισματικός Νταν Τόρανς, μεσήλικας πια, προσπαθεί να κρατήσει «κλειδωμένα» σε κουτιά του νου τα στοιχειά που συνεχίζουν να τον κατατρύχουν. Με την ελπίδα να αλλάξει ζωή, καταλήγει σε μια κωμόπολη του Νιου Χάμσαϊρ και, μέσω μιας νέας φιλίας, σε μια κοινότητα Ανώνυμων Αλκοολικών και σε μια δουλειά σε ένα γηροκομείο όπου, με όση δύναμη «λάμψης» του έχει απομείνει, προσφέρει την ύστατη ανακούφιση στους ετοιμοθάνατους.

Στους αυτοκινητόδρομους των ανατολικών πολιτειών, μια αίρεση που αποκαλείται «Αληθινός Δεσμός» ταξιδεύει με αυτοκινούμενα τροχόσπιτα αναζητώντας τροφή. Αν και φαινομενικά συνηθισμένα, τα μέλη της είναι απέθαντοι που ρουφάνε βαμπιρικά τον «ατμό» ζωής από τα θύματά τους ενώ τα θανατώνουν αργά και βασανιστικά. Έχουν μόλις «προσηλυτίσει» μια πανούργα έφηβη στους κόλπους τους, και τώρα ψάχνουν για την επόμενη πηγή ενέργειας που θα τους προστατέψει από τη φθορά του χρόνου.

Κάπου στην Ατλάντα, η μικρή Αμπρα, που ζει με τους γονείς της, έχει τις δικές της τηλεπαθητικές ικανότητες. Η δύναμη της «λάμψης» της είναι μεγάλη, όμως έχει μάθει να τη διαχειρίζεται από παιδάκι με σύνεση, θάρρος και αισιοδοξία. Μπορεί ακόμη να επικοινωνεί με άλλα άτομα ανάλογου χαρίσματος από χιλιάδες μίλια μακριά.

Οι τρεις ιστορίες διαπλέκονται βραδυφλεγώς στην κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος φρίκης «Δόκτωρ Ύπνος», που έγραψε ο Στίβεν Κινγκ το 2013 ως συνέχεια στη θρυλική του «Λάμψη» του 1977. Και ο παραλληλισμός της δράσης τους πυκνώνει μετά το πρώτο 60λεπτο της ταινίας του Μάικ Φλάναγκαν, έμπειρου μοντέρ και ικανού σκηνοθέτη ταινιών και σειρών τρόμου («Ο Καθρέφτης της Κολάσεως», «Το Παιχνίδι του Τζέραλντ», «Οι Δαίμονες του Χιλ Χάουζ»), μετά την τηλεπαθητική επαφή που εγκαινιάζουν ο Νταν και η Άμπρα μέσω ενός μαυροπίνακα κι αφότου το κορίτσι γίνεται εξ αποστάσεως «μάρτυρας» της άγριας σφαγής ενός αγοριού από την Ρόουζ, την ανελέητη –κι εξίσου χαρισματική- αρχηγό του Δεσμού.

Μέχρι που όλες καταλήγουν στον ίδιο χώρο της πηγής του κακού, το στοιχειωμένο ξενοδοχείο των Βραχωδών Ορών του Κολοράντο. Εδώ, στους δαιδαλώδεις διαδρόμους, τα στιγματισμένα από κρουνούς αίματος χολ, την απόκοσμη σάλα χορού, τα μισοερειπωμένα δωμάτια και τον χιονισμένο λαβύρινθο του Overlook θα γίνει η μεγάλη αναμέτρηση και θα επέλθει η κάθαρση που είχε σκανδαλωδώς στερήσει ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ