Featured post

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΑΝΣΟΦΟΒΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Το Σάββατο 9/03/24 στη Θεσσαλονίκη έγινε μια ομοφοβική επίθεση σε βάρος δύο νεαρών τρανς ατόμων στην κεντρικότερη πλατεία της πόλης , την Αριστοτέλους, και μάλιστα ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη το φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ με αφιέρωμα στο Queer σινεμά . Μια « αγέλη » περίπου 150 νεολαίων της λούμπεν ακροδεξιάς παρενόχλησαν , έβρισαν , κυνήγησαν και πέταξαν αντικείμενα εναντίων των δύο μελών της ΛΟΑΤΚΙ ˖ κοινότητας και μάλιστα ανάμεσα στα άτομα που κινήθηκαν απειλητικά εναντίον τους βρίσκονταν και αρκετοί ανήλικοι που με τα κινητά τους τηλέφωνα φρόντισαν να απαθανατίσουν όλη αυτή τη σκηνή . Μια σκηνή που σε μας προκαλεί όχι απλά αποτροπιασμό και ντροπή αλλά τεράστια οργή.

Την επόμενη μέρα δόθηκε μια δυναμική απάντηση στο δρόμο με μία μαζικότατη αντιφασιστική / αντι πατριαρχική πορεία κατά τη διάρκεια της οποίας κάποιοι από τους τραμπούκους που συμμετείχαν το Σάββατο στην επίθεση κατά των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων , επιχείρησαν εκ νέου να επιτεθούν σε αλληλέγγυο κόσμο και φυσικά πήραν την απάντηση που τους αναλογεί και τράπηκαν σε φυγή κακήν κακώς .

Σε εμάς είναι απολύτως ξεκάθαρο ότι οι ομάδες που πραγματοποίησαν τις 2 αυτές επιθέσεις δρουν φασιστικά, ομοφοβικά και ρατσιστικά άλλοτε με τη ταμπέλα του φανατικού οπαδού, άλλες φορές ως συμμορίες γειτονιών ή σχολείων και τις περισσότερες φορές ως μέλη οργανωμένων ακροδεξιών ομάδων. Είναι οι ίδιοι που τα προηγούμενα χρόνια πραγματοποιούσαν επιθέσεις σε καταλήψεις της Θεσσαλονίκης , σε αναρχικούς , σε μετανάστες ακόμα και σε ομόφυλα ζευγάρια στο κέντρο της πόλης . Στη Θεσσαλονίκη βλέπουμε τώρα τα αποτελέσματα του εκφασισμού της νεολαίας , μια συνθήκη που έχει δρομολογηθεί ήδη από το 2018 όταν παιδιά γυμνασίων και δημοτικών σχολείων παρακινούνταν να κάνουν καταλήψεις για την ελληνικότητα της Μακεδονίας αλλά και αργότερα εν μέσω πανδημίας για τη χρήση της μάσκας . Φυσικά αυτές οι ομάδες δεν έδρασαν σχεδόν ποτέ αυθόρμητα αλλά παρακινούνταν , οργανώνονταν και είχαν συνδρομή από εκκλησιαστικούς , παραστρατιωτικούς και κάθε είδους ακροδεξιούς κύκλους με την ανοχή της αστυνομίας και εννοείται του εγχώριου κεφαλαίου . Όσο η κοινωνία βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη φτώχεια και την ανέχεια ιδίως σε μία περίοδο όξυνσης των γεωπολιτικών ανταγωνισμών , οι εξουσιαστές δίνουν ολοένα και περισσότερο πρόσφορο έδαφος στο φασισμό . Έτσι ξεκινάει ένας κύκλος βίας με κανιβαλιστικά χαρακτηριστικά και στόχο πάντα τους από τα κάτω , καθώς δεν έχουμε δει ποτέ φασιστικές ομάδες να κινούνται εναντίων των δυνατών , των ισχυρών , των εξουσιαστών αυτής της χώρας. Δεν είδαμε ποτέ αντίδραση για τη συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών , τσιμουδιά για την ακρίβεια , για τις ιδιωτικοποιήσεις , τη διάλυση του συστήματος υγείας και τις εργατικές διεκδικήσεις .

Δεν τρέφουμε αυταπάτες . Ο ρόλος των φασιστών ήταν πάντα δίπλα στα αφεντικά , υπηρέτες του κεφαλαίου και κανίβαλοι απέναντι σε μετανάστες , εργάτες και σε οποιονδήποτε άλλον ξεφεύγει από τα ρατσιστικά/ πατριαρχικά τους πρότυπα . Ο δικός μας ρόλος είναι πάντοτε απέναντί τους να διεκδικούμε τη θέση μας στο δρόμο , να ισοπεδώνουμε τους μπροστινούς του κεφαλαίου. Μέχρι να εξασφαλίσουμε ότι θα μπορούν ελεύθερα ταπροσφυγόπουλα να πηγαίνουν σχολείο, τα ζευγάρια να περπατούν ανενόχλητα ανεξαρτήτως φύλου, οι θηλυκότητες να μην καταπιέζονται και οι εργάτες να οργανώνονται και να διεκδικούν.

Ούτε σπιθαμή χώρου για την παρουσία οποιουδήποτε ομοφοβικού, ρατσιστή , νεοναζί στους δρόμους και στις ζωές μας .

Πάντοτε ενάντια στους κανίβαλους αυτού του κόσμου .

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας .

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”THE ZONE OF INTEREST”, ΤΡΙΤΗ 19/03/2024, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Ζώνη Ενδιαφέροντος

The Zone of Interest

του Τζόναθαν Γκλέιζερ

Η «κοινοτοπία του Κακού» σε μορφή οικογενειακού δράματος, ή ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, όταν αυτός είναι ο Ρούντολφ Ες.

Το πρώτο πράγμα που σε καλύπτει μ’ ένα στρώμα ψύχους είναι η φωτογραφία του «The Zone of Interest», της πρώτης δουλειάς που παρουσιάζει ο Βρετανός Τζόναθαν Γκλέιζερ μετά το «Κάτω από το Δέρμα» του 2014. Τόσο καθαρή ώστε να διαγράφεται κάθε λεπτομέρεια της πλούσιας, καταπράσινης φύσης, του ολόλευκου δέρματος, του γυαλιστερού μαύρου σκύλου, των καλοσιδερωμένων ρούχων. Τόσο αποστειρωμένη ώστε, χωρίς αιτιολογία, να σε σπρώχνει μακριά. Η περίσταση μοιάζει ειδυλλιακή – το ένστικτο σε έχει ήδη βυθίσει στον εφιάλτη.

Αυτή είναι η ιστορία, χαλαρά βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Μάρτιν Εϊμις του 2014, της καθημερινότητας του Ρούντολφ Ες και της οικογένειάς του, όσο έζησαν στο κομψό σπιτάκι με τον κήπο, δίπλα στο ποτάμι, αντικριστά στον τοίχο του Άουσβιτς. Γύρω από το στρατόπεδο, η «ζώνη ενδιαφέροντος». Μέσα στο σπίτι, μια μπαναλιτέ που παραλύει τις αισθήσεις. Τρόμος, ησυχία και χαμόγελο.

Ο Ρούντολφ Ες, ο Διοικητής του Άουσβιτς, είναι ένας ήρεμος άντρας, σύζυγος με κατανόηση – ακόμα κι όταν η γυναίκα του, Χέντβιγκ (η ήδη πολυβραβευμένη για το ρόλο της, Σάντρα Ούλερ), στα πρόθυρα της νεόπλουτης υστερίας), προβάλλει αντιστάσεις για την επικείμενη μετάθεσή του: εκείνη δεν θέλει να μετακομίσουν, θέλει να μείνουν εδώ, είναι ιδανικός τόπος για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, δίπλα στη φύση, με την απλότητα της βουκολικής ζωής. Η ζωή στο σπίτι κυλά με τις αναμενόμενες μεταπτώσεις, εντολές στις υπηρέτριες (αποστεωμένες, βωβές κοπέλες, τυχερές που κάθε τόσο η κυρία τούς μοιράζει ρούχα κι εσώρουχα που βρήκε… πού;), «εργάτες» με ριγέ στολές που φέρνουν «λίπασμα» για τον κήπο, ευχάριστο απογευματινό τσάι με άλλες κυρίες αξιωματικών και χαριτωμένα κουτσομπολιά, ή σχόλια για μόδες, σαν το όμορφο φορεματάκι που η μία πήρε από εκείνη την Εβραιοπούλα. Ανεμελιά για τα παιδιά που απολαμβάνουν το μπάνιο τα Σαββατοκύριακα, ή παίζουν στα κρεβάτια τους – με οδοντικές γέφυρες που φυλούν σ’ ένα κουτάκι. Εντάσεις με την πεθερά, τη μητέρα της Χέντβιγκ, τη μόνη που αφήνει να διαφανεί μια απορία για το ανθυγιεινό περιβάλλον. Και στο φόντο το φουγάρο που φτύνει μαύρο καπνό και δυσοσμία που νομίζεις ότι αισθάνεσαι.

Σε κάθε κάδρο, στιγμές οικογενειακής ρουτίνας, στιγμές παράνοιας. Οι δυο στρατιώτες με τα πολυβόλα που διασχίζουν το πάνω μέρος του κάδρου, σχεδόν απαρατήρητοι. Έξω από τον παραδεισένιο κήπο με τα πολύχρωμα λουλούδια που μυρίζει το αφράτο μωρό, ο χαρακτηριστικός πυργίσκος του Άουσβιτς. Ο ήχος, ο δεύτερος παράγοντας που παγώνει τις αισθήσεις, ήχος που έρχεται από πολύ κοντά, χωρίς να φαίνεται η πηγή του: πάνω από τους διαλόγους, τα γέλια ή τους τσακωμούς, παραγγέλματα που ουρλιάζονται, πυροβολισμοί, κραυγές πόνου. Στιγμές εικαστικών διαλειμμάτων, όπως δυο ολόκληρες σεκάνς σε αρνητικό, απομονωμένες, παράλληλες δράσεις, με το δικό τους αντιθετικό νόημα.

Ο Τζόναθαν Γκλέιζερ είναι ένας ψυχρός σκηνοθέτης, σαν τον Χάνεκε που περιβάλλει με ανέκφραστη κομψότητα τη βία των ιστοριών του. Ψυχρά κοιτάζει κι αυτό το σύμπαν, τον Ρούντολφ Ες που προβληματίζεται με τη δουλειά του, εάν ο φούρνος κυκλικής καύσης είναι, τελικά, πιο αποτελεσματικός για την αποτέφρωση των «φορτίων», ή που ξεπλένει καλά το μόριό του μετά από μια ερωτική ατασθαλία στο γραφείο του. Δείχνει, χωρίς να υποδεικνύει. Άλλωστε, δεν έχει νόημα να υποδείξει κάτι. Τα εγκλήματα τα έχει καταγράψει η Ιστορία, για την κοινοτοπία του Κακού έχει γράψει η Χάνα Αρεντ, εάν είσαι αρνητής του Ολοκαυτώματος ή φασίστας, δεν θα σ’ επαναφέρει στη λογική μία ταινία. Δεν χρειάζεται συναισθηματική νοημοσύνη για να κρίνεις. Χρειάζονται ακριβώς αυτά που προσφέρει: μια προσέγγιση ταυτόχρονα εγκεφαλική και πραγματιστική, μια ομορφιά κομμένη και ραμμένη με χάρακα, με αυστηρές γραμμές και παραδοσιακές αξίες. Με ενέσεις παραμυθιού, όταν αυτό είναι το «Χάνσελ και Γκρέτελ», το πιο γκροτέσκ, πιο αιματοβαμμένο απ’ όλα τα παραμύθια της φρίκης.

Αν κάτι περισσεύει, ίσως είναι η «επίσκεψη» της κάμερας, στο φινάλε (όχι, κανένα σπόιλερ), στο πραγματικό Άουσβιτς του σήμερα, στο μουσείο (παρότι κι εδώ με μια προσέγγιση καθημερινότητας, με το συνεργείο καθαρισμού να σκουπίζει τα δάπεδα και να γυαλίζει τις βιτρίνες με τ’ απομεινάρια του θανάτου). Τα νοήματα έχουν τεθεί, δεν χρειάζεται παραπάνω επεξήγηση. Μόνο μια υπενθύμιση, του Τζόναθαν Γκλέιζερ, ανάμεσα στις γραμμές και στις σκηνές, ότι το Κακό ζει μέσα στην πεζότητα, ότι τα πρόσωπα εξουσίας του δικού μας κόσμου χρειάζονται εξονυχιστική παρατήρηση γιατί κι εκείνα μπορεί να το κρύβουν μέσα στις κλισέ φράσεις τους, τις αναμενόμενες εμφανίσεις τους, τη δική τους ρουτίνα. Λίγες φορές βλέπεις στο σινεμά μια αποθέωση της μπαναλιτέ τόσο έντεχνη, σπάνια μια ταινία που σε αναστατώνει χωρίς να προσπαθεί να το προκαλέσει. Γιατί τίποτε στην ταινία του Γκλέιζερ δεν είναι κοινότοπο και όλα είναι, με τον πιο σαδιστικό τρόπο.

Featured post

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΟΙΝΙΚΟΥΣ ΚΩΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΩΞΗ ΤΟΥ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 187 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 3, ΣΑΒΒΑΤΟ 09/03/2024 ΣΤΙΣ 20:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Στις 22 Φεβρουαρίου 2024 πέρασε ο νέος ποινικός κώδικας ο οποίος υπερψηφίστηκε από την ΝΔ. Ο νόμος έκτρωμα δεν μελετήθηκε, ούτε καν συστάθηκε από κάποιο σώμα έμπειρων συνταγματολόγων και δικαστικών, αλλά διαμορφώθηκε από τα θέματα που απασχολούν- ενοχλούν την κυβέρνηση του Μαξίμου και έχουν μεγάλη προβολή από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Αυτός ο νόμος φτιάχτηκε για να ποινικοποιήσει το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα, την συνδικαλιστική δράση και να λειτουργήσει παραδειγματικά σε όποιον σκέφτεται να αντιδράσει, να διαμαρτυρηθεί για τα κεκτημένα του, να βλάψει την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο νέος νόμος έχει ιδεολογικό πρόσημο και μας γυρνά πίσω στις σκοτεινές εποχές της χούντας των συνταγματαρχών. Εκεί όπου η απειλή για τα πρότυπα του κράτους είχε ιδεολογικούς εχθρούς, δηλώσεις νομιμοφροσύνης, βασανισμούς (που υπάρχουν και σήμερα) και φωτογραφική εφαρμογή. Αυτό ακριβώς κάνει και ο νέος ποινικός κώδικας. Φωτογραφίζει τις δράσεις του Ρουβίκωνα, τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, το εκπαιδευτικό, τους αγώνες των υγειονομικών, τις αντιδράσεις στους πλειστηριασμούς, τους αγώνες των εργατών.

Η φωτογραφική εφαρμογή του νέου νόμου προδίδει τον φόβο που τρέφει η κυβέρνηση απέναντι στην κοινωνική δράση του Ρουβίκωνα. Στοχεύοντας στην ποινικοποίηση της ακτιβιστικής του δράσης, το Μαξίμου επιχειρεί να χτυπήσει ποινικά, οικονομικά και πολιτικά τους συντρόφους. Η ΝΔ προσπαθεί να προστατέψει τους ψηφοφόρους της, που δεν είναι άλλοι από φοροεισπρακτικές εταιρίες, δικηγόρους, παιδοβιαστές, διεφθαρμένους υγειονομικούς, εργοδότες και μπάτσους.

Έχοντας βιώσει σε τοπικό επίπεδο το κυνήγι μαγισσών, τις κατηγορίες ηθικής αυτουργίας για την αντιφασιστική μας δράση στην πόλη της Καβάλας, νιώθουμε την ανάγκη να στηρίξουμε τους συντρόφους/ισσες του Ρουβίκωνα που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και στο στόχαστρο του νέου Π.Κ.

Για αυτό οργανώνουμε στις 9 Μαρτίου μια ενημερωτική εκδήλωση- συζήτηση με μέλη του Ρουβίκωνα και με καλεσμένους δικηγόρους. Μια κουβέντα για τον νέο ποινικό κώδικα, την ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης και την φωτογραφική δίωξη του Ρουβίκωνα με το άρθρο 187 παρ. 3 του γνωστού αντιτρομοκρατικού νόμου. Σηκώνοντας τα οδοφράγματα της αλληλεγγύης, οργανωνόμαστε από την βάση και μέσα από την ενημέρωση και την έμπρακτη στήριξη δηλώνουμε παρόντες/ούσες στον αγώνα ενάντια στην στοχοποίηση των συντρόφων/ισσών μας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο Ρουβίκωνας είναι μόνο η αρχή και όσοι πιστεύουν ότι δεν θα αποτελέσουν στόχο, έμμεσα ή άμεσα, του νέου Π.Κ., απατώνται οικτρά. Εργαζόμενοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, εκπαιδευτικοί και φοιτητές, σύντροφοι/ισσες και αγωνιστές/στριες, φυλακισμένοι/ες, ιδιοκτήτες πρώτης κατοικίας, νοσηλευόμενοι και νοσηλευτές, έχει έρθει και η δική μας η σειρά. Η μόνη εγκληματική συμμορία αυτού του τόπου είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη και αν δεν αντισταθούμε σε αυτές τις πολιτικές, οι πόλεις μας θα γίνουνε μοντέρνες φυλακές.

Σάββατο 9 Μαρτίου 2024, στις 20:00, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας.

Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ, ΚΑΒΑΛΑ 28/02/2024

Την Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2024, συμπληρώθηκε ένας χρόνος από το έγκλημα στα Τέμπη. Στην Καβάλα η απεργιακή συγκέντρωση ήταν στις 11:00 στην κεντρική πλατεία. Συμμετείχαν αρκετοί φορείς της πόλης, εργαζόμενοι/ες, μαθητές/τριες, φοιτητές/τριες. Το αναρχικό/αντιεξουσιαστικό μπλοκ κατέβηκε με πανό ‘ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΙ. ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΡΓΗ’. Κατά τη διάρκεια της πορείας ακούστηκαν αρκετά συνθήματα με έντονο και δυνατό παλμό!

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΑΛΥΦΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ

Μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο:

Τέμπη, το έγκλημα που ξεγύμνωσε τον βασιλιά.

Στις 28 Φεβρουαρίου 2023 στους Ελληνικούς σιδηροδρόμους δολοφονήθηκαν 57 άνθρωποι με ξεκάθαρη υπαιτιότητα του ελληνικού κράτους. Μια εμπορική και μια επιβατική αμαξοστοιχία κινούνταν στην ίδια σιδηροδρομική γραμμή με αντίθετη φορά και συγκρούστηκαν μετωπικά παρά τα πολυδιαφημισμένα συστήματα ασφαλείας για τον έλεγχο της κυκλοφορίας των τρένων, με αποτέλεσμα τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό ακόμα 180. Δύο τρένα συγκρούονται και από την σύγκρουση αποκαλύπτεται η συστημική σαπίλα των μιζών, των επιχορηγήσεων και των εξοπλισμών του ιδιωτικοποιημένου ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου. Εργαζόμενοι, οικογενειάρχες, μετανάστες και κυρίως νεολαίοι και φοιτητές/τριες ήταν οι επιβάτες οι οποίοι βρήκαν φρικτό θάνατο, ενώ στο παρασκήνιο η απόπειρα συγκάλυψης πολιτικών ευθυνών ξεκινάει ήδη από τις πρώτες ώρες της δημοσιοποίησης της σύγκρουσης με φόντο τα κροκοδείλια δάκρυα των ηθικών αυτουργών στις τηλεοπτικές κάμερες .

Στήνοντας την κυβερνητική ομερτά.

Από την πρώτη στιγμή του εγκλήματος στα Τέμπη, ο κρατικός μηχανισμός υπό τις εντολές υψηλά ιστάμενων πολιτικών προσώπων, εμπόδισε ανεξάρτητους ελεγκτικούς φορείς να αναλάβουν το κομμάτι της διερεύνησης και της πραγματογνωμοσύνης. Τα δεκάδες δις που υποτίθεται πως ξοδεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια, για την αγορά σύγχρονων βαγονιών ,τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου και την αναβάθμιση των συστημάτων ασφαλείας (περιβόητη σύμβαση 717),φαίνεται πως κατέληξαν στις τσέπες μεγαλοεργολάβων και πολιτικών. Η ιδιωτικοποίηση και το “σπάσιμο” του ΟΣΕ σε μικρότερες εταιρίες καθώς και η πώληση του στην Ιταλική εταιρία Ferrovie Dello Stato Italiane, αποδείχθηκε ένα ατέλειωτο εξοπλιστικό φαγοπότι, αφήνοντας πόνο και θάνατο. Η κυβέρνηση όρισε τους δικούς της κομματικούς ιστάμενους σε θέσεις κλειδιά και χάρη στο νομικό καθεστώς των παρένθετων εταιριών, που μπερδεύει τις υποχρεώσεις τους, η όποια ελπίδα για απόδοση ευθυνών εξανεμίστηκε και έτσι οδηγούμαστε σήμερα στην απόλυτη συγκάλυψη του εγκλήματος . Με την ίδια ευκολία το ελληνικό κράτος, μέσω της κυβερνητικής πλειοψηφίας, απέρριψε την έκκληση της ευρωπαϊκής εισαγγελικής αρχής να συμμετέχει στις έρευνες και να διερευνήσει την πιθανότητα ποινικής ευθύνης πρώην υπουργών. Άλλωστε, η αλληλοκάλυψη των μεγαλοκαρχαριών όταν τα συμφέροντα τους συγκλίνουν, είναι δεδομένη.

Οι πρώτες και άμεσες κυβερνητικές ενέργειες συγκάλυψης έγιναν από επιτροπές που συστάθηκαν εκείνη την στιγμή από υπουργούς και τοπικούς εξουσιαστές της κυβερνητικής μαφίας (Αγοραστός, Τριαντόπουλος, Πλεύρης), οι οποίοι μαζί με τους Γ.Γ των αρμόδιων υπουργείων και τους εκπροσώπους των αρχών, προχώρησαν ήδη από την πρώτη εβδομάδα του εγκλήματος, σε μπάζωμα του χώρου και αλλοίωση των στοιχείων, πριν καν ολοκληρωθούν οι έρευνες. Η δεύτερη πράξη του έργου του δολοφόνου που προσπαθεί να καλύψει τα ίχνη του, ήταν η σύσταση τριμερούς επιτροπής εμπειρογνωμόνων φιλικά προσκείμενων προς την κυβέρνηση, που σκοπό είχε την υποβάθμιση των κυβερνητικών ευθυνών, την απόκρυψη στοιχείων σχετικά με την έκρηξη και το είδος φορτίου της εμπορικής αμαξοστοιχίας, ώστε να διασφαλιστεί πως το τελικό πόρισμα θα περιορίζεται μόνο σε αναφορές για λάθη του ανθρώπινου παράγοντα. Κάτι που αποτελούσε, εξάλλου επίσημη γραμμή του Μαξίμου από τις πρώτες στιγμές όταν προβάλλονταν τα δακρύβρεχτα διαγγέλματα του πρωθυπουργού.

Το στημένο σώμα βουλευτών που καλείται ως εξεταστική επιτροπή, χωρίς γνώσεις, έγγραφα και δικογραφίες, αποτελεί από μόνο του ύβρη, προσβολή και κοροϊδία προς τον αγώνα των οικογενειών και την μνήμη των θυμάτων. Οι λύκοι στους οποίους το “δημοκρατικό” πλειοψηφικό σύστημα ανέθεσε να φυλάνε τα πρόβατα, δημιούργησαν ένα ασφαλές περιβάλλον για τους κυβερνητικούς βουλευτές και τα διοικητικά στελέχη των εταιριών, τα οποία καταθέτοντας ως μάρτυρες, αποσιώπησαν την κυβερνητική σπατάλη και το φαγοπότι των εταιριών και αποποιήθηκαν των ευθυνών τους .

Υπό το πέπλο προστασίας που του εξασφαλίζει η κάθε άλλο παρά αμερόληπτη εξεταστική επιτροπή, κάνει την εμφάνιση του και ο ηθικός αυτουργός των δολοφονιών των Τεμπών, ο Αχ. Καραμανλής. Γνωρίζοντας εκ των προτέρων για το ευνοϊκό αποτέλεσμα της επιτροπής, ο πρώην υπουργός μεταφορών θα κουνήσει το δάχτυλο στους επικριτές του και μέσα από ένα σόου κυνικότητας, θράσους και αλαζονείας, θα δηλώσει περήφανα αθώος. Το ανδρείκελο αυτό, εφτά μέρες πριν την δολοφονία των Τεμπών διερρήγνυε τα ιμάτιά του για την λειτουργία και την ασφάλεια των τρένων, προτρέποντας και παραπλανώντας το επιβατικό κοινό να χρησιμοποιεί τα τρένα ώστε να ενισχυθεί το αφήγημα περί οικονομικού θαύματος του ασημένιου βέλους. Πίστεψε, πως υπονομεύοντας τους συνδικαλιστές του ΟΣΕ και τα εξώδικα τους για την κατάσταση των σιδηροδρόμων και αγνοώντας ταυτόχρονα τα πορίσματα των εμπειρογνωμόνων επιδεικτικά, θα έπειθε την κοινή γνώμη για την αθωότητά του. Μάταια. Με πλήρη αναξιοπρέπεια και ανηθικότητα υπαινίχθηκε πως ο πόνος των συγγενών θα πρέπει να είναι “βουβός”, χωρίς να ενοχλεί, αναφερόμενος στον αγώνα του συλλόγου των οικογενειών των θυμάτων.

Το επόμενο βήμα της εγκληματικής οργάνωσης του ελληνικού κράτους.

Δικαστική εξουσία και ΜΜΕ προχωρούν στην γενικότερη αποδόμηση και υποβάθμιση του γεγονότος, ελπίζοντας με την πάροδο του χρόνου να καταφέρουν να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Οι εισαγγελείς από την πρώτη στιγμή κατευθύνουν τις έρευνες με απίστευτη προχειρότητα, ενώ με θράσος επιδεικνύουν σε όλους πως η αμερόληπτη εφαρμογή των νόμων δεν ισχύει για τις υψηλές τάξεις και τους ισχυρούς. Με την δικαιοσύνη να μην λειτουργεί , όχι από επιλογή, αλλά από επιβολή, οι ποινικές ευθύνες μοιράζονται επιλεκτικά στα αναλώσιμα διοικητικά στελέχη και η επίσπευση της δίκης μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Η επιλογή αυτή προφανώς δεν έχει άλλο σκοπό από το να μην αφήσει χρονικά περιθώρια σε περαιτέρω έρευνες και εξετάσεις μαρτύρων. Πόσω μάλλον, όταν μελέτες και πορίσματα που προκύπτουν συνεχώς από τους πραγματογνώμονες που διόρισαν οι συγγενείς των θυμάτων , ξεγυμνώνουν το κυβερνητικό αφήγημα και καταρρίπτουν συνεχώς την συγκάλυψη του Μαξίμου.

Ο αγώνας για αξιοπρέπεια των οικογενειών.

Οι οικογένειες των θυμάτων πιέζουν με κάθε τρόπο εισαγγελείς και ανακριτές για να πράξουν τα αυτονόητα. Ακόμα και οι στοιχειώδεις ενέργειες που αφορούν στην έκρηξη που σημειώθηκε στο σημείο της σύγκρουσης, γίνονται κάτω από την συνεχόμενη επιμονή και πίεση των οικογενειών με τρομερή καθυστέρηση και συνεπακόλουθη αλλοίωση στοιχείων. Την προκλητική αυτή στάση της δικαστικής εξουσίας απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων, ήρθε με περίσσιο θράσος να πλαισιώσει και η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, αρμόδια για την περίπτωση των Τεμπών, προς την πρόεδρο του συλλόγου Μ. Καρυστιανού, η οποία στην προσπάθειά της να διαμαρτυρηθεί για τις καθυστερήσεις και τις παραλείψεις στην υπόθεση τους, η εισαγγελέας παρότρυνε τον σύλλογο “να σταματήσει να ασχολείται με το γεγονός και να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής που τους απομένει με ηρεμία και γαλήνη, με την βοήθεια της εκκλησίας…”. Μέσα από όλη αυτή την συστηματική απαξίωση, με σθένος και αξιοπρέπεια, οι οικογένειες των θυμάτων προσπερνούν τα κρατικά εμπόδια και σηκώνουν τον αγώνα για δικαιοσύνη στους ώμους τους, έχοντας όλη την κοινωνία στο πλάι τους.

Προσπαθώντας να αποσιωπήσουν τους συνδικαλιστικούς αγώνες για ακόμα μια φορά.

Η απαξίωση των εργατικών συνδικαλιστικών αγώνων από το Μαξίμου δεν είναι κάτι το πρωτόγνωρο. Είναι η συνέχεια της αντεργατικής πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων, που με νομοσχέδια και τροποποιήσεις, επιχειρούν να ποινικοποιήσουν την συνδικαλιστική δράση και τους εργατικούς αγώνες. Ακόμα και στην δική μας περιοχή, δεν είναι λίγες οι φορές που με παράνομο τρόπο οι εργοδοσίες των μεγάλων χημικών βιομηχανιών του τόπου μας (Πετρέλαια και Λιπάσματα), προχώρησαν σε εικονικές ποινικοποιήσεις των εργατικών σωματείων, ώστε να προβούν σε ομαδικές απολύσεις. Πόσω μάλλον, όταν συνέβησαν εκρήξεις στις σάπιες εγκαταστάσεις των εργοστασίων, θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και πυρκαγιές μέσα σε εύφλεκτες μονάδες, με την ανύπαρκτη αντίδραση όλων των αρμόδιων ανεξάρτητων ελεγκτικών φορέων και την ανοχή των αρμόδιων τοπικών αρχόντων οι οποίοι συνεχίζουν να τους αδειοδοτούν.

Όμοια και στο ατύχημα των Τεμπών, όλες οι εταιρίες αγνόησαν τις προειδοποιήσεις των εργατικών σωματείων των σιδηροδρόμων, ενώ η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ) συνέχισε να τους αδειοδοτεί , αφήνοντας επιβατικό κοινό και εργαζόμενους στο έλεος της τύχης τους.

Η χρόνια οικονομική εγκληματική απάτη, η σωρεία καταχρήσεων, παραλήψεων και λαθών οδήγησαν στην δολοφονία των Τεμπών. Έδειξαν με τον πιο ωμό τρόπο, την γύμνια και την ψεύτικη βιτρίνα του εκσυγχρονισμού που ευαγγελίζεται ο καπιταλισμός. Μια βιτρίνα που ράγισε και φανέρωσε το πραγματικό πρόσωπο της ανάπτυξης, που πλουτίζει σε βάρος των ζωών μας. Τα όνειρα δεκάδων ψυχών συνετρίβησαν στο όνομα του κέρδους, της ανάθεσης και της απληστίας. Μας εξαπάτησαν, μας έκαναν να νιώσουμε ασφαλείς, υποσχόμενοι βήματα εκσυγχρονισμού και σταθερότητας. Μόνο που δεν προσέξαμε ότι πατούσαν πάνω στα άψυχα κορμιά μας. Αυτοί εισέπρατταν κονδύλια και εμείς εισπράξαμε Τέμπη.

Μα λογαριάζουν χωρίς τον λαό. Μόνο εμείς, οι από τα κάτω, μπορούμε να σπάσουμε το τείχος του κυνισμού και της αλαζονείας, δίνοντας ένα τέλος σε αυτή την λαιμαργία του καπιταλισμού που τρέφεται από τους κόπους μας και από το αίμα μας. Με αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα στεκόμαστε απέναντι σε κάθε πολιτική και δικαστική εξουσία, απέναντι σε κάθε δυνάστη. Δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στους κρατικοδίαιτους που μας εξαθλιώνουν και να διεκδικούμε τον έλεγχο των ζωών μας. Μέχρι την απελευθέρωση των αδύναμων αυτού του τόπου και την ταφή όλων όσων εκπροσωπεί αυτό το σύστημα, θα αγωνιζόμαστε ενάντια στην θανατοπολιτική επιλογή κράτους και κεφαλαίου, θα αγωνιζόμαστε για την κοινωνική χειραφέτηση και την ταξική δικαιοσύνη. Διάλεξαν την συνενοχή, την συγκάλυψη και την απαξίωση. Εμείς διαλέγουμε την Αλληλεγγύη, την Αξιοπρέπεια και την Ισότητα.

Μέχρι την νίκη.
ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

Κείμενο αλληλεγγύης προς την εκκενωμένη κατάληψη Αναρχικό Στέκι Utopia A.D.

Στις 7/2/2024, η Τεχνική Υπηρεσία του Δ.Π.Θ, προχώρησε στην εκκένωση της Κατάληψης Utopia A.D. υπό την συνοδεία της κρατικής ασφάλειας. Δύο μέρες πριν, στις 5/2, προηγήθηκε η εισβολή των ΜΑΤ στην Κατειλημμένη Νομική Σχολή από τους Φοιτητικούς Συλλόγους, έπειτα από μήνυση του κοσμήτορα της Νομικής Σχολής Μ. Χρυσομάλλη. Η επέμβαση του κατασταλτικού μηχανισμού είχε ως αποτέλεσμα τις προσαγωγές 18 φοιτητών/τριών, εκ των οποίων οι 12 μετατράπηκαν σε συλλήψεις και τον τραυματισμό κάποιων εκ των προσαχθέντων.

Η εκκένωση του Utopia στην παλιά νομική, ήταν η απάντηση των πολιτικών των ιδιωτικοποιήσεων στους αγώνες που δίνουν εδώ και καιρό οι φοιτητές ενάντια στην εμπορευματοποίηση της παιδείας. Χτυπώντας βίαια πρώτα την κατάληψη των φοιτητών στην Νομική και έπειτα εκκενώνοντας το Utopia, η κυβέρνηση με δούρειο ίππο τον κομματικό πρύτανη, Φ Μάρη, επιχειρεί να φοβίσει τους φοιτητές που εξεγείρονται χτυπώντας για παραδειγματισμό τόσο τους κινηματικούς χώρους αγώνα, όσο και τους ίδιους τους φοιτητές. Μετά την εκκένωση του Utopia, σύντροφοι έκαναν παρέμβαση στο γραφείο του πρύτανη Φ. Μάρη, ξεμπροστιάζοντας τον δημόσια για το μεγάλο φαγοπότι που έχουν στήσει με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που αγοράζονται για λογαριασμό του πανεπιστημίου, αλλά και απαιτώντας να τους επιστραφεί το σύνολο των αντικειμένων που βρίσκονταν μέσα στο Utopia. Μέχρι σήμερα ο Κοσμήτορας της Νομικής και οι Πρυτανικές Αρχές αρνούνται να αναλάβουν δημόσια την ευθύνη των πράξεων τους και να επιστρέψουν τα πράγματα του στεκιού.

Η Κυβέρνηση και τα τσιράκια της προσπαθούν να κάμψουν οποιαδήποτε αντίδραση και αντίσταση στα σχέδια τους. Αφού είδαν ότι οι ρουφιάνοι των κομματικών νεολαίων τους δεν μπόρεσαν να καταστείλουν το φοιτητικό και το ευρύτερο κίνημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, έβαλαν μπροστά τους μπάτσους, τις εισαγγελικές αρχές και οποιονδήποτε παρατρεχάμενο είναι πρόθυμος να αποτρέψει κάθε κινητοποίηση. Η επιλογή της εκκένωσης του Utopia A.D στην συγκεκριμένη κοινωνική και πολιτική συγκυρία δεν είναι καθόλου τυχαία. Η εκκένωση πραγματοποιήθηκε μερικές ημέρες πριν την έναρξη του τριημέρου εκδηλώσεων αλληλεγγύης προς τους 11 Τούρκους αγωνιστές στην Θράκη και ακολούθησε η σύλληψη ακόμα δύο Τούρκων αντιστασιακών, την ίδια ακριβώς ημέρα. Είναι πάγια πολιτική επιλογή της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία φαίνεται να εναρμονίζεται πλήρως με τη στάση του τουρκικού προξενείου, να κρατάει χαμηλά ή να καταστέλλει τις φωνές που μάχονται ενάντια σε ότι τρέφει την αντιπαλότητα των δύο κρατών, που πιστεύουν στη διεθνοποίηση και την παγκόσμια ταξική και εργατική χειραφέτηση.

Η κατάληψη του αναρχικού στεκιού Utopia A.D. μετράει 21 χρόνια αγώνα, αντίστασης και άρνησης ενάντια στον σάπιο κόσμο της εξουσίας και της υποδούλωσης. Είναι το κομμάτι του Δ.Π.Θ και της Κομοτηνής το οποίο θα βόλευε αρκετούς τοπικούς και εθνικούς αφεντάδες να εξαφανιστεί. Είναι το σημείο που ενώνονται οι τοπικοί εργατικοί και οικολογικοί αγώνες με τις φοιτητικές διεκδικήσεις. Είναι ο κόσμος που δεν βλέπει τους φοιτητές ως επένδυση του τοπικού κεφαλαίου, αλλά μοιράζεται μαζί του τις ανησυχίες, τους προβληματισμούς και τις διεκδικήσεις τους. Είναι οι εργάτες που δεν διαχωρίζουν την θρησκεία ή την φυλή, αλλά διεκδικούν ένα καλύτερο αύριο για όλους, μέσα από τα σωματεία, τις συνελεύσεις και τις εργατικές διεκδικήσεις. Το Utopia A.D. είναι η πιο αγνή παραγωγή πολιτισμού της τοπικής κοινωνίας μέσα από τον αδιάκοπο αγώνα για ισότητα, αλληλεγγύη και σεβασμό στη διαφορετικότητα. Στην εποχή του 41% των κρατικών δολοφονιών, της βουλευτικής αλαζονείας, της συγκάλυψης και της κοινωνικής εξαθλίωσης, αυτές οι αξίες και τα ιδανικά είναι επικίνδυνα. Δείχνουν ότι ένας διαφορετικός κόσμος είναι εφικτός χωρίς αφεντικά, δούλους και θεούς. Ενάντια στα μονοπώλια της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Όσες φορές και να εκκενώσετε το στέκι, η απάντηση μας θα παραμένει η ίδια: Ό,τι και να γίνει η Utopia A.D. κατάληψη θα μείνει. Τίποτα δεν θα μείνει αναπάντητο.

ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΕΝΩΜΕΝΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ UTOPIA A.D.

ΜΠΑΤΣΟΙ – TV – ΠΡΥΤΑΝΙΚΗ ΑΡΧΗ – ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΟΥΝΕ ΜΑΖΙ

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ UTOPIA A.D. ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ, ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ 12ΧΡΟΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΩΝΟ, ΠΑΝΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΚΩΔΙΚΑ, ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ, ΚΑΒΑΛΑ

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”LA NUIT DES ROIS (Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΑΔΩΝ), ΤΡΙΤΗ 13/02/2024, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ, ΦΙΛΙΠΠΟΥ 46

Η Νύχτα των Βασιλιάδων

La Nuit des Rois  του Φίλιπ Λακότ

Πραγματικότητα και φαντασία γίνονται ένα στο σχεδόν παραισθησιογόνο φιλμ του Φιλίπ Λακότ από την Ακτή του Ελεφαντοστού. Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στους Ορίζοντες στο Φεστιβάλ Βενετίας, διακρίσεις στα Φεστιβάλ του Ρότερνταμ και της Θεσσαλονίκης.

Η θρυλική φυλακή La Maca στην Ακτή του Ελεφαντοστού είχε κατασκευαστεί για να στεγάσει 1500 κρατούμενους, αλλά σήμερα φιλοξενεί περισσότερους από 5000 ανθρώπους που ζουν σε ένα συγκρότημα που βρίσκεται στο κέντρο ενός εθνικού πάρκου, περιτριγυρισμένου από τη ζούγκλα, που στο κέντρο του βρίσκεται ένας λαβύρινθος που ξεκινάει από το κέντρο, μια μεγάλη αίθουσα όπου συγκεντρώνονται όλοι οι κρατούμενοι και χάνεται μέσα από δαιδαλώδεις διαδρόμους στο χάος.

Στην πραγματικότητα, η φυλακή διοικείται από τους ίδιους τους κρατούμενους που, σε μια μικρογραφία μιας κοινωνίας, προσπαθούν να επιβάλλουν τους δικούς τους νόμους, κυρίως να επιβιώσουν. Ή ιδανικά να μην ξεχαστούν σε ένα κόσμο που τους αντιμετωπίζει περισσότερο ως μια ανθρώπινη φυλή που δεν θα μπορέσει ποτέ ξανά να βρει τη θέση της στον ελεύθερο κόσμο.

Ο Μαυρογένης, κραταιός μέχρι πρότινος αρχηγός της φυλακής, βλέπει τα γένια του να ασπρίζουν και τις αντοχές του να εξαντλούνται. Σύμφωνα με το τελετουργικό, θα πρέπει να αποσυρθεί, να βρει το διάδοχό του και μετά να αυτοκτονήσει. Θα τον βρει σε έναν νεαρό που φτάνει μόλις στις φυλακές, θα τον ονομάσει Ρομάν (που στα γαλλικά σημαίνει μυθιστόρημα) και θα του αναθέσει μια δύσκολη αποστολή: κάθε βράδυ και όσο διαρκεί το κόκκινο φεγγάρι θα πρέπει να αφηγείται ιστορίες μέχρι που ξημερώνει. Και το ίδιο και την επόμενη μέρα και την επόμενη. Αν τα καταφέρει θα γίνει ο διάδοχος του «θρόνου». Αν όχι, θα χάσει τη ζωή του ως άλλη Σεχραζάτ από τις «Χίλιες και Μια Νύχτες».

Ό,τι ξεκινάει ως μια παράδοξη παραβολή πάνω στην εξουσία υπαγορευμένη και από τον ίδιο τον τίτλο της δεύτερης (μετά το «Run» που είχε κάνει πρεμιέρα στο ένα Κάποιο Βλέμμα των Καννών το 2014) ταινίας του καταγόμενου από την Ακτή του Ελεφαντοστού Φιλιπ Λακότ, γίνεται γρήγορα μια συναρπαστική εικονογράφηση των πιο διακριτών αντιθέσεων που εκ των πραγμάτων προκαλεί η εικόνα δεκάδων κρατουμένων συγκεντρωμένων γύρω από έναν «παραμυθά», με την ατμόσφαιρα να μυρίζει βία, ιδρώτα και ανδρικό πόθο σε σχεδόν ισόποσες αλλά σε κάθε περίπτωση απαγορευμένες δόσεις.

Στην κόψη του ρεαλισμού με τη μυθοπλασία, αλλά κυρίως της αλήθειας και του θρύλου, η «Νύχτα των Βασιλιάδων» δεν αργεί να μεταφερθεί στη σφαίρα του μύθου, με την πρωτόγνωρη και συχνά ανεξέλεγκτη τόλμη ενός θαρραλέου δημιουργού.

Δεν είναι μόνο οι σκηνές της ιστορίας από το παρελθόν που αφηγείται ο Ρομάν που καταφέρνουν να ενσωματώσουν την παράδοση της Ακτής του Ελεφαντοστού μέσα στο πεζό περιβάλλον των φυλακών (με έξτρα μπόνους τα απίθανα ειδικά εφέ), ούτε μόνο οι μικρές απροσδόκητες στιγμές ποίησης που μοιάζουν να αναδύονται μέσα από την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης κατάστασης.

Η πρωτοτυπία της ταινίας του Φιλίπ Λακότ και συνεπακόλουθα η δύναμή της, έγκειται στο γεγονός ότι δεν φοβάται να τοποθετήσει στο πιο αταίριαστο μέρος μια μεταφορά πάνω στη δύναμη της αφήγησης και του ίδιου του θεάτρου ή του σινεμά (παραπέμποντας στο «Ο Καίσαρας Πρέπει να Πεθάνει» των Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι), κρατώντας αλώβητο τον ιμπρεσιονισμό με τον οποίο τελικά ολοκληρώνει ένα παραμύθι για τη διατήρηση της μνήμης, τα προφορικά αρχεία, τις πρωταρχικές έννοιες όπως αυτή της ελευθερίας που πρέπει να μπορέσουν να αρθρωθούν πριν αποκτήσουν το πραγματικό τους νόημα.

Featured post

ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ, ΣΑΒΒΑΤΟ 10/02/2024, ΣΤΙΣ 20:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΣΤΟ ΔΙΠΑΕ ΚΑΒΑΛΑΣ

Χαιρετίζουμε τους απανταχού καλλιτέχνες,
τεχνίτες, χομπίστες και επαγγελματίες ! Όσες χαραμίζουν απλήρωτες εργατοώρες
για ένα μπούλετ στο βιογραφικό τουςκαι δεν είχαν ποτέ κονέ. Με μια πνοή
αλληλεγγύης χαιρετίζουμε όλου τουκόσμου τους διασκεδαστές, γελωτοποιούς,
καλλιτέχνες του δρόμου – της σάλας – του
μπάνιου και κάθε είδους ονειροπαρμένες και
περιπλανητές που η έκφρασή τους χώρο δε
βρίσκει. Με αυτό το κάλεσμα θέλουμε να σας
συναντήσουμε.
Είναι γεγονός πως βρισκόμαστε σε μια
πραγματικότητα που θέτει τον καλλιτέχνη
έρμαιο σε μια αγορά και ένα σύστημα
κέρδους όπου η ελεύθερη έκφραση κρίνεται
περιττή. Αισχρή εκμετάλλευση, ανεργία,
παραβιαστικές συμπεριφορές, κίβδηλες
υποσχέσεις για καριέρες, κανιβαλισμός
μεταξύ συνεργατών και οτιδήποτε άλλο έχει στην ατζέντα του ο καπιταλισμός για μια καθώς πρέπει καλλιτεχνική πορεία. Η τέχνη είναι εμπόρευμα και ο καλλιτέχνης έμπορος του εαυτού του. Σίγουρα δεν προβλέπεται καμία αμφισβήτηση, τίποτα ουσιαστικό και ανατρεπτικό. Ακόμα κι αν κάποιες φωνές παλεύουν να ακουστούν έξω από τα λαμπρά παλάτια, οι συκοφάντες της αυλής κλωτσούν τους γελωτοποιούς ως αποβράσματα και επαίτες. Η ατομική οδός φαίνεται να είναι και η μόνη οδός.
Όμως, το αποκορύφωμα αυτής της πραγματικότητας δεν είναι οι επιπτώσεις της, αλλά η πίστη των θυμάτων ότι τα πράγματα έτσι είναι και έτσι θα είναι για πάντα. Ενώ υποφέρουν, φτάνουν να πιστεύουν ότι ευθύνονται για όσα τους συμβαίνουν, ότι ίσως δεν προσπάθησαν αρκετά ή απλώς δεν ήταν φτιαγμένα για αυτό.
Υπό την επήρεια της ψευδαίσθησης των ίσων ευκαιριών, συρρέουν στα αστικά κέντρα, τα οποία ρουφούν τη ζωή από την επαρχία. Τρέχουν σε δύο δουλειές, για να φτάσουν ένα πρωί να αντιληφθούν ότι πλέον σιχαίνονται την τέχνη τους (όχι γιατί έπαψε να είναι όμορφη).
Εγκλωβισμένες μονάδες που μέσα στη μοναξιά του τετραγώνου τους αδυνατούν να κοιτάξουν
προς τα έξω, να δούνε την ομορφιά της συνάντησης κι ας μοιάζουν τόσο πολύ. Κι όμως, η πρώιμη αξία της τέχνης πηγάζει από την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία. Η τέχνη μπορεί να είναι μέσο αμφισβήτησης και αντίδρασης, μπορεί να είναι εργαλείο αυτοβελτίωσης.
Είμαστε το Δίκτυο Καλλιτεχνών!
Με καμβά την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη, προσπαθούμε να εκφραστούμε ελεύθερα έξω από αυτήν την κουλτούρα και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για
να την αλλάξουμε. Μέσα στο Δίκτυο το κάθε άτομο είναι ελεύθερο να εκφραστεί όπως θέλει,
αδιαμεσολάβητα, έξω από την πίεση της εκμετάλλευσης, του ανταγωνισμού και της απόδοσης. Για εμάς, η επιθυμία για καλλιτεχνική δημιουργία είναι επαρκής προϋπόθεση για να θεωρηθεί το κάθε αποτέλεσμα τέχνη. Η τέχνη ευτελίζεται όταν περιορίζεται.
Γι’ αυτό λειτουργούμε αυτοοργανωμένα και χωρίς ιεραρχία (με οριζόντιες διαδικασίες). Το βασικό
όργανο του Δικτύου Καλλιτεχνών είναι η εβδομαδιαία του συνέλευση, η οποία είναι πάντα ανοιχτή.
Εκεί όλα τα άτομα συμμετέχουν ισότιμα. Στόχος μας είναι να ενθαρρύνεται και να υποστηρίζεται η καλλιτεχνική (και όχι μόνο) έκφραση όλων.
Το Δίκτυο είναι πρωτίστως ένας χώρος συνάντησης, όπου με κοινό παρονομαστή την τέχνη βρισκόμαστε, αλληλεπιδρούμε, προβληματιζόμαστε, συν δημιουργούμε, αλληλοϋποστηριζόμαστε.
Οι ιδέες μας και ο τρόπος με τον οποίο έχουμε επιλέξει να λειτουργούμε, μπορούν να ευδοκιμήσουν μόνο σε χώρους όπου δεν περιορίζεται από κανέναν η πολιτική ή η προσωπική έκφραση, όπου δεν υπάρχουν ιδιοκτήτριες, μεσάζοντες, υπεύθυνοι που θα σου απαγορεύσουν την είσοδο. Ανοιχτοί δημόσιοι χώροι, καταλήψεις και γενικότερα δομές του κινήματος μπορούν να στεγάσουν ομάδες με καλλιτεχνικό χαρακτήρα, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα μέσα από τις δράσεις τους να απευθυνθούν σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
Γι’ αυτό και εμείς, ως Δίκτυο Καλλιτεχνών, έχουμε επιλέξει να στεγάσουμε τη συνέλευσή μας στην κατάληψη Libertatia. Αυτό δε σημαίνει, όμως, πως οι δράσεις μας περιορίζονται εκεί. Έχουμε την πρόθεση να επεκταθούμε σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του γαλαξία. Ούτως ή άλλως, για εμάς, τα πάντα είναι πολιτικά. Εφόσον η τέχνη, αδιαμφισβήτητα, συγκαταλέγεται στα πάντα, άρα και η τέχνη είναι πολιτική. Το να επιλέγει ένα άτομο να μην εκφράζεται πολιτικά μέσα από τη δημιουργία του για εμάς αποτελεί μια πολιτική επιλογή, και πολύ ισχυρή μάλιστα. Όμως, είναι σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε, πως η συμμετοχή στο Δίκτυο σε καμία περίπτωση δεν προϋποθέτει ταύτιση πολιτικών απόψεων. Το μόνο όριο που μας εκφράζει είναι η απουσία εξουσιαστικών, σεξιστικών, ομοφοβικών, ρατσιστικών και φασιστικών συμπεριφορών, οι οποίες δεν είναι με κανέναν τρόπο ανεκτές.
Η συχνότερη και πιο χαρακτηριστική δράση του Δικτύου είναι οι παραστάσεις Καμπαρέ (ή πιο
σωστά, παραστάσεις Νέο-Μέτα Καμπαρέ). Είναι ουσιαστικά μια συνδημιουργία, όπου το κάθε
άτομο ή ομάδα ατόμων ετοιμάζουν ένα καλλιτεχνικό νούμερο όπου το σύνολό τους παρουσιάζεται ως μια ενιαία παράσταση. Η δομή του μας εκφράζει τόσο καλλιτεχνικά όσο και οργανωτικά. Η συμμετοχή είναι ανοικτή και ευέλικτη, έτσι ώστε το κάθε νούμερο να συμμετέχει όταν και όσο μπορεί και θέλει. Επίσης, η διαδικασία της προετοιμασίας κάθε παράστασης εμπεριέχει πολύ συνεργασία, αλληλοϋποστήριξη και συλλογική δημιουργία. Και αυτό ακριβώς είναι το νόημα!
“Το νεομετακαμπαρέ για μας είναι η συλλογική πραγμάτωση της ελεύθερης έκφρασης μας μέσα από παραστάσεις δίχως όρια”.
Το Δίκτυο όμως δεν περιορίζει τη δράση του μόνο στις παραστάσεις αυτές. Στην πραγματικότητα,
είναι πάντα ανοιχτό σε προτάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε πραγματοποιήσει ως τώρα προβολές ταινιών, καλλιτεχνικά τζαμ, φωτογραφικές βόλτες, ποίηση με αψέντι τις Τετάρτες, εκθέσεις, workshop ζογκλερικών. Ακόμα και αν κάποιο άτομο θέλει να συμμετέχει χωρίς να ασχοληθεί με το καλλιτεχνικό
κομμάτι του Δικτύου, για να παρακολουθήσει, να συζητήσει ή ίσως και μόνο να ακούσει, είναι
απόλυτα θεμιτό.
Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”THE OLD OAK”, ΤΡΙΤΗ 23/01/2024, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Η Τελευταία Παμπ

The Old Oak

του Κεν Λόουτς

Το κύκνειο άσμα του Κεν Λόουτς είναι η ανθρωπιστική ταινία που περιμένεις, σίγουρα όχι από τις καλύτερές του, αλλά με καίριο σχόλιο για τον βρετανικό απομονωτισμό και απλούστατη διατύπωση.

Ο Κεν Λόουτς έχει ανακοινώσει ότι το «The Old Oak» είναι η τελευταία του ταινία για το σινεμά. Κι αν αυτό ισχύσει, θα έχει κλείσει τη φιλμογραφία του με μια ταινία που τον αντιπροσωπεύει απόλυτα – έστω κι αν δεν είναι από εκείνες που ξεχωρίζουν στην κινηματογραφική Ιστορία.

Σήμερα, σ’ ένα χωριό της βορειοανατολικής Αγγλίας, κάποτε τόπο ανθρακωρύχων, τώρα παρηκμασμένο και φτωχό, ζει ο Τίτζεϊ, ιδιοκτήτης της τελευταίας παμπ της περιοχής. Το «The Old Oak», η παλιά βελανιδιά, είναι λίγο σαν και τον ίδιο: απαράλλαχτη τις τελευταίες δεκαετίες, αποκούμπι για τους ντόπιους, μισοχαλασμένη, λίγο θλιβερή. Όταν στο χωριό τοποθετούνται πρόσφυγες από τη Συρία, ο Τίτζεϊ γνωρίζει τη νεαρή Γιάρα που έχει αγάπη για τη φωτογραφία και τους ανθρώπους. Στον εφιάλτη του τραμπουκισμού των Σύρων από τους ντόπιους κάθε ηλικίας, η Γιάρα έχει την απάντηση: να διοργανώσουν, μαζί, συσίτιο για Αγγλους και πρόσφυγες, για όποιους έχουν ανάγκη, γιατί το φαγητό είναι η μόνη δραστηριότητα που μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να μονιάσουν. Και να το κάνουν, φυσικά, στον πίσω χώρο της παμπ, που μαζί θα ανακαινίσουν. Όμως οι συντοπίτες του Τίτζεϊ δεν βλέπουν αυτή την ιδέα με καλό μάτι.

Μ’ ένα σενάριο γραμμένο και πάλι, φυσικά, παρέα με τον Πολ Λάβερτι, η ταινία υποφέρει από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των πρόσφατων φιλμ του Λόουτς. Ένας υπερβολικός μελοδραματισμός, διάλογοι διατυπωμένοι με απλοϊκότητα κι έλλειψη βάθους, ερμηνείες ερασιτεχνικές που αδυνατούν να δώσουν βάρος στους ήρωες, ειδικά από τον Ντέιβ Τέρνερ που ενσαρκώνει τον Τίτζεϊ, τον οποίο έχουμε δει και στο «I, Daniel Blake» και στο «Sorry We Missed You». Η Σύρια Εμπλα Μαρί (πρόταση στον Λόουτς από την Παλαιστίνια σκηνοθέτη Ανμαρί Τζασίρ), έχει ένα πρόσωπο τόσο μαγνητικό που της συγχωρείται κάθε υποκριτική αδεξιότητα.

Ωστόσο, ο Κεν Λόουτς, με μια υπογραφή που αναγκάζει τον (κινηματογραφικό) κόσμο να τον ακούσει, γνωρίζει καλά πώς να θίξει τα επίκαιρα και κατακρίνει, εδώ, με την επαγωγική μέθοδο, την αντιμετώπιση του προσφυγικού από τη Μεγάλη Βρετανία, την αυξημένη ξενοφοβία που εκδηλώθηκε με το Brexit, την απώλεια της ομόνοιας στις μικρές κοινωνίες, τον ρατσισμό. Ήρεμα, τρυφερά, με μια ίσως αδικαιολόγητη, ίσως σκόπιμη απλοϊκότητα και με μια δυνατή φωνή που δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Featured post

Το electric knife μαζί με την ηχητική ομάδα ACCION MUTANTE collective θα σας παρουσιάσει τo ΣΑΒΒΑΤΟ 16 Δεκέμβρη 2023, μια βραδιά ηλεκτρονικού πειραματισμού, drones και θορυβισμού στο Αυτο/ζόμενο στέκι στο ΔΙΠΑΕ ΚΑΒΑΛΑΣ

Το electric knife (πρώην δισκάδικο στο Λονδίνο/international mail-order) μαζί με την ηχητική ομάδα ACCION MUTANTE collective θα σας παρουσιάσει τo ΣΑΒΒΑΤΟ 16 Δεκέμβρη 2023 στο Αυτο/ζόμενο στέκι στο ΔΙΠΑΕ ΚΑΒΑΛΑΣ

Μια βραδιά ηλεκτρονικού πειραματισμού, drones και θορυβισμού

Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ/ΠΟΡΕΙΑ, ΚΑΒΑΛΑ, 06/12/2023

Την Τετάρτη, 6 Δεκέμβρη 2023, στον Δημοτικό Κήπο Καβάλας, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση-μικροφωνική μνήμης και οργής για τα 15 χρόνια από την δολοφονία του 16χρόνου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τους Κορκονέα και Σαραλιώτη. Παρά τις δυσκολίες, λόγω βροχής, η συγκέντρωση πλαισιώθηκε από 70-80 άτομα περίπου, έπειτα από δημόσια καλέσματα του Αυτόνομου Στεκιού Καβάλας και της Αντιφασιστικής – Αντιρατσιστικής Κίνησης Καβάλας. Μοιράστηκαν κείμενα και έγιναν συζητήσεις με ανθρώπους που πέρασαν από τον Κήπο. Με δυνατό παλμό και αποφασιστικότητα από τους/τις συγκεντρωμένους/ες ακολούθησε πορεία στο κέντρο της πόλης, περνώντας μπροστά από την Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας. Φυσικά δεν έλειψε η παρουσία των μπάτσων και των κατατρεγμένων της Κρατικής Ασφάλειας πριν και κατά την διάρκεια της παρουσίας μας στο κέντρο της πόλης.

Όταν οι μπάτσοι σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε από τα κλουβιά σας.

Κανένας Δεκέμβρης δεν τελείωσε ποτέ. Όλα συνεχίζονται…

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

 

Featured post

15 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΕΛ.ΑΣ. ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ – ΤΡΙΤΗ : 5/12 στις 20:30 στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας προβολή του ντοκιμαντέρ ”Εξέγερση Δεκέμβρης 2008: Μόνος σου θα πας πιο γρήγορα, μαζί θα πάμε πιο μακριά” – ΤΕΤΑΡΤΗ 6/12 στις 18:00 στο Δημοτικό κήπο Καβάλας Συγκέντρωση – Μικροφωνική

Εξέγερση Δεκέμβρης 2008: Μόνος σου θα πας πιο γρήγορα, μαζί θα πάμε πιο μακριά

Το ντοκιμαντέρ αυτό το γύρισε η Κλεμ, μία Γαλλίδα συντρόφισσα που έμενε εκείνον τον καιρό στην Αθήνα, στην κατάληψη της Σκαραμαγκά. Δυστυχώς, η Κλεμ έφυγε ξαφνικά από τη ζωή το 2013, αφήνοντας την ταινία λίγο πριν από την τελική μορφή που θα ήθελε να της δώσει. Παρόλα αυτά, οι κοντινοί της άνθρωποι σε Ελλάδα και Γαλλία κρίναμε ότι η ταινία μπορεί να προβληθεί ως έχει, και πιστεύουμε ότι έχει ιδιαίτερη αξία, καθότι πρόκειται για πρωτότυπο υλικό που δεν υπάρχει αντίστοιχό του για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, γυρισμένο από και για το κίνημα, το καλοκαίρι του 2010, όταν οι μνήμες της εξέγερσης του Δεκέμβρη ήταν ακόμα πολύ νωπές στο μυαλό και την ψυχή όλων μας. Μετά λοιπόν από αρκετό καιρό ολοκληρώσαμε τον υποτιτλισμό και προσθέσαμε ένα επεξηγηματικό σημείωμα στο τέλος για την Κλεμ και την πορεία αυτής της ταινίας. Ο τίτλος που αποφασίσαμε να δώσουμε στην ταινία είναι το σύνθημα “Μόνος σου θα πας πιο γρήγορα, μαζί θα πάμε πιο μακριά”, που ήταν από τις αγαπημένες φράσεις της Κλεμ.

Συντροφικά, κάποιοι φίλοι της Κλεμ…

Featured post

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΣΤΗΝ ΞΑΝΘΗ, ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΙΣ 12 ΝΟΕΜΒΡΗ 2023, ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ 
Το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου 2023, αστυνομικός της Ομάδας Πρόληψης και Καταστολής Εγκλήματος (ΟΠΚΕ) δολοφονεί εν ψυχρώ τον 17χρόνο Ρομ, Χρήστο Μιχαλόπουλο, μπροστά στον αδελφό του και δύο ακόμα συνεπιβάτες που βρίσκονταν μέσα στο αυτοκίνητο σε περιοχή της Βοιωτίας. Συγκεκριμένα, ο αστυνομικός έβγαλε το όπλο του από την θήκη και το χρησιμοποίησε για να χτυπήσει το παράθυρο του οδηγού (ενάντια στους κανόνες εμπλοκής, οι οποίοι προβλέπουν μεταξύ άλλων πως πρέπει να κρατηθεί απόσταση ασφαλείας από το ακινητοποιημένο αυτοκίνητο) έπειτα άνοιξε την πόρτα του οδηγού και τράβηξε με βία τον 17χρόνο έξω από το αυτοκίνητο και τον εκτέλεσε.
Ήδη από τις πρώτες ώρες μετά τη δημοσιοποίηση της δολοφονίας πραγματοποιήθηκαν πορείες διαμαρτυρίας, συγκεντρώσεις και παρεμβάσεις σε όλη την χώρα. Την Κυριακή 12 Νοεμβρίου, σύντροφοι και συντρόφισσες στην Ξάνθη πραγματοποίησαν με δημόσιο κάλεσμα μικροφωνική συγκέντρωση και έπειτα πορεία γειτονίας και παρέμβαση πέριξ του ΑΤ Ξάνθης με αφορμή την δολοφονία του 17χρόνου Χρήστου. Οι μπάτσοι επιτέθηκαν με μανία στους συγκεντρωμένους προχωρώντας σε 7 προσαγωγές, από τις οποίες οι 2 μετατράπηκαν σε συλλήψεις. Και οι εφτά αφέθηκαν ελεύθεροι με τους δύο να περιμένουν να οριστεί τακτική δικάσιμος. Ένα από τα συλληφθέντα άτομα τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι με αποτέλεσμα να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο. Το περιστατικό της 12ης Νοεμβρίου δεν αποτελεί την πρώτη επίθεση των μπάτσων στους συντρόφους / στις συντρόφισσες στην Ξάνθη. Τρία χρόνια πριν και συγκεκριμένα στις 17 Νοέμβρη 2020, οι μπάτσοι κατά τη διάρκεια πορείας για την εξέγερση του πολυτεχνείου επιτέθηκαν στους συντρόφους με απειλές, ξύλο, πρόστιμα και προσαγωγές προφασιζόμενοι λόγους δημόσιας υγείας.
Έχουμε εμπεδώσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η εξουσία μέσω της ΕΛ.ΑΣ και της Κρατικής Ασφάλειας: με καταστολή, κατασκευασμένα κατηγορητήρια, παρακολουθήσεις και απειλές είτε προς εμάς είτε προς το προσωπικό και εργασιακό μας περιβάλλον. Για να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή: ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ. Σκοτώνετε ανήλικα παιδιά (Μιχάλης Καλτεζάς – 17/11/85, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος – 06/12/2008, Νίκος Σαμπάνης – 22/10/2021 Κώστας Φραγκούλης – 13/12/2022, Χρίστος Μιχαλόπουλος – 11/11/2023), τα στέλνετε στα επείγοντα, τα συλλαμβάνετε με ψευδείς κατηγορίες για να καλύψετε την συμμορία σας (16χρονη Αντιφασίστρια) και τα βασανίζετε στα αστυνομικά τμήματα (17χρονος στο Α.Τ Μήλου). Στέλνετε τα ΜΑΤ να δείρουν και να σπάσουν κάθε μορφή διαμαρτυρίας και αντίστασης στο δρόμο και μέσα στα πανεπιστήμια.
Όσα χημικά και να ρίξετε, όσους μπάτσους και να στείλετε η αλληλεγγύη και ο αγώνας ενάντια στον κόσμο της εξουσίας δεν καταστέλλονται. Η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς ένα σύνθημα που γράφεται σε τοίχους και φωνάζεται σε πορείες. Αντίθετα είναι ένα δυνατό συναίσθημα για ζωή, για το δίκαιο, για την ελευθερία. Είναι οι σχέσεις και η στήριξη που έχουμε μεταξύ μας, είναι κάτι που κανένας ρουφιάνος ένστολος ή με πολιτικά δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει. Οι τραμπουκισμοί, οι ξυλοδαρμοί, και οι συλλήψεις δεν πρόκειται να μας σταματήσουν από το να ενώνουμε τις φωνές μας με αυτές των από τα κάτω και να παλεύουμε στον δρόμο ενάντια στην κρατική βαρβαρότητα. Η αλληλεγγύη δείχνεται στην πράξη. Ο ένας δίπλα στην άλλη.
ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ ΤΩΝ 2 ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ/ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΩΝ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΣ
Αυτόνομο Στέκι Καβάλας
Featured post

ΤΡΙΤΗ 21/11/2023, ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”WEEK – END”, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Week-end

του Ζαν-Λικ Γκοντάρ

H ταινία που σήμανε το οριστικό φινάλε στο «αστικό σινεμά» του Ζαν-Λικ Γκοντάρ και προφήτευσε τον Μάη του ’68.

Τέλος της ιστορίας. Τέλος του σινεμά.

Αυτό ήταν για τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ το «Week-end», μια ταινία πού όχι μόνο σφράγισε το τέλος της πρώτης περιόδου του «αστικού σινεμά» της καριέρας του, αλλά προ οικονόμησε, ένα χρόνο πριν, το ξέσπασμα του Μάη του 68, αυτού του σαρωτικού κινήματος αμφισβήτησης, του οποίου ο Γάλλος σκηνοθέτης υπήρξε ταγός και πρωτοπόρος.

Κι αν υπάρχει μια ταινία στη φιλμογραφία του, η οποία είναι όντως η αλήθεια σε 24 πλάνα το δευτερόλεπτο και το ψέμα σε κάθε λήψη, αυτή δεν είναι άλλη από το «Week-end», όπου τα πάντα και οι πάντες μοιάζουν να βρίσκονται σε πόλεμο μεταξύ τους: ο σκηνοθέτης με το θέμα του, τους ηθοποιούς του και τους θεατές, ο ήχος με την εικόνα, το σημείο με το σημαινόμενο, το σινεμά ως αναπαραστατική απεικόνιση της αλήθειας με τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο πόλεμος αυτός ξεκινά ήδη από τον τίτλο. Το Week-end, συμβολικό τέλος της εργάσιμης εβδομάδας και χρόνος ανάπαυσης, δεν είναι παρά ένα κατασκεύασμα του καπιταλιστικού τρόπου οικονομικής οργάνωσης και του καταμερισμού της εργασίας, μία φαινομενική κατάκτηση των εργαζομένων, αλλά ουσιαστικά αναπόσπαστο τμήμα της ορθολογικοποίησης της παραγωγής, όπως την εμπνεύστηκε ο Χένρι Φορντ. Δεν είναι τυχαία λοιπόν η χρονική περίοδος στην οποία ο Γκοντάρ, τοποθετεί το ταξίδι του πρωταγωνιστικού του ζεύγους, του Ρολάν και της Κορίν, ενός ανδρόγυνου εύπορων μεσοαστών, οι οποίοι ενώ ήδη από τα πρώτα πλάνα της ταινίας μηχανορραφούν ο ένας το χαμό του άλλου, αποφασίζουν από κοινού να ταξιδέψουν μαζί στη γαλλική επαρχία προκειμένου να εξασφαλίσουν την κληρονομιά του ετοιμοθάνατου πατέρα της Κορίν, καταφεύγοντας ακόμα και στο φόνο της μητέρας της, αν αυτό χρειαστεί.

Το ταξίδι αυτό φυσικά (κι αναμενόμενα, σε ταινία του Γκοντάρ βρισκόμαστε) θα λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Μετά από ένα μποτιλιάρισμα και ένα από τα διασημότερα τράβελινγκ στην ιστορία του σινεμά, μια πένθιμη πομπή για το τέλος της αστικής τάξης, την οποία ο ίδιος ο Γκοντάρ υπονομεύει με τη συνεχή χρήση μεσότιτλων, το ζευγάρι θα συναντήσει στην διάρκεια αυτού του Σαββατοκύριακου, που μόνο 48 ώρες δεν διαρκεί, πτώματα, κατεστραμμένα αυτοκίνητα, επαναστάτες, κακοποιούς, ιστορικές και λογοτεχνικές προσωπικότητες περασμένων αιώνων, ακόμα και το ίδιο το κινηματογραφικό συνεργείο που τους ακολουθεί. Η ατέρμονη περιήγηση σε ένα κάθε άλλο παρά ειδυλλιακό τοπίο που μοιάζει να αντικατοπτρίζει τη σήψη και το τέλμα όλων των χαρακτήρων που έχουν περάσει από την ταινία θα καταλήξει στο πατρικό της Κορίν και στο φόνο, τότε όμως είναι που οι δύο πρωταγωνιστές θα πέσουν στα χέρια μιας ομάδας κανίβαλων τρομοκρατών που αρέσκονται στο να απαγγέλουν χωρία από τα Άσματα του Μαλντορόρ και να μιλούν συνθηματικά μεταξύ τους με τίτλους από ταινίες.

Σε μια εποχή αναβρασμού και άρνησης των δομών και των παγιωμένων αντιλήψεων της καθεστηκυίας τάξης, με τον Ρολάν Μπαρτ να διακηρύσσει το θάνατο του δημιουργού και τη γέννηση του αναγνώστη και τον Ζακ Λακάν να επανατοποθετεί το ασυνείδητο (και την αδυναμία της γλώσσας να το εκφράσει) στο επίκεντρο του ψυχαναλυτικού προβληματισμού, ο Γκοντάρ βλέπει το τέλος του Δυτικού πολιτισμού και το τέλος του σινεμά ως μια κατάμαυρη σάτιρα, όπου κανείς δε γελάει γιατί αδυνατεί να κατανοήσει το αστείο, αποχαυνωμένος μέσα στις αφηγηματικές συμβάσεις ενός κινηματογράφου που έχουν ευνουχίσει την κριτική σκέψη του θεατή.

Η ειρωνεία είναι από την αρχή σαφής και πολυεπίπεδη. Το Week-end είναι μια ταινία που «βρίσκεται σε μια χωματερή», «ανεμοδαρμένη στο σύμπαν», όπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης σπεύδει να μας προϊδεάσει σε δύο από τους μεσότιτλους, οι οποίοι κάνουν διαρκώς την εμφάνισή τους υπονομεύοντας όχι μόνο τη ροή, αλλά και την ίδια την αξιοπιστία των όσων συμβαίνουν στην οθόνη, αποπροσανατολίζοντας και σπαζοκεφαλιάζοντας το θεατή, που βγαίνει από το λήθαργο της παθητικής πρόσληψης και προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το σημειολογικό βομβαρδισμό που δέχεται.

Τίποτα δε μένει όρθιο στην επίθεση του Γκοντάρ. Ο γάμος και η αγία οικογένεια αποδομούνται από την αρχή κιόλας με το κάθε άλλο παρά μονογαμικό ζευγάρι να δολοπλοκεί αμφοτέρωθεν και να εποφθαλμιά μία κληρονομιά, η οποία είναι τελικά ο μοναδικός συνδετικός κρίκος. Η λογοτεχνία δια μέσου της ίδιας της Εμιλι Μπροντέ ρίχνεται κυριολεκτικά στην πυρά ως άλλος ένας μηχανισμός εφησυχασμού της αστικής τάξης. Ο διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση λοιδορούνται από την δημαγωγική παρουσία του συνεργάτη του Ροβεσπιέρου Σεντ Ζιστ. Η σύγχρονη μουσική είναι «πιθανότητα η μεγαλύτερη αποτυχία στην ιστορία του πολιτισμού». Ο καταναλωτισμός γίνεται η νέα θρησκεία και τα κατ’ εξοχήν σύμβολά του, τα αυτοκίνητα, είναι οι νέοι ναοί, όπου δοξολογείται η ευμάρεια, καταλήγουν όμως φλεγόμενα σαράβαλα σε κάθε γωνιά των επαρχιακών δρόμων, οι οποίοι δεν ενώνουν πλέον μέρη, ούτε ιδέες, όπως έκαναν κάποτε, αλλά δικτυώνουν την εντροπική παθογένεια.

Οι αναφορές του Γκοντάρ είναι ανεξάντλητες: Ο Ζορζ Μπατάιγ και Η «Ιστορία του Ματιού», ο Λιούις Κάρολ και «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων», ο Λουί Μπουνιουέλ και ο «Εξολοθρευτής Αγγελος», ο Φρίντριχ Ενγκελς και «Η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους», ο Μότσαρτ, ο Μπέργκμαν, ο Μπρεχτ και ο Χομπς είναι μερικές μόνο από τις κρυφές ή φανερές, αλλά σίγουρα αντιφατικές κι ετερόκλητες συνιστώσες ενός έργου πολύσημου, αναρχικού και ταυτόχρονα άψογα δομημένου, το οποίο αποδομεί στο τέλος τον ίδιο του τον εαυτό, όχι μόνο μέσω της κατακερματισμένης αφήγησης και της αποστασιοποίησης, αλλά τοποθετώντας τους ίδιους τους ηθοποιούς να αναφωνούν στα μισά κιόλας ότι «πρωταγωνιστούν σε μια σάπια ταινία, γεμάτη τρελούς ανθρώπους».

Αυτός είναι ένας μόνο από τους πολλούς αφορισμούς που ακούγονται στην ταινία, με τους οποίους ο Γκοντάρ πάντα αρεσκόταν να κλείνει το μάτι και να βγάζει τη γλώσσα στην τέχνη που σε όλη του την καριέρα προσπάθησε να υπηρετήσει διαλύοντάς την στα εξ ων συνετέθη. Η ιστορία αλλά και η φιλμογραφία του σκηνοθέτη απέδειξαν τελικά ότι η επανάσταση απέτυχε και το μόνο που έμεινε είναι ο ίδιος κυνισμός με τον οποίο η πρωταγωνίστρια Μιρέιγ Νταρκ μασουλά τα εντόσθια του συζύγου της, αφήνοντας κάτι περισσότερο για μετά.

Ίσως τελικά το «Week-end» να μην είναι τίποτα περισσότερο από αυτό.

Featured post

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ, 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2023

ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΕ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. ΑΡΚΕΤΑ ΑΤΟΜΑ ΠΛΑΙΣΙΩΣΑΝ ΤΟ ΜΠΛΟΚ ΤΩΝ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ/ΣΤΡΙΩΝ. ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΟΥΝ, ΑΛΛΑ ΑΜΕΣΑ ΑΤΟΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚ ΤΟΥΣ ΑΠΩΘΗΣΑΝ. Ο ΠΑΛΜΟΣ ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΟΣ, ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ! ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΣΥΝΕΧΙΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ! ΕΚΑΝΑΝ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΔΥΝΑΜΗΣ! ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ:

Featured post

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/11/2023, ΣΤΙΣ 18:00, ΣΤΟΝ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ, ΚΑΒΑΛΑ

ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Η κατάσταση που εκτυλίσσεται αυτή την χρονική περίοδο στην Μ. Ανατολή είναι γκροτέσκα. Μια γενοκτονία λαμβάνει χώρα με την άδεια και την νομιμοποίηση πολλών κρατών. Η πολεμική σύρραξη αυτή τη φορά δεν μοιάζει να είναι σύντομη, καθώς τόσο το μέγεθος των πολεμικών επιχειρήσεων όσο και οι παίκτες που ολοένα και προστίθενται σε αυτή την μάχη, δεν αφήνουν περιθώρια για ελπίδες αποκλιμάκωσης της έντασης. Πόσω μάλλον, όταν τα εμπλεκόμενα μέρη έχουν ως απόλυτη προτεραιότητα τη διαφύλαξη των συμφερόντων τους στην περιοχή με κάθε κόστος ακόμα και αν αυτό σημαίνει την πυροδότηση της μεγαλύτερης ανθρωπιστικής κρίσης που έχει ζήσει ποτέ ο παλαιστινιακός λαός.

Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτώβρη, ούτε την προκάλεσε η αιματηρή αιφνίδια επίθεση της Χαμάς στους αμάχους. Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού υφίσταται εδώ και 75 χρόνια με την συγκατάθεση όλων των κρατών και με την βοήθεια των φονταμενταλιστικών προτύπων και των καπιταλιστικών συμφερόντων. Η γενοκτονία και η πολιορκία της Παλαιστίνης, με την κυριολεκτική έννοια των λέξεων, είναι η καθημερινότητα του λαού της όλα αυτά τα χρόνια . Η εποικιστική ακροδεξιά πολιτική του κράτους του Ισραήλ είναι αυτή που ευθύνεται για όλη αυτή την κατάσταση. Παλιότερα, ο ισραηλινός στρατός προχωρούσε σε εποικισμούς παλαιστινιακών περιοχών δια της βίας. Τα τελευταία χρόνια, ασκεί μια πιο ήπια και συνάμα πιο βασανιστική εποικιστική πολιτική για τον εκτοπισμό του παλαιστινιακού πληθυσμού. Σύμφωνα με δηλώσεις Παλαιστινίων αναρχικών “Αυτή η ήπια πολιτική συνίστατο στη διακοπή του ρεύματος και του νερού για μεγάλο χρονικό διάστημα, στη μη συλλογή απορριμμάτων από αυτές τις περιοχές ώστε να υπάρχει παντού δυσωδία, στην πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων κοντά σε αυτές τις περιοχές για να κάμψει τον παλαιστινιακό πληθυσμό και άλλες απάνθρωπες ενέργειες που πραγματοποιούνται από τη σιωνιστική κατοχή”. Δηλαδή, η αποικιοκρατική πολιτική του Νετανιάχου , και όχι μόνο, περιλαμβάνει ούτως ή άλλως πρακτικές γενοκτονίας και πολιορκίας. Σε αυτές μπορούμε να προσθέσουμε τις συλλήψεις, τις δολοφονίες και τις απαγωγές Παλαιστινίων για οποιονδήποτε λόγο, ίσως μερικές φορές χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.  

Η αποικιοκρατική πολιτική βασίζεται στην ακροδεξιά ρητορική που θέλει τα παλαιστινιακά εδάφη να ανήκουν στους Εβραίους που είναι ο εκλεκτός λαός. Δηλαδή στον Σιωνισμό. Ακροδεξιό είναι λοιπόν και το μεγαλύτερο μέρος του αποικιοκρατικού πληθυσμού, που επιλέγει συνειδητά να μετοικίσει σε περιοχές όπου έχουν εκδιωχθεί Παλαιστίνιοι και μάλιστα, απολαμβάνει των γενναίων κρατικών επιχορηγήσεων που δίνονται για να μείνει κάποιος σε αυτούς. Πόσω μάλλον όταν στο σύνολο του αποδίδονται και αρμοδιότητες παραστρατιωτικής εθνοφρουράς, παίρνοντας μέρος τόσο στην καθημερινή τρομοκράτηση του παλαιστινιακού πληθυσμού, όσο και σε επιχειρήσεις προστασίας των εποικιστικών πρακτικών. Στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από τους χρήσιμους ηλίθιους που αποτελούν το δόλωμα της γενικότερης αποικιοκρατικής ακροδεξιάς πολιτικής που κρατά όμηρο τον ίδιο τον Εβραϊκό πολιτισμό.

Έπειτα από την επίθεση της Χαμάς στους αμάχους του μουσικού φεστιβάλ για την ειρήνη και τους συνοριακούς εποικισμούς (Κιμπούτς) με την ανατολική Λωρίδα της Γάζας, πολλοί έσπευσαν να εξισώσουν τον διαρκή παλαιστινιακό αγώνα με τις πολεμικές πρακτικές της Χαμάς. Ή να δικαιολογήσουν το μέγεθος και το πείσμα του Ισραηλινού κράτους για εκδίκηση. Αυτό είναι ένα ύπουλο δίλημμα που θέτουν οι κατακτητές και όσοι έχουν διαλέξει μεριά σύμφωνα πάντα με τα συμφέροντα τους, για να εξισώσουν και να δικαιολογήσουν τα χρόνια δικά τους εγκλήματα. Παρόλο που ο παλαιστινιακός αγώνας έχει όλους του λόγους του κόσμου να εξελιχθεί σε μια ένοπλη επανάσταση ενάντια στο Ισραηλινό απαρτχάιντ, όπου δείχνει προς το παρόν να είναι μονόδρομος, ποτέ δεν θα στηρίζαμε ως πολιτικά υποκείμενα μια θεοκρατική οργάνωση που στόχος της δεν είναι μόνο η επανάσταση, αλλά η υπόταξη της ανθρώπινης ελευθερίας και ο έλεγχος οποιασδήποτε μειονότητας κάτω από την δίκη της κυριαρχία. Όπως και να έχει, η Χαμάς είναι μέρος της παλαιστινιακής επανάστασης ενάντια στις κατοχικές πολιτικές του Ισραήλ και θα πρέπει να αναγνωρίζεται ως απελευθερωτική συνιστώσα μέσα στον γενικότερο παλαιστινιακό αγώνα, με τα καλά και τα κακά του. Από την άλλη, με την ίδια λογική που χαρακτηρίζουμε την οργάνωση της Χαμάς τρομοκρατική, άλλο τόσο τρομοκρατικές είναι και οι πρακτικές των επίσημων κρατών του Ισραήλ, της Αμερικής, της Ρωσίας, της Τουρκίας, της Ελλάδας καθώς και όλων των “πολιτισμένων” και ‘απολίτιστων ’κρατών που ασκούν βία σε αδύναμους και άμαχους,. Οπότε στο εκβιαστικό δίλημμα με το Ισραήλ ή με την Χαμάς, εμείς επιλέγουμε τον παλαιστινιακό λαό.

Το δικαίωμα λοιπόν του κράτους του Ισραήλ στην αυτοάμυνα είναι μια μεγάλη γκεμπελίστικη δικαιολογία, για να ξεπλύνει την ντροπή του και να αποπροσανατολίσει την διεθνή κοινή γνώμη. Πόσω μάλλον, όταν αυτό το επιχείρημα το επικαλείται το ισραηλινό κράτος την ίδια στιγμή που στερεί τις ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες του παλαιστινιακού λαού, ανά πάσα ώρα και στιγμή. Τα fake news που διακινούνται και η προπαγάνδα της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ έχουν ως αποτέλεσμα τη συγκάλυψη και νομιμοποίηση των πρακτικών βασανισμού εις βάρος του παλαιστινιακού λαού που οδηγούν στην γενοκτονία του,.  

Είναι άξιο αναφοράς πως για να δικαιολογήσει ο Νετανιάχου την ολοκληρωτική ισοπέδωση της λωρίδας της Γάζας, βομβαρδίζει σχολεία, νοσοκομεία, εκκλησίες και τζαμιά, υποστηρίζοντας πως το αρχηγείο και οι στρατιωτικές υποδομές της Χαμάς βρίσκονται κάτω από αυτά. Ακόμα και αν ισχύει κάτι τέτοιο ο βομβαρδισμός τέτοιων στόχων που αποτελούν φυσικά καταφύγια των αμάχων και των πληγέντων είναι έγκλημα πολέμου, που δυστυχώς οι επίσημες κυβερνήσεις αρκετών κρατών είτε δεν καταδικάζουν, είτε υποβαθμίζουν επιλεκτικά. Επιλεκτική είναι και η αναφορά στους απαχθέντες. Όταν πρόκειται για τα θύματα της Χαμας ο προπαγανδιστικός μηχανισμός παίρνει φωτιά. Όταν πρόκειται για τους εκατοντάδες Παλαιστινίους που απήχθησαν από την Δυτική Όχθη τις πρώτες μέρες ως αντίποινα και ως μέτρο παραδειγματισμού σε όποιον θα επιχειρούσε να ξεσηκωθεί, ούτε κουβέντα.  

Ο Νετανιάχου όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις του Ισραήλ τα τελευταία χρόνια, εφάρμοσαν μια εξωτερική πολιτική η οποία τους επέτρεψε να κλείσουν μεγάλες οικονομικές, στρατιωτικές και ενεργειακές συμφωνίες με τα γειτονικά αραβικά κράτη, και όχι μόνο, υποβαθμίζοντας παράλληλα το παλαιστινιακό ζήτημα, δηλαδή η συμφωνία Αβραάμ. Το Ισραήλ πουλούσε όπλα και στρατιωτική τεχνολογία στα μουσουλμανικά και σουνιτικά κράτη (Αζερμπαϊτζάν), έκλεινε ενεργειακές συμφωνίες με κράτη, που παραδοσιακά έθεταν ως βέτο το παλαιστινιακό ζήτημα για οποιαδήποτε συμφωνία (Αίγυπτος , Ιορδανία, ΗΑΕ), ήρθε κοντά σε συμφωνία με τον Λίβανο για τα κοιτάσματα του Λεβιάθαν, συζητούσε με την Τουρκία για διακρατικούς αγωγούς αερίου και επιχείρησε να έρθει πιο κοντά με την Σαουδική Αραβία με την διαμεσολάβηση της Αμερικής. Ακόμα και σήμερα, πέρα από τα κράτη που υπέγραψαν την συμφωνία του Αβραάμ, οι λυκοσυμμαχίες στον αραβικό χάρτη και γενικότερα στην μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο, κάνουν τα στραβά μάτια ή αντιδρούν υποτυπωδώς όσο το Ισραήλ προχωράει στον ολοκληρωτικό αφανισμό του παλαιστινιακού λαού. Και ενώ οι άνθρωποι που αντιτάσσονται στις πολιτικές Νετανιάχου σε Παλαιστίνη και Ισραηλ, περιμένουν από την Αίγυπτο και την Ιορδανία να επέμβουν, αυτές κλείνουν συμφωνίες με τα “πολιτισμένα” κράτη της δύσης που διασφαλίζουν ότι κανένας κατατρεγμένος Παλαιστίνιος δεν θα περάσει στα δικά του εδάφη ως πρόσφυγας πολέμου.

Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι, όταν κάποιος αντιτίθεται στην γενοκτονία των Παλαιστινίων και τις πολιτικές του Απαρτχάιντ του Ισραήλ, δεν εκφράζει αντισημιτικό λόγο ούτε αρνείται το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί. Όπως επίσης όταν κάποιος διαδηλώνει υπέρ της Παλαιστίνης δεν σημαίνει ότι υιοθετεί και τις πρακτικές της Χαμάς, που ούτως ή άλλως είναι και ταυτόσημες με τις πρακτικές του Εβραϊκού κατασταλτικού και στρατιωτικού μηχανισμού. Οι λογικές του τσουβαλιάσματος και της αυθαίρετης γενίκευσης γεννούν αντισημιτικό και αντι μουσουλμανικό λόγο. Όπως οι λογικές της παραπληροφόρησης και της διαστρέβλωσης των γεγονότων γεννούν μόνο μίσος, ρατσισμό και διαχωρισμούς. Όμοια τόσο το επίσημο Ελληνικό κράτος, όσο και τα καθεστωτικά ΜΜΕ με τη στάση τους , αντί να βοηθήσουν να σταματήσει αυτό το έγκλημα πολέμου, επιλέγουν για άλλη μια φορά (μετά και τον πόλεμο Ουκρανίας- Ρωσίας), να βάψουν τα χέρια τους με αίμα. Είτε στέλνοντας στρατιωτικό υλικό, είτε αδιαφορώντας και καταψηφίζοντας την παύση του πολέμου μέσα από τις έκτακτες συναντήσεις του ΟΗΕ. Τι παραπάνω θα περίμενε κανείς, από έναν ηλίθιο πρωθυπουργό που έδωσε στήριξη στις επιχειρήσεις του Νετανιάχου και δήλωσε πως ότι συμβεί θα πρέπει να γίνει χωρίς μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος; Στους πόσους χιλιάδες αθώους νεκρούς λογίζεται ένα ανθρωπιστικό κόστος ως μεγάλο ή μικρό;  

Την λύση μπορεί να την δώσει μόνο ο λαός της Παλαιστίνης και του Ισραήλ. Ο λαός που πιστεύει στα κινήματα που παλεύουν για την απελευθέρωση και την ανοικοδόμηση της ενότητας. Ο λαός των από τα κάτω που θα στήσει μια αραβοεβραϊκή κοινωνία με εργατική συνείδηση και κοινωνική ισότητα. Μακρυά από διαχωρισμούς και μίση, μακρυά από τις πολιτικές των απαρτχάιντ και των εποικισμών, ενάντια στις λογικές της εθνοκάθαρσης και της μισαλλοδοξίας. Μια κοινωνία που η διαφορετικότητα των λαών θα απαρτίζει το ψηφιδωτό της πολυπολιτισμικότητας και της αρμονικής συνύπαρξης και δεν θα μας γυρίζουν πίσω στις μεσαιωνικές φονταμενταλιστικές λογικές των γενοκτονιών και των αποικιοκρατών.

Από την πλευρά μας, εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους καταπιεσμένους, με τον αντιστεκόμενο Παλαιστινιακό λαό που εδώ και 75 χρόνια αποτελεί το παράδειγμα της αδιάκοπης και αέναης αντίστασης. Ενάντια στην θανατοπολιτική λογική, ενάντια στον αφανισμό, ενάντια στην βαρβαρότητα και τον καπιταλισμό. Με τον παλαιστινιακό λαό, για όλους τους λόγους του κόσμου, μέχρι το τέλος.

Ενάντια στην κατοχή και τον συνεχή εποικισμό στα παλαιστινιακά εδάφη, νίκη στον Παλαιστινιακό λαό

Καμία οικονομική – στρατιωτική συμμετοχή της Ελλάδας σε πολέμους, να μην πληρώσουμε ευρώ για τους πολέμους τους

Διεθνιστική αλληλεγγύη στους λαούς που αντιστέκονται, η νίκη τους είναι νίκη όλων των καταπιεσμένων του κόσμου.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ
Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”PRISON 77/ MODELO 77”, ΤΡΙΤΗ 7 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Η Απόδραση του ’77

Modelo 77

του Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ

Ο σκηνοθέτης του «Μικρού Νησιού» επιστρέφει μ’ ένα αγωνιώδες, κλειστοφοβικό και βίαιο πολιτικό θρίλερ, βασισμένο στην αληθινή απόδραση από τις φυλακές της Βαρκελώνης – δύο χρόνια μετά την πτώση του καθεστώτος του Φράνκο. Τόσο έντονο που μένει χαραγμένο στο νου για ώρες αφού έχει τελειώσει.

Λίγο μετά την κατάρρευση της δικτατορίας του Φράνκο στην Ισπανία και τη μετάβασή της προς δημοκρατία, ο Μανουέλ (Μιγκέλ Χεράν – ο «Ρίο» στην «Τέλεια Ληστεία») φυλακίζεται αδίκως για υποκλοπή χρημάτων που δανείστηκε από την εργασία του. Εκεί, ο φανταστικός αυτός χαρακτήρας ανακαλύπτει τις πολύ αληθινές άθλιες και φασιστικές πτυχές της φυλακής, όπου είναι ακόμα φυλακισμένοι «ανεπιθύμητοι» του τέως φασιστικού καθεστώτος, θα εμπλακεί σε ένα αληθινό επαναστατικό κίνημα φυλακισμένων και τελικά θα συμμετάσχει σε μια από τις μεγαλύτερες μαζικές αποδράσεις φυλακισμένων στην ιστορία, όπου πάνω από 175 φυλακισμένοι του καθεστώτος απέδρασαν από τις φυλακές τους όταν δεν τους χορηγήθηκε η αμνηστία που δικαιούνταν από το νέο δημοκρατικό καθεστώς.

Με την εισαγωγή ενός απλού, καθημερινού ανθρώπου σαν τον Μανουέλ, η ταινία μας εισάγει μ’ έναν εύπεπτο τρόπο στον κόσμο της φυλακής και τους κανόνες της, που θυμίζει την ταινία «Τελευταία Εξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ». Ωστόσο, σε αντίθεση με την ταινία του Φρανκ Ντάραμποντ, που είναι μια οπτιμιστική, αν και σκληρή, ταινία, ένας αέρας τρόμου και πεσιμισμού διακατέχει εξολοκλήρου την «Απόδραση». Η βία, από φυλακισμένους και φρουρούς, μπορεί να ξεσπάσει σε οποιαδήποτε στιγμή, με πολύ άσχημο τρόπο. Οι υποκινητές της παρουσιάζονται περισσότερο ως μια απρόσωπη δύναμη, με την οποία είναι πρακτικά αδύνατο για τον πρωταγωνιστή να διαπραγματευτεί, ξεκάθαρος παραλληλισμός του φαντάσματος του φασισμού, το οποίο ζει και βασιλεύει ακόμα τόσο στον κόσμο της φυλακής όσο και εκτός της.

Σε συνδυασμό με την παγερή αδιαφορία των φρουρών ή και την άμεση συμμετοχή τους ακόμα, και τη σκοτεινή, κλειστοφοβική φωτογραφία σε φιλμ που σπάνια απομακρύνεται από τη φυλακή, η ταινία τού έτσι κι αλλιώς διαρκώς υποσχόμενου Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ του υπέροχου ”Μικρού Νησιού” δημιουργεί έναν αφιλόξενο κόσμο που, ταυτόχρονα, σε βυθίζει μέσα του, δοκιμάζοντας την υπομονή και αντοχή του θεατή στο πόσο μπορούν να βασανιστούν και να ανταπεξέλθουν οι χαρακτήρες.

Οι χαρακτήρες, κυρίως από την πλευρά των κρατουμένων, είναι ανεπτυγμένοι όσο τους αξίζει. Ο θεατής τους ακολουθεί με ενδιαφέρον στις πλεκτάνες τους και ταυτίζεται με τα συναισθήματά τους, ακόμη και μετά από τη διαπίστωση ότι μιλάμε για φανταστικούς χαρακτήρες που προφανώς βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες. Έχοντας στο νου κατά πόσο ελάχιστα μπορεί να παρέχονται για τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της απόδρασης στην πραγματική ζωή (τα φασιστικά καθεστώτα δεν φημίζονται για την ακριβή καταγραφή των φυλακισμένων τους), βλέπει κανείς γιατί πήραν τον δρόμο της μυθοπλασίας.

Οι σκηνές στο Σωματείο Αμνηστίας Κρατουμένων (το επαναστατικό κίνημα) και των επαναστατικών και διαπραγματευτικών δράσεων του είναι ίσως οι πιο ενδιαφέρουσες. Με ξεκάθαρη στήριξη στο κίνημα, προσφέρουν ένα παράθυρο σε μια ξεχασμένη πτυχή της ευρωπαϊκής ιστορίας, και μας παρέχουν αρκετές πληροφορίες ώστε να νιώθουν οι θεατές τον πόνο και την αγανάκτηση των μελών τους, και να συμπάσχουν μαζί τους στις περιπέτειές τους.

Ωστόσο, ο πρωταγωνιστής είναι -ίσως σκόπιμα- αρκετά λιγότερο ανεπτυγμένος από τους περιφερειακούς χαρακτήρες, με αποτέλεσμα να υπάρχει το αίσθημα ότι κατευθύνεται από την ιστορία, παρά ο ίδιος να την κατευθύνει. Με τις δοκιμασίες, όμως, που περνάει, σταδιακά αποκτάει την αυτονομία να καταστρώσει την επώνυμη απόδραση, η οποία είναι αρκετά εντυπωσιακή. Είναι ένα σημείο φωτός στην συνεχώς σκοτεινή εμπειρία μιας ταινίας που αποτελεί ένα βαρύ αλλά σημαντικό πολιτικό έργο, που αξιοποιεί κάθε δυνατό μέσο να φωτίσει αυτήν την άγνωστη ιστορική πτυχή. Αν και θα δοκιμάσει πολλούς θεατές, το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να την ξεχάσουν τώρα σύντομα, και θα τους θυμίσει – πόσο σημαντικό σήμερα – το κατά πόσο ο φασισμός όντως μπορεί να εξαλειφθεί.

Featured post

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΚΑΒΑΛΑ, ΚΥΡΙΑΚΗ 05/11/2023

Κυριακή 5/11 μέλη της συνέλευσης του αυτόνομου στεκιού Καβάλας μαζί με κόσμο περιφερειακό που το πλαισιώνει, συμμετείχαμε στην αντιπολεμική πορεία που διοργάνωσαν οι φοιτητικοί σύλλογοι και τα εργατικά σωματεία. Κοινός το ΚΚΕ. Ακούστηκαν αντιπολεμικά συνθήματα ενώ μοιράστηκε και το σχετικό κείμενο

“ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”.

Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ, ΚΑΒΑΛΑ, 05/11/2023

Κυριακή 5/11 τοποθετήθηκαν πανό (πάρκο Φαλήρου Καβάλα ) σε ένδειξη αλληλεγγύης της 16χρονης αντιφασίστριας που τραυματίστηκε από τους μπάτσους την ημέρα της μεγάλης αντιφασιστικής συναυλίας στην Αθήνα

“ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 16ΧΡΟΝΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΡΙΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ/ΜΙΑ ΜΟΝΟΣ/Η ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ”

και του επερχόμενου δικαστηρίου των συντρόφων/ισσων για την υπόθεση της κατάληψης Terra Incognita, που θα λάβει χώρα στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης την Δευτέρα 6/11/23

“ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ TERRA INCOGNITA , ΔΙΚΗ 6/11/23 ΘΕΣΣ/ΝΙΚΗ

Featured post

ΑΦΙΣΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΥΡΩΝΟΣ 3 – ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

From the ashes of Evros, central Greece and Rhodes to the mud of the valley.

Last summer, we experienced the destructive fires and floods of the political choices of the New Democracy government, with thousands of acres of land and lifelong struggles getting lost within the mud and the ashes. Political choices that led to the death of dozens of refugees and local citizens and thousands of animals that were found dead, burnt or drowned waiting for the 112 of the eviction of their souls.

The free social spaces and squats, the only barricade against the insufficiency of the state mechanisms.

The general antagonistic movement and the self-organized spaces build the defence of the people against the destruction, the inexistence and the neglectfulness of the state. Solidarity networks are established and groups of action dive into the fires and floods. Squats and self-organized spaces function as centers of coordination, setting up cooking places and organizing the fulfillment of the immediate needs of the afflicted.

Resistance against barbarity.

The state mechanism, in an effort to disorient the common consensus from its responsibilities, puts the blame on the afflicted while hitting the squats with the aid of the deep state.

Uprising now and always.

While we are drowning on mud, while we are fighting the fires, the state does not waste any opportunity to attack self-organized structures. Self-organization is the way of society we desire, of the elimination of oppresion and the exploitation of humans on other humans, animals and the environment. Our lives are constantly in danger of being lost in the fires and floods, in the trains and ships, at the borders and by the uniformed murderers and the useless government funded people within our villages and our cities. By defending the squats, we defend the movement against the rotten world of authority.

By defending the squats, we defend the movement against the rotten world of authority.

Solidarity with all those stuggling within or outside the walls against the system that gives birth and upbrings poverty, fascism, war and death.

Get your hands off of the squats

See you on the streets

autonomous centre of kavala & squat vyronos 3

Featured post

Without Darkness There is no light, Σάββατο 28/10, στις 22:00, στην κατάληψη Βύρωνος 3, Καβάλα Dj set: Num Six & Kamikaze plus special guest ANTON BEATBOX

Num Six (dark.new.gothic.exp )

Κamikaze ( no wave , dark obscure )

Anton Beatbox (electro Industrial )

 

Featured post

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους, Πέμπτη19 Οκτωβρίου 2023, στις 18:30 στην πλατεία Ελευθερίας, Καβάλα

ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΟΜΒΕΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΤΟΤΕ ΘΑ ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ ΣΑΣ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
Συνθήματα από το Αντιεξουσιαστικό μπλοκ , στην πορεία / συγκέντρωση από την Επιτροπή Ειρήνης Καβάλας, μετά από το κάλεσμα τους , για συγκέντρωση αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους. Πέμπτη19 Οκτωβρίου 2023, στις 18:30 στην πλατεία Ελευθερίας, Καβάλα.
https://youtu.be/W9rHZI7jIYc
https://youtu.be/Ew8koA3yotA
Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΩΣΤΑ ΔΗΜΑΛΕΞΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ, ΦΑΛΗΡΟ ΚΑΙ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΩΣΤΑ ΔΗΜΑΛΕΞΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ  ΜΑΖΙΩΤΗ

ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΒΑΛΑ

Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ, ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΗ ΒΙΟ.ΜΕ, ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ, 24/09/2023

ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ

ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ, 18/09/2023, ΚΑΒΑΛΑ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ, 18/09/2023

ΠΕΡΙΠΟΥ 80 ΑΤΟΜΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΑΝ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ ΓΙΑ ΤΑ 10 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ. Η ΠΟΡΕΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ, ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΗΞΕ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΥΡΩΝΟΣ 3. ΜΙΚΡΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΑΠΟ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ, ΠΡΑΓΜΑ ΣΠΑΝΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ. Η ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΧΕ ΔΥΝΑΤΟ ΠΑΛΜΟ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΗΚΑΝ ΑΡΚΕΤΑ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΦΥΣΣΑ ΚΑΙ ΖΑΚ/ZACKIE!

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΕ:

Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ, ΚΑΒΑΛΑ

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Ε.Α. ΠΟΛΑ ΡΟΥΠΑ ΚΑΙ ΝΙΚΟ ΜΑΖΙΩΤΗ

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΙΟΥΔΑΚΗΣ. ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΜΠΑΤΣΟΥΣ

Featured post

Παρουσίαση / Prezantim: Literatura Anarkiste – Αλβανόφωνη έκδοση από τα Βαλκάνια, Παρασκευή 22/9/2023, στις 20:30 στο πάρκο της Κατάληψης Βύρωνος 3 (σε περίπτωση βροχής στο Αυτόνομο Στέκι) E premte 22 Shtator ora 20:30

Featured post

Ανάρτηση πανό αλληλεγγύης στους πλημμυροπαθείς στο πάρκο Φαλήρου Καβάλας. Ανάρτηση πανό για τη δολοφονία του Αντώνη στον Πειραιά, ΙΚΑ Καβάλας 10/09/2023

Ανάρτηση πανό αλληλεγγύης στους πλημμυροπαθείς στο πάρκο Φαλήρου Καβάλας

Ανάρτηση πανό για τη δολοφονία του Αντώνη στον Πειραιά, ΙΚΑ Καβάλας

 

Featured post

ΣΑΒΒΑΤΟ 9/9/2023 στο παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα στις 22:00 – NO TAG SESSIONS dj set Fotis Kalenis

Συλλογή πρώτων ειδών για πλυμμηροπαθεις :
Εμφιαλωμένα Νερά
Τρόφιμα
Κουβέρτες
Βρεφικά Είδη
Ζωοτροφές
Γαλότσες
Αδιάβροχα
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
Featured post

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ, ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ”ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ”, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 01/09/2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΒΥΡΩΝΟΣ 3

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΟ ΤΡΑΥΜΑ

Το ντοκιμαντέρ αυτό συνομιλεί με τη ρωγμή που αφήνει το ψυχικό τραύμα της αστυνομικής βίας μέσα από τις ιστορίες που συντάραξαν την ελληνική κοινωνία. Οι οικογένειες του Κώστα Φραγκούλη και του Νίκου Σαμπάνη οι οποίοι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από ένστολους της ΕΛΑΣ, ο πατέρας του Βασίλη Μάγγου που βασανίστηκε από τις αστυνομικές αρχές στον Βόλο καθώς και επιζώντες από την αστυνομική αυθαιρεσία καταθέτουν το βίωμα, το πένθος τους και την ανάγκη για απόδοση δικαιοσύνη. Στη διαδρομή της εξιστόρησης της μνήμης τους, πλαισιώνονται από επιστήμονες που φωτίζουν πολύπλευρα τις πτυχές του τραύματος στο οποίο υποβλήθηκαν βίαια.
Μαρτυρίες (με αλφαβητική σειρά):
Γούλας Λάμπρος (Θύμα αστυνομικής βίας στα Εξάρχεια)
Λώλος Μάριος (Φωτορεπόρτερ – Θύμα αστυνομικής βίας)
Μάγγος Γιάννης (Πατέρας Βασίλη Μάγγου θύματος αστυνομικής βίας)
Μπόλαρη Τατιάνα( Φωτορεπόρτερ – Θύμα αστυνομικής βίας)
Παπαζαχαρουδάκης Άρης (Θύμα αστυνομικής βίας στη ΓΑΔΑ)
Σαμπάνης Γιάννης (Πατέρας Νίκου Σαμπάνη θύματος αστυνομικής βίας)
Σαμπάνη Μαρία (Μητέρα Νίκου Σαμπάνη θύματος αστυνομικής βίας)
Φραγκούλης Παύλος (Πατέρας Κώστα Φραγκούλη θύματος αστυνομικής βίας)
Φραγκούλης Σάββας (Παππούς Κώστα Φραγκούλη θύματος αστυνομικής βίας)
Αλέξανδρος (Θύμα αστυνομικής βίας στην πλατεία Νέας Σμύρνης)
Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά):
Παπαϊωάννου Κωστής (Διευθυντής Σημείου για τη μελέτη της ακροδεξιάς)
Παπαρρούσου Άννυ (Δικηγόρος)
Τσουκαλά Νατάσα (Ομότιμη Καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Université Paris-Saclay) Χρηστίδη Έλενα-Όλγα (Ψυχολόγος, επιστημονική υπεύθυνη Orlando LGBT)
Συντελεστές:
Έρευνα – Συνεντεύξεις: Χρύσα Λύκου
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Παναγιωτακόπουλος
Μοντάζ: Βαγγέλης Παναγιωτακόπουλος, Χρύσα Λύκου
Ηχοληψία: Διονύσης Αντύπας
Κάμερα: Πάνος Λαμπρόπουλος
Διεύθυνση παραγωγής: Χρύσα Λύκου
Τη μουσική έγραψε ο Κωσταντής Παπακωνσταντίνου
Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ, ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΠΥΡΟΠΛΗΚΤΟΥΣ/ΕΣ, ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΒΑΛΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΑΝΩ ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΚΑΙ ΖΙΖΑΝΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΗ

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΣΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΣΤΗΝ ΑΞΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΦΕΔΡΕΙΕΣ ΤΟΥΣ

ΙΚΑ  ΚΑΒΑΛΑ

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΜΕΝΟΙ

(ΠΑΡΑ)ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ”ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΞΕΝΟΙ”

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ!

Featured post

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 28/8, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΒΥΡΩΝΟΣ 3, ΚΑΒΑΛΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΛΗΓΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΥΡΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΓΑΘΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΑΘΟΝΤΕΣ : ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ & ΖΩΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΦΑΣΙΣΤΕΣ
‼️Οι ανάγκες σε είδη είναι:
Ξηρά τροφή
Ισοτονικά
‼️Για τα πυροπληκτα ζώα
Μεγάλες σακούλες απορριμμάτων
Υποσεντονα
‼️ Για Ιατροφαρμακευτικά είδη:
Φυσιολογικός Ορός
Αλοιφές για εγκαύματα
Σταγόνες για τα μάτια
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
Featured post

Προβολή της ταινίας ”ASTEROID CITY”, Τρίτη 29/08/2023, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Asteroid City

Βρισκόμαστε στο 1955 στη μέση της ερήμου των νοτιοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και στην Asteroid City που μετρά 87 κατοίκους. Το όνομά της το πήρε επειδή κάποτε ένας μετεωρίτης είχε πέσει σε κοντινό σημείο δημιουργώντας έναν κρατήρα. Εκεί, θα καταφθάσουν τουρίστες και νεαροί αστροπαρατηρητές με τους γονείς τους για ένα συνέδριο.

Το συνέδριο δίνει σε μερικά από αυτά τα παιδιά την ευκαιρία να παρουσιάσουν τις πρωτοποριακές τους εφευρέσεις. Όταν ένας εξωγήινος εισβάλει στην περιοχή, όμως, ο στρατός θα αναγκαστεί να βάλει σε καραντίνα την πόλη, απαγορεύοντας σε όλους να φύγουν. Όλα αυτά που παρακολουθούμε βέβαια είναι μέρος μίας τηλεοπτικής εκπομπής βασισμένη στο θεατρικό του θρυλικού Conrad Earp.

Αυτή είναι η κάπως ομολογουμένως περίπλοκη σύνοψη της νέας ταινίας του Wes Anderson, σε σενάριο του ίδιου και του Roman Coppola, ενώ πρωταγωνιστεί ένα all-star cast ηθοποιών όπως είναι οι: Jason Schwartzman, Scarlett Johansson, Tom Hanks, Jeffrey Wright, Tilda Swinton, Bryan Cranston, Edward Norton, Adrien Brody, Liev Schreiber, Hope Davis, Stephen Park, Rupert Friend, Maya Hawke, Steve Carell, Matt Dillon, Hong Chau, Willem Dafoe, Margot Robbie, Tony Revolori, Jake Ryan και Jeff Goldblum. Διευθυντής φωτογραφίας είναι ο Robert Yeoman, ενώ στη μουσική ακούμε τις γλυκιές μελωδίες του Alexandre Desplat.

Οι ταινίες του Anderson, είναι σε όλους μας γνωστές για τα σχολαστικά σχεδιασμένα σκηνικά τους, τα οποία παρουσιάζουν πάντα μία ξεχωριστή και ιδιαίτερη αισθητική που μεταφέρει τους θεατές σε ένα προσεκτικά κατασκευασμένο σύμπαν. Από τη συμμετρία του πλαισίου μέχρι τις τολμηρές χρωματικές παλέτες, η προσοχή του Anderson στη λεπτομέρεια είναι μοναδική. Κάθε καρέ μοιάζει με έναν εξαιρετικό πίνακα ζωγραφικής, ξυπνώντας μέσα μας ένα αίσθημα μελαγχολίας και νοσταλγίας.

Η χρήση του χρώματος βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαία, καθώς παίζει καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση της αφήγησης και στην πρόκληση συναισθημάτων. Η σχολαστική προσοχή στις χρωματικές επιλογές δημιουργεί μια οπτική γλώσσα που εμπλουτίζει την αφήγηση και προσθέτει βάθος στους χαρακτήρες. Αναζητώντας απεγνωσμένα την λύτρωση, οι πολύπλοκοι χαρακτήρες του, γεμάτο παραξενιές, υπερβολικοί, ιδιότροποι και εκκεντρικοί, είναι εύκολο να σου κλέψουν την καρδιά.

Για το Asteroid City, όσο αφορά το ύφος αλλά και το περιεχόμενό του, θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκεται κάπου μεταξύ στο Moonrise Kingdom και στο The Life Aquatic With Steve Zissou. Ας ξεκαθαρίσουμε όμως κάτι. Αν δεν είσαι fan του σινεμά του, η συγκεκριμένη ταινία δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να σε ακουμπήσει.

Εδώ, η meta-αφήγηση του σκηνοθέτη είναι πολύ πιθανό να πετάξει έξω αρκετούς θεατές, ιδιαίτερα αυτούς που δεν έχουν καμία επαφή με το σινεμά του από προηγούμενες ταινίες. Ωστόσο, θεματικά εξερευνάει και πάλι την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων, την παιδική ηλικία αλλά και τον θάνατο. Πάντοτε μέσα από το off-beat χιούμορ του αλλά και από τις άβολες σκηνές που τοποθετεί τους χαρακτήρες του.

Ο Wes Anderson διανύει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του. Μετά το French Dispatch και την λογική ενός περιοδικού να ζωντανεύει στην οθόνη σου, έτσι και το Asteroid City, σε τοποθετεί σε μία ιστορία, μέσα σε μία άλλη ιστορία.

Το κινηματογραφικό του όραμα αποτελεί απόδειξη της δυναμικότητας που μπορεί να έχει ένας καλλιτέχνης όταν μένει πιστός και αυθεντικός απέναντι στις δημιουργίες του. Καταφέρνει συνεχώς να ξεπερνάει τα παραδοσιακά όρια του είδους φτιάχνοντας ταινίες τόσο για τους λάτρεις των arthouse, όσο και για το ευρύτερο κοινό.

Με το ξεχωριστό του οπτικό στυλ, την ιδιόρρυθμη και πάντα ενδιαφέρουσα αφήγηση αλλά και με τους εκκεντρικούς του χαρακτήρες, έχει κατακτήσει μία θέση στην βιομηχανία του κινηματογράφου από την οποία δύσκολα θα βρεθεί κάποιος για να του την πάρει.

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”RHEINGOLD”, ΤΡΙΤΗ 01/08/2023, ΣΤΙΣ 21:30, ΣΤΟ ΠΑΡΚΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΒΥΡΩΝΟΣ 3

Το Χρυσάφι του Ρήνου

Rheingold

του Φατίχ Ακίν

Μια απίστευτα αληθινή ιστορία ενός ανθρώπου και του roller coaster που ήταν η ζωή του σε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στη Γερμανία για τον Φατίχ Ακίν.

Ο Κούρδος Γκιγουάρ Χατζαμπί γεννήθηκε μέσα σε φυλακή στο Ιράκ κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ στις αρχές του 1980. Είκοσι χρόνια περίπου μετά «ξαναγεννήθηκε» σε μια άλλη φυλακή στη Συρία, ηχογραφώντας τον πρώτο του δίσκο με το όνομα Xatar και έγινε ένας από τους διασημότερους καλλιτέχνες του χιπ-χοπ στη Γερμανία.

Ενδιάμεσα, η ζωή του έρχεται ιδανικά να πάρει οπερατικό κινηματογραφικό τίτλο από το πρώτο μέρος της αριστουργηματικής, επικής τετραλογίας του Ρίχαρντ Βάγκνερ, το «Δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν», αλλά και να σκηνοθετηθεί από τον Φατίχ Ακίν σαν μια βιογραφία που, κάπου ανάμεσα στο success story και το «απίστευτο κι όμως αληθινό» ολοκληρώνεται ως μια σύγχρονη παραβολή πάνω στις έννοιες της αδικίας και της δικαίωσης, της ύβρης και της κάθαρσης, του εγκλήματος και της τιμωρίας, της προσπάθειας και της επιτυχίας.

Βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Χατζαμπί (με τίτλο «All or Nothing: We Say the World Belongs to You»), το φιλμ του Φατίχ Ακίν συναρμολογεί χρονικά τη ζωή του ήρωα του, από τη γέννηση του σε μια σπηλιά με νυχτερίδες κάτω από τη Γη, την εξορία της οικογένειας του στο Παρίσι, από εκεί στη Βόννη, στις πρώτες συμμορίες, τη διακίνηση μικροποσοτήτων ναρκωτικών, την πρώτη γνωριμία με την κουλτούρα του χιπ-χοπ, την απόδρασή του στην Ολλανδία και τον κόσμο των νυχτερινών κλαμπ και από εκεί πάλι πίσω στη Γερμανία και το μεγάλο κόλπο με τη ληστεία του φορτηγού που μεταφέρει τα χρυσά δόντια των νεκρών από όλη τη χώρα.

Η ταινία ξεκινάει από τη φυλάκιση του Χατζαμπί στη Σύρια και την άρνηση του να απαντήσει «που βρίσκεται ο χρυσός» και ξαναγυρίζει εκεί αφού μέσα στο κελί θα καταφέρει να βρει τη φωνή του, αφήνοντας πίσω του το βίο και την πολιτεία του ανθρώπου που υπήρξε.

Στο πρώτο μέρος, ο Φατίχ Ακίν που γνωρίζουμε και αγαπάμε «δίνει πόνο» (βλ. στιγμές αφοπλιστικού ρεαλισμού) ειδικά στο κομμάτι της ενηλικίωσης του ήρωα του στη Γερμανία), τραβώντας γραμμές προς κάθε κατεύθυνση που φωτίζουν όλες τις πτυχές της προσωπικότητας ενός ταλαντούχου αλλά χαμένου ανθρώπου που ήταν μοναχικό παιδί και που ενηλικιώθηκε προσπαθώντας να βρει ταυτότητα και «σπίτι» σε λάθος μέρη. Οι χαρισματικοί ηθοποιοί που υποδύονται τον Χατζαμπί σε διαφορετικές ηλικίες έρχονται να συναντήσουν τον Εμίλιο Σακράγια, τον τέλειο ηθοποιό στο τέλειο κάστινγκ – όχημα για να τρέξει ακόμη περισσότερο η καταιγιστική αφήγηση μιας ζωής που ήταν σαν φτιαγμένη να γίνει σινεμά.

Στο δεύτερο μέρος, η προσωπική διαδρομή του Χατζαμπί δυστυχώς παραμερίζεται προκειμένου να χαρτογραφηθεί – αλά Γκάι Ρίτσι (και λίγο «του φτωχού») – η θρυλική ληστεία με τα χρυσά δόντια που έγινε το μεγάλο κατόρθωμα του Xatar και ο λόγος για τον οποίο έγινε διάσημος πριν ακόμη γίνει ακόμη πιο διάσημος, μπαίνοντας στη φυλακή και ηχογραφώντας το πρώτο του άλμπουμ σε ένα παράνομα περασμένο από την πύλη κασετοφωνάκι, μονώνοντας τον ήχο κάτω από κουβέρτες.

Εκεί σε αυτές τις μοναδικές – αστείες και ταυτόχρονα τραγικές – στιγμές που ο κύκλος της ζωής του ήρωα του κλείνει για να ελευθερώσει ένα κοσμοπολίτικο heist movie και να επιστρέψει στην αρχική ταινία ενηλικίωσης, ο Ακίν αποδεικνύεται ικανότατος χειριστής του genre-bending και του φωτεινού γυρίσματος μιας σκοτεινής ιστορίας (με άλλους όρους και εντελώς αντίθετα αποτελέσματα το είχε κάνει ξανά στο αποτρόπαιο «Χρυσό Γάντι», την πρώτη του κινηματογραφική βιογραφία).

Γοητευμένος – αν όχι συνεπαρμένος (και αυτό δεν το λέμε για καλό) από τον ήρωα του – στρογγυλεύει (κατά το απόλυτα κινηματογραφικό) το μήνυμα μιας παραβολής που υπό συνθήκες εξωραΐζει την παρανομία, αλλά σε κάθε περίπτωση το τραγούδι που συνθέτει λέει με τον δικό του τρόπο μια αφοπλιστική αλήθεια για το που πρέπει να ψάξει κανείς (μέσα του) για να βρει το πραγματικό χρυσάφι.

Featured post

Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ (ο χορός των κολασμένων), την Παρασκευή 21 Ιούλη, στις 21:30, στο πάρκο της κατάληψης Βύρωνος 3, Καβάλα

Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση
ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ (ο χορός των κολασμένων)

Ένα καρναβαλικό δράμα για το έπος της ανθρώπινης ιστορίας

του Μαρίνου Μουζάκη

Συντελεστές

 

Παίζουν: Ντίνα Μαυρίδου, Γιώργος Σιδέρης, Ερμιόνη Δόβα, Ντίνα Καφτεράνη, Μαρίνος Μουζάκης

 

Κείμενο-σκηνοθεσία-μουσική-κινησιολογική επιμέλεια: Μαρίνος Μουζάκης

Σκηνικά-κοστούμια-μάσκες-σχέδιο αφίσας κι εξωφύλλου: Μαρία Μαρκοπούλου

Διεύθυνση παραγωγής-φροντιστήριο: Ντίνα Μαυρίδου

Κατασκευή σκηνικού: Κώστας Βαλατσός

Κατασκευή κοστουμιών: Αγγελική Βασιλοπούλου

Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2023

Ευχαριστούμε το αντιεξουσιαστικό, αναρχικό στέκι Αντίπνοια για τη φιλοξενία των προβών μας κι όλες τις Τσιριτσάντσουλες που βοήθησαν στην παραγωγή αυτής της παράστασης.

 

Η παράσταση είναι αφιερωμένη στον δάσκαλό μας Carlo Formigoni.

 

Υπόθεση

 

Η καρναβαλική πομπή των κολασμένων αυτής της γης, θα ξετυλίξει το ιστορικό νήμα απ’ το κουβάρι που λέγεται ανθρωπότητα. Θα μιλήσει για τον άνθρωπο, το πιο αδύναμο, κομπλεξικό, ανισόρροπο και βλαβερό ζώο του πλανήτη, από την εμφάνισή του, μέχρι την αξιοθρήνητη κατάντια που παρουσιάζει τη σήμερον ημέρα.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Για το έργο

Το Καρναβάλι (ο χορός των κολασμένων) είναι ένα πρωτότυπο έργο, γραμμένο μεταξύ 2012 και 2022. Θέμα του είναι η ιστορία του ανθρώπου, ιδωμένη όμως από τη σκοπιά των «κολασμένων αυτής της γης, δηλαδή όλων εμάς». Η ιστορία, ως γνωστόν, διαχρονικά γράφεται από τους νικητές· η μελέτη της συνεπώς θα πρέπει πάντα να γίνεται με αυτό το δεδομένο κατά νου. Πώς θα μπορούσε όμως να γίνει η ανάγνωση της ιστορίας από ανθρώπους σαν εμάς, ταγμένους εκ πεποιθήσεως με τη μεριά των ιστορικά «χαμένων», των απόκληρων δηλαδή και των κατατρεγμένων της ανθρώπινης φυλής; Μόνο με την προσπάθεια να διαβάσουμε την ιστορία πίσω από τις λέξεις. Να ψάξουμε να βρούμε πιθανές λογικές εξηγήσεις πίσω από εξόφθαλμες αντιφάσεις, να συνομιλήσουμε με τους ήρωες και τις ηρωίδες για τις αδυναμίες και τους φόβους τους, έξω από το εξωραϊσμένο ή δαιμονοποιημένο πλαίσιο που τους φιλοτέχνησε κάποιος κόλακας ή ορκισμένος εχθρός τους, να εντοπίσουμε την εξέλιξη των ιδεών ώστε να κατανοήσουμε τα σπουδαία ανθρώπινα επιτεύγματα, αλλά και τις απάνθρωπες θηριωδίες, βαριά κληρονομιά για τις γενιές μας. Δηλαδή να προσπαθήσουμε να ανατρέψουμε το υπάρχον αφήγημα, όχι όμως για την ανατροπή ως αυτοσκοπό, αλλά γιατί απλώς είμαστε εραστές της αλήθειας και σε κάθε περίπτωση θα πεθάνουμε αναζητώντας την. Και ποια φόρμα καταλληλότερη για ανατροπή υπάρχει από το Καρναβάλι; Εκεί, που οι συμβάσεις εξαφανίζονται και που ελεύθερα μπορείς να συντρίψεις τα ταμπού και το κοινά αποδεκτό. Εκεί που η φαντασία βρίσκει ευνοϊκό έδαφος για ν’ αναπτυχθεί και να φέρει τα πάνω κάτω. Εκεί που ο βασιλιάς γίνεται σκλάβος, ο άντρας γυναίκα και η γυναίκα άντρας, ο άνθρωπος ζώο, ο φτωχός πλούσιος κι ο ευσεβής Βελζεβούλ. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα του χορού των κολασμένων, μιας καρναβαλικής λαϊκής πομπής από τους διαχρονικά «χαμένους» στο πέρασμα των αιώνων, που ζητά δικαιοσύνη και αφηγείται την ιστορία από τη δική της οπτική γωνία.

Για την παράσταση

Το Καρναβάλι μας αποτέλεσε μια αφορμή για ένα κοπιαστικό, αλλά απολαυστικό ταξίδι στην ανθρώπινη ιστορία. Ήταν αφορμή να ψάξουμε, να διαβάσουμε και με άλλοθι το καρναβαλικό πνεύμα, να παίξουμε σα μικρά παιδιά, με πρόσωπα και γεγονότα που μας στοιχειώνουν, από το σχολείο ακόμα. Χρησιμοποιήσαμε και πάλι τις τεχνικές του λαϊκού θεάτρου, τον χορό και το τραγούδι, τη μάσκα και τα ξόανα, τους αυθεντικούς δηλαδή καρναβαλικούς κώδικες, που με την ελευθεριότητά τους σε τσιγκλάνε να αφήσεις τη φαντασία σου να οργιάσει. Κι εμείς άλλο που δε θέλαμε! Στις πρόβες αυτοσχεδιάσαμε, ερευνήσαμε, παίξαμε μουσικές, δοκιμάσαμε κοστούμια και περούκες και γελάσαμε με την καρδιά μας. Γέλιο βέβαια πικρό, έχοντας συνείδηση των δεινών που έχει προκαλέσει ιστορικά η ανθρώπινη ανοησία. Όμως το γέλιο σε κάθε περίπτωση είναι θεραπευτικό και -υπό προϋποθέσεις- μπορεί να γίνει εξεγερτικό. Η κωμωδία άλλωστε είναι σκληρό πράγμα… σαν το Καρναβάλι.

Το έργο αυτό θέλω να το αφιερώσω στον δάσκαλό μου Carlo Formigoni, σαν έναν μικρό φόρο τιμής για όσα έμαθε σε μένα κι όλες τις Τσιριτσάντσουλες, τόσο γενναιόδωρα.

Μαρίνος Μουζάκης

Απρίλης 2023

Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΦΙΛΙΠΠΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ, 09/07/2023

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥΣ, ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ” Ο ΤΥΧΑΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ”

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΟ LIVE ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΤΙΣ 15/07

 

Στηρίζουμε τους Azfixxia από Κολομβία και τις δυσκολίες τους στο DIY tour τους , θα ανακοινωθεί νέα ημερομηνία σύντομα για το kaca punk live
#antireport #kacapunk

Featured post

Ακόμη ένας νεκρός εργάτης στην Καβάλα. Ανάρτηση πανό στο πάρκο Φαλήρου 23/06/2023

Ακόμη ένας νεκρός εργάτης στην Καβάλα. Ο 58χρονος Afrim (Kristo) Cepa είναι ο εργάτης-χειριστής μικρού εκσκαφέα ο οποίος έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια εργασιών στο ακίνητο «Μπαλάνου» στην οδό 7ης Μεραρχίας στην Καβάλα την Πέμπτη 22 Ιουνίου 2023 

Featured post

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ, ΛΙΜΑΝΙ ΚΑΒΑΛΑΣ, 20/06/2023, Η ΕΥΡΩΠΗ ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

ΤΡΙΤΗ 20/06/2023, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΑΝ ΠΕΡΙΠΟΥ 40 ΑΤΟΜΑ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ, ΜΟΙΡΑΣΑΝ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΣΤΡΙΩΝ, ΣΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΣΤΗΝ ΠΥΛΟ. ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΜΕ ΔΥΝΑΤΟ ΠΑΛΜΟ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΠΕΡΑΣΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΚΑΒΑΛΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΝΔ. 

Featured post

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ – ΟΜΑΔΑΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ, ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Την Πέμπτη 25 / 5 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα εκδήλωση τιμής για τους πεσόντες της αντιφασιστικής – αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαού του Ντονμπάς. Μετά τη λήξη της εκδήλωσης και κατά την επιστροφή συντρόφου στο σπίτι του στο Γκύζη, φασίστες έστησαν ενέδρα και του επιτέθηκαν πισώπλατα, τραυματίζοντάς τον. Ο σύντροφος είναι καλά στην υγεία του . Ήδη, με κάλεσμα της  Λαϊκής Δράσης – Ομάδας Κομμουνιστών / Αγωνιστών, στην οποία συμμετέχει ο σύντροφος, έγινε στις 7 Ιούνη πορεία στο σημείο επίθεσης και στην ευρύτερη περιοχή του Γκύζη.

Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα για τις παρακρατικές μεθόδους των ασπόνδυλων -φασιστών, κυρίως στην παρούσα παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Γνωρίζουμε ότι πάντοτε το Κράτος και το Κεφάλαιο σε περιόδους επίθεσης στους από κάτω και γενικευμένης εξαθλίωσης στέλνουν τα τσιράκια τους για να τρομοκρατήσουν, να σταματήσουν την ταξική αντεπίθεση, να αποκόψουν το κίνημα από τους δρόμους.

Τους λέμε, λοιπόν, για μία ακόμη φορά ότι δεν τρομοκρατούμαστε, δεν θα σταματήσουν το ανταγωνιστικό κίνημα με ύπουλες επιθέσεις.

Είμαστε δίπλα στο σύντροφο και σε κάθε ατομικότητα ή συλλογικότητα που δέχεται ή θα δεχθεί επίθεση από φασιστοειδή και άλλα πολιτικά σκουπίδια. Η αλληλεγγύη ήταν, είναι και θα είναι η δύναμή μας.

 

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ 9/6/2023

Ο αγώνας του αναρχικού απεργού πείνας Γιάννη Μιχαηλίδη είναι και δικός μας αγώνας
«Γιατί, για να είσαι ζωντανός, χρειάζεται μια προσπάθεια
πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής»
Martha Medeiros

“[…]ξεκινάω εκ νέου απεργία πείνας για την αποφυλάκιση μου. Απέναντι στο κράτος και στους διορισμένους υπαλληλίσκους του, που κάνουν καριέρα στις πλάτες τις δικές μου και κάθε φυλακισμένου φτωχοδιάβολου, επειδή απλά τους διόρισαν δικαστές. Στην περίπτωση μου, ειδικοί αντιτρομοκρατικοί νόμοι επέβαλαν να μη δικαστώ ούτε μια φορά με ενόρκους, αλλά να έχω εκτίσει πάνω από δέκα χρόνια στη φυλακή από συσσωρευτικές ποινές. Ωστόσο έχουν το θράσος να το αποκαλούν δικαιοσύνη. Αποφάσεις διορισμένων κρατικών υπαλλήλων καθ’ υπαγόρευση ενός συστήματος που καθορίζει τις καριέρες τους.”
Γιάννης Μιχαηλίδης
Ε’ πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού
Ο αναρχικός πολιτικός κρατούμενος Γιάννης Μιχαηλίδης βρίσκεται εδώ και μια δεκαετία στη φυλακή με βάση την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Η κρατική και δικαστική εξουσία συνεχίζει να του στερεί όχι μόνο τις εκπαιδευτικές άδειες, αλλά και την αποφυλάκισή του. Η αιτία της εκδικητικότητας του κράτους και της προσπάθειας του να εξοντώσει τον αναρχικό Γ. Μιχαηλίδη, είναι η άρνηση του συντρόφου να κάνει δηλώσεις μετανοίας και να αποκηρύξει τις ιδέες του. Η προκλητική άρνηση έγκρισης ακόμη και των αδειών που δικαιούται, η παράταση της φυλάκισής του και ο συνεχής εμπαιγμός του από το κράτος, αποτελούν απόπειρα ηθικής και σωματικής εξόντωσής του, καθώς είναι άλλη μία εφαρμογή του καθεστώτος εξαίρεσης που βιώνουν οι πολιτικοί κρατούμενοι.
Ένα χρόνο πριν, στις 25 του Μάη του 2022, ο Γ. Μιχαηλίδης, ανακοίνωνε την έναρξη μιας ακόμη απεργίας πείνας με αίτημα την αποφυλάκισή του, την οποία ύστερα από 68 ημέρες, τον περασμένο Ιούλη, αποφάσισε να παύσει, με την κατάσταση της υγείας του να έχει φτάσει σε οριακό σημείο, αναμένοντας την εκπλήρωση των δεσμεύσεων ανωτέρων δικαστικών για διευθέτηση της υπόθεσής του.
Απέναντι στην επίθεση που δέχεται, ένα χρόνο μετά, την Παρασκευή 12/5, ξεκίνησε εκ νέου απεργία πείνας βρισκόμενος έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού. Πέρσι, το δικαστικό συμβούλιο Άμφισσας απέρριψε την αίτηση αποφυλάκισης με μία αόριστη επιχειρηματολογία σύμφωνα με την οποία δεν εκπληρώνονταν οι “ουσιαστικές προϋποθέσεις” αποφυλάκισης, δηλαδή ότι υπήρχε δήθεν ο κίνδυνος τέλεσης νέων αξιόποινων πράξεων. Ο ίδιος, λοιπόν, αναγκάζεται για δεύτερη φορά να υποβάλλει τον εαυτό του σε μία τόσο δύσκολη κατάσταση, διότι το κράτος και οι μηχανισμοί του, του φέρονται εκδικητικά λόγω της αναρχικής ολότητας του και της αμετανόητης στάσης του όλα αυτά τα χρόνια.
Γνωρίζουμε καλά ότι ο ρόλος της αστικής δικαιοσύνης είναι να ευνοεί την κυρίαρχη τάξη και να δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες πάνω στις οποίες συνεργάζονται αρμονικά, κράτος και κεφάλαιο. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος φυλακίζει αυτούς που αμφισβητούν την ύπαρξή του, που αμφισβητούν αυτό το σάπιο σύστημα και παλεύουν να το αλλάξουν ριζικά. Την ίδια στιγμή αποφυλακίζει παιδοβιαστές, κλείνει τα μάτια σε τεράστια οικονομικά σκάνδαλα, σε κυκλώματα trafficking με θύματα ακόμη και ανήλικα παιδιά, αφήνει ατιμώρητους μπάτσους δολοφόνους. Αφήνει ατιμώρητους τους υπεύθυνους της τραγικής δολοφονίας 57 επιβατών και εργαζόμενων μηχανοδηγών στο έγκλημα στα Τέμπη. Γι’ αυτό και ο αγώνας του συντρόφου δεν είναι ξεκομμένος από όλους τους υπόλοιπους, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των αγωνιζόμενων που αντιστέκονται σε κράτος και κεφάλαιο. Αγώνες ενάντια στις δολοφονίες και τα pushbacks μεταναστών και προσφύγων στο Αιγαίο, στις εντεινόμενες φασιστικές επιθέσεις, στη λεηλασία της φύσης, στη φτώχεια που απλώνεται σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας, στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, στη βάναυση καταστολή των αστυνομικών δυνάμεων, στις κινητοποιήσεις των φυλακισμένων ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα.
Ο Γ. Μιχαηλίδης, επιλέγει για μία ακόμη φορά τον ίδιο επώδυνο αγώνα στο όνομα της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας. Ας δείξουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας και ας στηρίξουμε τον αγώνα του. Γιατί ο αγώνας του Γιάννη, είναι και δικός μας αγώνας.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ
ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΗΣ


ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ
https://youtu.be/CHnHaslyvqs?t=25
https://soundcloud.com/user-10632740/96203a
Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ, ΚΥΡΙΑΚΗ 04/06/2023

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΟΜΙΚΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ

ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΕΝΕΔΡΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ

ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ

Featured post

ΣΑΒΒΑΤΟ 03/06/2023, ΣΤΙΣ 22:00, ΕΛΛΗΝΙΚΟ PUNK /ROCK /HARDCORE DJ VINYL SET BY ABSENT FRIEND, ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΥΡΩΝΟΣ 3, ΚΑΒΑΛΑ

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΘΛΙΑ

ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΕ ΜΑΣ ΠΕΙΘΟΥΝ ΠΙΑ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΥ ‘ΧΕΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ

ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟ ΒΟΥΛΩΣΕΙ

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”SOYLENT GREEN”, ΤΡΙΤΗ 30/05/2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

«Soylent Green»: Τι μας λέει για το 2022 η cult sci-fi ταινία των ’70s

Το «Soylent Green» είναι μια cult ταινία επιστημονικής φαντασίας, γυρισμένη στις αρχές των ‘70s, όταν υπήρξε μια μίνι αναβίωση της προειδοποιητικής επιστημονικής φαντασίας των ‘50s. Ο Έλληνας διανομέας της εποχής είχε φροντίσει για την ενημέρωσή μας αναφορικά με το χρονικό πλαίσιο της ιστορίας, κυκλοφορώντας το φιλμ στις αίθουσες με τον τίτλο «Νέα Υόρκη, Έτος 2022 Μ.Χ.», αλλά το είχαμε ξεχάσει.

Το φιλμ παρουσιάζει μια δυστοπική εκδοχή του ανθρώπινου μέλλοντος, όπου το πρόβλημα του υπερπληθυσμού έχει ξεφύγει, οι πόροι έχουν σχεδόν εξαφανιστεί και η ατμόσφαιρα είναι αποπνικτική. Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν στοιβαγμένοι μαζικά στα κτίρια, εκτός από μια μικρή ομάδα που συγκεντρώνει το συντριπτικό μέρος του εναπομείναντα πλούτου και ζει σε πολυτελή ρετιρέ, καθώς και όσους εργάζονται για τη Διοίκηση, οι οποίοι έχουν το «προνόμιο» του προσωπικού δωματίου.

Τη σίτιση έχει αναλάβει μονοπωλιακά μια εταιρεία, η Soylent, τα συμπυκνωμένα τρόφιμα της οποίας παίρνουν την επιμέρους ονομασία τους από το χρώμα τους – Soylent Yellow, Soylent Red, Soylent Green και ούτω καθεξής.

Το Soylent Green, λοιπόν, είναι το νέο προϊόν της εταιρείας, μια «θαυματουργή τροφή, καμωμένη από θρεπτικότατο πλαγκτόν που συλλέχθηκε από ωκεανούς». Το Soylent Green μοιράζεται στο κοινό τις Τρίτες –«Tuesday is Soylent Green Day» αναφέρει η επιγραφή– κατά το μερίδιο που αναλογεί στον καθένα βάσει κουπονιών, καθώς διατίθεται σε περιορισμένη ποσότητα.

Οδηγός μας σε αυτό τον κόσμο είναι ένας αμοραλιστής  αστυνομικός –όπως όλοι οι αστυνομικοί στο έργο– τον οποίο υποδύεται ο Τσάρλτον Ίστον. H επιτυχία του «Πλανήτη των Πιθήκων» (1968) γέννησε κι άλλα πρωταγωνιστικά οχήματα επιστημονικής φαντασίας για τον σταρ, όπως το «Omega Man» (1971) και το παρόν.

Ο αστυνομικός του Ίστον αναλαμβάνει να διαλευκάνει τη δολοφονία ενός μέλους της εταιρείας Soylent και σταδιακά ανακαλύπτει τι κρύβεται πίσω από τηνδράση της. Η αστυνομική πλοκή είναι προσχηματική στο φιλμ, εκείνο που ενδιαφέρει πραγματικά τους δημιουργούς του είναι να βολτάρουμε μαζί τους στο σύμπαν που επινόησαν, επιχειρώντας να παρουσιάσουν το δική τους όραμα πάνω στο μέλλον της ανθρωπότητας. Οι σκηνές που αφορούν την έρευνα είναι και οι λιγότερο ενδιαφέρουσες, χώρια που συνήθως αποτελούν αφορμή για να συναντήσει ο ήρωας ωραίες γυναίκες και να μπει σε upper class διαμερίσματα, διακοσμημένα με γνώμονα τη μόδα της εποχής – αμφότερα στόχο είχαν να ενισχύσουν την εμπορική απήχηση του φιλμ.

Σε σκηνές όπως εκείνη του δείπνου του ήρωα με τον φίλο του εντοπίζεται η γοητεία του έργου. Τον τελευταίο υποδύεται ο αγαπημένος καρατερίστας Έντουαρντ Τζ. Ρόμπινσον που έπαιξε στην ταινία σχεδόν χωρίς ακοή και γνωρίζοντας ότι επρόκειτο να πεθάνει σύντομα.

Στην εν λόγω σκηνή, ο Ίστον έχει φέρει προμήθειες που υπεξαίρεσε από το σπίτι του δολοφονημένου μέλους της Soylent –μια άλλη γνώριμη φιγούρα του παρελθόντος, ο Τζόζεφ Κότεν– και ο Ρόμπινσον ετοιμάζει ένα δείπνο με υλικά που αυτός θα ξαναδοκιμάσει μετά από δεκαετίες και ο Ίστον για πρώτη φορά.

Στην έκδηλη συγκίνηση του Ρόμπινσον αλλά και στην έκπληξη του Ίστον, όταν τρώνε ένα απλό μαρούλι, συνοψίζεται και μεταδίδεται εύστοχα το δράμα των ανθρώπων του έργου, που βρέθηκαν να στερούνται τα απολύτως απαραίτητα αγαθά από την απληστία, την αδιαφορία και την αγνωμοσύνη των προγόνων τους – το κολάζ των τίτλων αρχής καθιστά όχι στενά προσδιορισμένους μεν, μα εμφανείς τους λόγους της καταστροφής. Και είναι σε αυτήν τη σκηνή που το έργο ίσως χτυπήσει κάποια ευαίσθητη χορδή των σημερινών θεατών, απευθυνόμενο αναλογικά σε εκείνα που στερηθήκαμε όλο αυτό το διάστημα, υπογραμμίζοντας τη γνώση που συνειδητά και ασυνείδητα επιλέγουμε να παραμερίσουμε, όσοι ζούμε στις δυτικές δημοκρατίες: ότι τα ωφελήματα και τα προνόμιά μας τελούν πάντοτε υπό την αίρεση ενός γεγονότος ή μιας κατάστασης που θεωρούμε εντελώς απίθανη, μέχρι αυτή να επέλθει και να πέσουμε από τα σύννεφα.

Στο τελευταίο ημίωρο της ταινίας τη σκυτάλη από τις μετα-αποκαλυπτικές συνθήκες, που επινόησε ο σεναριογράφος Στάνλεϊ Γκρίνμπεργκ διασκευάζοντας το βιβλίο του Χάρι Χάρισον, παίρνουν ο επαγγελματισμός και η μαστοριά του σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Φλάισερ («20.000 Leagues Under the Sea», «Compulsion», «The Boston Strangler»). Ο Φλάισερ θα στήσει πρώτα μια αρμοστά χαοτική σκηνή μαζικής εξέγερσης και σκληρής καταστολής, που κατά κάποιον τρόπο προοικονομεί και το φινάλε, και στη συνέχεια μια μακροσκελή, σιωπηρή σεκάνς καταδίωξης που οδηγεί στη μεγάλη αποκάλυψη.

Έχοντας ως πρότυπο την άλλη sci-fi επιτυχία του πρωταγωνιστή Ίστον, τον «Πλανήτη των Πιθήκων», που άφηνε τους θεατές σοκαρισμένους με το twist του, οι δημιουργοί του «Soylent Green» επιφυλάσσουν κι αυτοί ένα σοκ, βάζοντας και πάλι τον Ίστον να ωρύεται ηττημένος. Αν και η ατάκα που ξεστομίζει είναι γνωστή ακόμα και σε ανθρώπους που δεν έχουν δει την ταινία, δεν θα την αναφέρουμε, ούτε θα αποκαλύψουμε το φινάλε, για να μη χαλάσουμε την έκπληξη στον «παρθένο» θεατή. Θα επισημάνουμε μόνο ότι ως σύλληψη επικυρώνει τον προειδοποιητικό χαρακτήρα του έργου, καθώς ενέχει ένα δομικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης: τη ροπή προς την αυτοκαταστροφή.

Ευτυχώς τώρα που καταφέραμε να φτάσουμε μέχρι το σωτήριο έτος 2022 Μ.Χ. μπορούμε να πούμε ότι, προς το παρόν, η ταινία έχει πέσει έξω στις πιο ζοφερές προβλέψεις της. Γενικά, όταν παρακολουθείς σχετικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας του παρελθόντος σήμερα, που «το μέλλον είναι τώρα», όπως έλεγε εκείνη η κλισέ ατάκα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να εξετάζεις ποιο σκέλος της επιστημονικής φαντασίας, έπαψε να είναι τέτοιο – φαντασία. Και η πραγματικότητα του «Soylent Green» είναι ακόμα μακριά από τη δική μας.

Featured post

ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ , Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ & ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΟΣ, ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ & ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΣ

Στις 8 Φεβρουαρίου του 2022, έπειτα από επίθεση με εκρηκτικό-εμπρηστικό μηχανισμό στο Ίδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού στη Θεσσαλονίκη, μπάτσοι της αντιτρομοκρατικής συλλαμβάνουν τα συντρόφια μας Γεωργία Βούλγαρη, Θάνο Χατζηαγγέλου και Πάνο Καλαϊτζή. Έπειτα από πολύωρη κράτηση και απομόνωση, κατηγορούνται τελικά με τον 187Α για συμμετοχή στην “Οργάνωση Αναρχική Δράση” και προφυλακίζονται. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, η Γ. Β. μπαίνει σε κατ’ οίκον περιορισμό με βραχιολάκι και ο Π. Κ. αποφυλακίζεται με περιοριστικούς όρους. Η προφυλάκιση του αναρχικού Θ. Χ., ο οποίος έχει εν τω μεταξύ αναλάβει και την ευθύνη της επίθεσης αυτής, αλλά και την πολιτική ευθύνη συμμετοχής στην εν λόγω οργάνωση, παρατείνεται μέχρι και την δίκη.


ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΦΩΤΗ Δ. ΙΑΣΟΝΑ Ρ. ΛΑΜΠΡΟΥ Β. ΠΑΡΝΑΓΙΩΤΗ Β.

Ενάντια σε άλλη μία κατασκευασμένη υπόθεση, είναι ανάγκη να σταθούμε δίπλα στα συντρόφια μας, και να παλέψουμε για την άμεση απελευθέρωσή τους.

Δίκη [8/5, δικ. γυν. φυλ. Κορυδ. 9:00]

Στις 14 Νοέμβρη του 2021 πραγματοποιείται επίθεση στην τροχαία Πειραιά με βόμβες μολότοφ. Λίγη ώρα μετά, μακριά από το σημείο της επίθεσης, όχημα χωρίς διακριτικά διεμβολίζει το μηχανάκι που επέβαιναν οι αναρχικοί σύντροφοι Φώτης Δ. και Ιάσονας Ρ.

Αφισοκόλληση 28/4/2023 Καβάλα για την Πρωτομαγιά και τα δικαστήρια των 3 συντρόφων στη Λάρισα & των 4 στο Κορυδαλλό

Ανάρτηση πανό ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στο πάρκο Φαλήρου Καβάλας Σάββατο 29/4/2023

 

Featured post

1 ΜΑΗ 2023 ΛΙΜΑΝΙ ΚΑΒΑΛΑΣ – ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

1 ΜΑΗ 2023 ΛΙΜΑΝΙ ΚΑΒΑΛΑΣ …Ή οι φωνές μας και οι αγώνες μας θα βάλουν ένα τέλος σε αυτή την αδιαφορία, ή θα περιμένουμε το επόμενο δυστύχημα για να μετράμε αθώες ψυχές στο βωμό του κέρδους.

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”MADRES PARALELAS”, ΤΡΙΤΗ 25/04/2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

 

Παράλληλες Μητέρες

Madres Paralelas

του Πέδρο Αλμοδόβαρ

O Πέδρο Αλμοδόβαρ, πιο πολιτικός από ποτέ, αφιερώνει ακόμη μια φορά στη μητρότητα. Βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την Πενέλοπε Κρουζ.

Δύο ανύπαντρες έγκυες γεννούν την ίδια μέρα. Λίγους μήνες μετά και με αφορμή μια τυχαία παρατήρηση για τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του βρέφους, η μία από αυτές ανακαλύπτει ότι δεν είναι η βιολογική μητέρα του μωρού με το οποίο έφυγε από τα μαιευτήριο. Αναζητά την άλλη γυναίκα με το φόβο ότι έχει γίνει ένα χοντρό λάθος. Στην πορεία προστίθενται μία τραγική απώλεια, ένας λεσβιακός έρωτας, αλλεπάλληλα τεστ DNA, το συλλογικό τραύμα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, οι νεκροί που ζητούν τη λύτρωση μέσα από την ιστορική δικαίωση, οι ζωντανοί που ψάχνουν τις απαντήσεις. Όλο αυτό θα μπορούσε να είναι μία κακόγουστη σαπουνόπερα. Ή η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ευτυχώς για όλους μας είναι το δεύτερο.

Αμετάκλητα πλέον στο πάνθεον του ισπανικού και του παγκόσμιου σινεμά, ο Αλμοδόβαρ δεν χρειάζεται στην έβδομη δεκαετία της ζωής του να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν, συνεχίζει ωστόσο να κινηματογραφεί με το ίδιο πάθος των πρώτων ημερών της movida. Σ’ αυτή την ύστερη, πιο ώριμη, περίοδο κάθε ταινία του είναι μια ακόμα αποθέωση (στυλιστική, θεματική, αισθητική) των εμμονών του, δεν χάνει όμως ποτέ την αιχμή του. Στις «Παράλληλες Μητέρες», μάλιστα, γίνεται πιο πολιτικός από ποτέ. Ίσως γιατί στη δύση της ζωής του συνειδητοποιεί ότι για να αλλάξεις το μέλλον πρέπει να συμφιλιωθείς με το παρελθόν. Και να κλείσεις τις πληγές του.

Κι αν η μητρότητα είναι από τα βασικά θέματα-φετίχ που διατρέχουν ολόκληρη τη φιλμογραφία του, από το «Μια Ζωή Ταλαιπωρία» μέχρι φυσικά το «Όλα για τη Μητέρα μου», εδώ γίνεται μια ξεκάθαρα πολιτική πράξη αλληλεγγύης και προσφοράς, ένας δεσμός που ξεπερνά την επιστημονική νομοτέλεια του ανθρώπινου γονιδιώματος και γίνεται κάτι βαθύτερο, ένας συνεκτικός δεσμός που καθιστά τη γυναικεία μορφή θεματοφύλακα της ιστορικής μνήμης. Και τον σκηνοθέτη μια παράλληλη μητέρα με τις ηρωίδες του.

Η Γιάνις, εξάλλου, είναι μια αρχετυπικά αλμοδοβαρική ηρωίδα. Είναι εκείνη που ψάχνει σε πείσμα όλων έναν ομαδικό τάφο γεμάτο από τα πτώματα εκτελεσθέντων Δημοκρατικών του Εμφυλίου, μεταξύ των οποίων ο παππούς της. Εκείνη που αποφασίζει να κρατήσει το παιδί με τον παντρεμένο ανθρωπολόγο που θα τη βοηθήσει με την εκσκαφή και την ταυτοποίηση και να το μεγαλώσει μόνη της, γιατί «είναι παράδοση στην οικογένειά της οι γυναίκες να ανατρέφουν μόνες τα παιδιά τους». Εκείνη που θα θελήσει να μάθει όλη την αλήθεια για την ταυτότητα της κόρης της και θα θυσιάσει την ευτυχία της για να προχωρήσει μπροστά. Εκείνη που θα δώσει στην Πενέλοπε Κρουζ την ευκαιρία να αποδείξει για άλλη μια φορά πόσο πολύτιμο ερμηνευτικό όργανο μπορεί να γίνει στα χέρια του σκηνοθέτη που την ανέδειξε.

Με έναν ολόκληρο αστερισμό από γνώριμες και μη μορφές, μεταξύ των οποίων η πάντα έτοιμη να κλέψει την παράσταση Ρόσι Ντε Πάλμα, με μία χρωματική παλέτα που αγκαλιάζει όλες τις αποχρώσεις του κόκκινου και υπογραμμίζει τη συναισθηματική πορεία προς την κάθαρση, με την απρόβλεπτα χιτσκοκική μουσική επένδυση του Αλμπέρτο Ιγκλέσιας και μια ερωτική σκηνή ανθολογίας με υπόκρουση του Summertime της Τζάνις Τζόπλιν (η οποία, άλλωστε, ήταν η πηγή έμπνευσης για το όνομά της ηρωίδας), και με ένα συγκλονιστικό τελευταίο δεκάλεπτο, ικανό να σου φέρει δάκρυα στα μάτια, ο Πέδρο Αλμοδόβαρ κάνει κάτι τελικά παραπάνω από μια (υπέροχη) ταινία. Δημιουργεί ένα safe place και ανοίγει μια κινηματογραφική αγκαλιά. Σαν μια μητέρα. Παράλληλη ή μη.

 

Featured post

Κυριακή 2/4/2023, Καβάλα, αντισυγκέντρωση διαμαρτυρίας και αντιφασιστική περιπολία , για την παρουσίαση του συνδυασμού Έλληνες, του δολοφόνου Κασιδιάρη

Την Κυριακή 2/4 προχωρήσαμε σε αντιφασιστική συγκέντρωση ενάντια στο εθνικό κόμμα των δολοφόνων Ελλήνων, το κόμμα του Κασιδιάρη. Περισσότεροι από 70 αντιφασίστες/στριες ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Αυτόνομου Στεκιού Καβάλας, καθώς και σύντροφοι/ισες από την Ξάνθη, πλαισιώνοντας την αντιφασιστική πορεία. Μπορεί να μην μπορέσαμε τελικώς να ακυρώσουμε τη μάζωξη των δοσίλογων, αλλά καταφέραμε να τους αποκλείσουμε από την πόλη της Καβάλας, καθώς η κομματική τους εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο Παληό (χωριό έξω από την Καβάλα) στην επιχείρηση-καφέ SunPalio.
Η οργάνωση της κομματικής τους εκδήλωσης έγινε μυστικά και με την απόκρυψη της πραγματικής τους ταυτότητας από τους επιχειρηματίες της πόλης. Οι ίδιοι διέδιδαν ότι θέλουν να κάνουν εκδήλωση με έναν YouTuber και όταν γνωστοποιήθηκε από μέρους μας η φύση των λαδέμπορων, οι πόρτες έκλειναν η μία πίσω από την άλλη. Η δημόσια ανακοίνωση του εμπορικού κέντρου επιβεβαιώνει την κοινωνική απόρριψη των δολοφόνων του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν.
Έτσι, στην πόλη πραγματοποιήθηκαν δύο αντιφασιστικές συγκεντρώσεις και πορείες, ενώ ο ακροδεξιός υπόκοσμος, μαζεύοντας τις δυνάμεις που έχει από όλη τη βόρεια Ελλάδα, κατάφεραν να κρυφτούν σε κάποιο χωριό, κρατώντας κρυφό το σημείο συνάντησης τους με νύχια και με δόντια. Εκεί άλλωστε είναι και η πραγματική τους θέση: στη σκιά της ιστορίας.
Ποτέ δεν είχαμε την αυταπάτη ότι οι κυβερνητικοί χειρισμοί και ο δικαστικός μηχανισμός θα μπορούσαν πραγματικά να σταματήσουν τη δράση των φασιστών. Πάντα ενεργούσαν επιλεκτικά απέναντι στο παρακράτος, με βάση τα συμφέροντα τους. Άλλωστε, τα τάγματα εφόδου και οι δολοφονικές επιθέσεις συνεχίζονται μέχρι και σήμερα, στην προσπάθεια τους να κερδίσουν και πάλι την παρουσία τους στους δρόμους.
Η προσπάθεια αυτή επιχειρείται την ίδια ώρα όπου λαμβάνει χώρα το εφετείο της δίκης της Χρυσής Αυγής, προσβάλλοντας τα θύματα του φασισμού. Μάλιστα, στα πρακτικά του παρατηρητηρίου της δίκης της Χ.Α., μπορεί κανείς να διαβάσει τη μεταστροφή της υπερασπιστικής γραμμής του συνηγόρου του Ρουπακιά , που στην ουσία ομολογεί και επίσημα την εμπλοκή του κομματικού μηχανισμού και της ηγεσίας (Κασιδιάρη, Λαγό, Μιχαλολιάκο και Παππά) της Χ.Α. τόσο στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όσο και στις δολοφονικές επιθέσεις στους Αιγύπτιους αλιεργάτες και τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ.
Εμείς από την μεριά μας χαιρετίζουμε κάθε προσπάθεια που επιτεύχθηκε για τον αποκλεισμό των μεταλλαγμένων χρυσαυγιτών, κάθε άρνηση φιλοξενίας και κάθε συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε ενάντια στους νοσταλγούς των ναζί στην πόλη μας. Αυτές οι κινήσεις αποδεικνύουν πως ο αντιφασιστικός αγώνας δεν είναι ούτε εργολαβία, ούτε αποκλειστικότητα του αντιεξουσιαστικού χώρου. Αντιθέτως, ο φασισμός, με σβάστικα ή χωρίς, είναι συνέπεια του μίσους, του ρατσισμού, του μισογυνισμού, του φονταμενταλισμού, της μισαλλοδοξίας και μας αφορά όλους. Μόνο ο κοινωνικός αποκλεισμός μαζί με τον μαχητικό αντιφασισμό μπορούν να πετύχουν την πλήρη διάλυση των νοσταλγών της χούντας, την ώρα που προσπαθεί και πάλι να φορέσει τον κοινοβουλευτικό μανδύα, ώστε να πετύχει την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση και να πράξει μια νέα δολοφονία.
Όσα προσωπεία και να επιχειρήσουν να αλλάξουν, η δυσωδία του μίσους και του ρατσισμού θα τους προδίδει πάντα. Μέσα από τους χώρους δουλειάς, τα σχολεία και τις γειτονιές, θα οργανώνουμε πάντα την αντιφασιστική δράση στον πόλεμο ενάντια στον φασισμό και στο σύστημα που τον γεννά.
Και τώρα, όπως το 40, τη φτώχεια και τον φασισμό θα πολεμάμε πάντα.

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

https://vimeo.com/user195071166

Featured post

Καβάλα 24/03/2023 – Σχετικά με τον βασανισμό κρατούμενου σε Καβάλα, Θεσσαλονίκη, Φυλακές Κορυδαλλού.

Παρασκευή 24/3, πραγματοποιήσαμε συγκέντρωση μικροφωνική στον Δημοτικό Κήπο και παρέμβαση στο Α.Τ. Καβάλας, σχετικά με τον συνεχόμενο βασανισμό κρατούμενου που έλαβε χώρα στο Α.Τ. Καβάλας, στο λεωφορείο μεταγωγής κρατουμένων από Θεσσαλονίκη προς τον Κορυδαλλό και στο σωφρονιστικό κατάστημα Κορυδαλλού. Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε έξω από το αμαρτωλό τμήμα της Καβάλας, όπου έχει μεταφερθεί ο κακοποιημένος κρατούμενος, ενόψει δικαστηρίου που έχει στο πλημμελειοδικείο Καβάλας. Περίπου 30 σύντροφοι και αλληλέγγυοι φώναξαν ασταμάτητα συνθήματα για τους ένστολους βασανιστές, ενώ διαβάστηκε και μοιράστηκε κείμενο που περιγράφει το περιστατικό βασανισμού.

Το κείμενο που μοιράστηκε:

Στις 9 Μαρτίου 2023 εκτυλίχθηκε ακόμη ένα περιστατικό αστυνομικής βίας στο Α.Τ. Καβάλας, αυτή τη φορά σε βάρος υπόδικου των φυλακών Κορυδαλλού που μετήχθη στην πόλη για εκδίκαση υποθέσεων του. Η είδηση της κακοποίησής του έχει πάρει πλέον πανελλαδικές διαστάσεις στα ΜΜΕ, σε αντίθεση με τον τοπικό τύπο που επιχείρησε στην αρχή να αποσιωπήσει και στη συνέχεια να υποβαθμίσει το περιστατικό αυτό βασανισμού, ενώ, κατά τα άλλα, συνηθίζει να μεταφέρει τα αστυνομικά δελτία τύπου με ζήλο και λεπτομέρεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν, όπως η συγκεκριμένη, τα τοπικά ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με την πάγια επικοινωνιακή τακτική του κατασταλτικού μηχανισμού, προχώρησαν στην επιλεκτική δημοσίευση των γεγονότων, επιχειρώντας έτσι τη συγκάλυψή τους.

Δεν είναι η πρώτη φορά που πολίτες, ιδιαίτερα αλλοδαποί, αντιμετωπίζονται από τα ένστολα καθάρματα ως β’ κατηγορίας. Έτσι και ο Σίμος Π, τρόφιμος Κορυδαλλού, αλβανικής καταγωγής, ως άλλος Ιλία Καρέλι, υπέστη αλλεπάλληλους βασανισμούς, ξυλοδαρμούς και εξευτελισμούς μπροστά σε δεκάδες ανθρώπους, μπροστά στα μάτια των ίδιων των γονιών του.

Στις 16 Νοεμβρίου του ‘22, ο Σίμος Π. βρέθηκε στο Πλημμελειοδικείο Καβάλας για υπόθεση κατοχής μικροποσότητας ναρκωτικών ουσιών. Στα κρατητήρια είχε κάποια διαφωνία με τον τότε αξιωματικό υπηρεσίας, ο οποίος αργότερα μπήκε στο κελί και τον χτύπησε. Στη συνέχεια προχώρησαν και οι δύο σε μηνύσεις, με την μήνυση του θύματος να μπαίνει στο αρχείο, ενώ αυτή του αστυνομικού υπηρεσίας εκδικάσθηκε και επιβλήθηκε στον Σίμο Π. ποινή φυλάκισης 5 μηνών χωρίς αναστολή. Η καταδίκη αυτή έμελλε να «νομιμοποιήσει» τις επόμενες εκδικητικές μεθόδους των αστυνομικών της Καβάλας, δίνοντας τους το βήμα να προχωρήσουν σε χειρότερες πράξεις και φυσικά να τον «τιμωρήσουν» για την μήνυση που είχε υποβάλει.

Ο κρατούμενος ήρθε ξανά στην Καβάλα για να παραβρεθεί σε παρόμοιο δικαστήριο στις 3 Μαρτίου. Αντί αυτού, ο ίδιος αστυνομικός υπηρεσίας κράτησε επίτηδες τον Σίμο Π. στα κρατητήρια, με αποτέλεσμα να δικαστεί ερήμην. Μάλιστα, όλοι γνώριζαν πως το δικαστήριο ήταν στις 02 Μαρτίου και ότι ο κρατούμενος θα αιτούνταν αναβολής, καθώς η συνήγορός του είχε ενημερώσει σχετικά την αστυνομική αρχή Καβάλας, όπως και τις δικαστικές, για την παρουσία του εντολέα της στα κρατητήρια Καβάλας. Η εκδικητική αυτή συμπεριφορά των σωμάτων ασφαλείας, όπως ήταν αναμενόμενο, έβγαλε εκτός εαυτού τον Σίμο Π. Σε συνέχεια των ψυχολογικών βασανιστηρίων, οδήγησαν τον κρατούμενο στα δικαστήρια Καβάλας την επομένη ημέρα, στις 4 Μαρτίου.

Ο Σίμος Π, είχε (και έχει) ένα ακόμη δικαστήριο στις 27/3 στην Καβάλα, γι’ αυτό και ζήτησε να παραμείνει στα κρατητήρια του Α.Τ. Καβάλας μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του. Παρόλα αυτά, στις 9 Μάρτη κάλεσαν τους γονείς του να τον επισκεφτούν, καθώς είχε αποφασιστεί η εκδικητική μεταγωγή του πίσω στο κατάστημα των φυλακών Κορυδαλλού. Ενώ περίμενε τους γονείς του να του φέρουν προσωπικά είδη και ρούχα, οι αστυνομικοί του Α.Τ. Καβάλας προχώρησαν σε αιφνίδια μεταγωγή, εισβάλλοντας στο κελί του και παίρνοντάς τον με τη βία. Ακολούθησε ένας ατέλειωτος ξυλοδαρμός έξω από το αστυνομικό τμήμα Καβάλας, μπροστά στα μάτια δεκάδων πολιτών, αλλά και των γονιών του. Η αντίσταση του Σίμου Π. οδήγησε τους ένστολους βασανιστές σε αλλεπάλληλες προσπάθειες πνιγμού του. Βλέποντας πως 20 αστυνομικοί δεν μπορούν να τον απαγάγουν και αφού οι διαμαρτυρίες των πολιτών είχαν αρχίσει να εντείνονται, ξαναέβαλαν τον Σίμο Π στα κρατητήρια, όπου συνεχίστηκε ο ξυλοδαρμός του. Το περιστατικό καταγράφηκε τόσο από τις κάμερες των γύρω καταστημάτων και τραπεζών, όσο και από τα κινητά των περαστικών.

Την αποτυχημένη αυτή προσπάθεια συντονισμένης απαγωγής του κρατούμενου Σίμου Π. διαδέχθηκαν οι απειλές των αστυνομικών όχι μόνο στους παρευρισκόμενους πολίτες, σε περίπτωση που επιχειρούσαν να δημοσιεύσουν το περιστατικό, αλλά και στις αδελφές του, όταν επιχείρησαν να καταθέσουν μήνυση για τον βασανισμό του. Δήλωσαν σ’ αυτές ότι θα συλληφθούν και εκδιώχθηκαν από τον υποδιευθυντή του Α.Τ. Καβάλας, με σκοπό να αποτρέψουν τη μήνυση σε βάρος των βασανιστών του αδερφού τους. Τελικώς, κατέθεσαν μήνυση κατά όσων εργάζονταν την ημέρα της μεταγωγής του στο Α.Τ. Καβάλας. Στο σημείο αυτό να αναφέρουμε πως ο υπεύθυνος αξιωματικός που ξεκίνησε τον βασανισμό είναι ο ίδιος αξιωματικός υπηρεσίας, που με τις ίδιες μεθόδους απειλών, πριν λίγο καιρό, έδιωξε θηλυκότητα από το Α.Τ. Καβάλας, που επιχείρησε να καταγγείλει παραβιαστική συμπεριφορά σε βάρος της.

Η μεταγωγή στη Θεσσαλονίκη έγινε στις 9/3 και την επομένη, στις 10/3, μεταφέρθηκε στον Κορυδαλλό. Τοποθετήθηκε στο πίσω μέρος του λεωφορείου, ενώ θα έπρεπε να καθίσει μπροστά με βάση τον αριθμό του κελιού του (νο 2). Ο επικεφαλής της μεταγωγής —που σύμφωνα με τις δηλώσεις του θύματος είναι γνωστός του μπάτσου από την Καβάλα— διέταξε να του βάλουν χειροπέδες και κράνος και να τα σφίξουν. Οι αστυνομικοί αργότερα θα ισχυριστούν ότι του φόρεσαν το κράνος προκειμένου να μη χτυπά δήθεν ο ίδιος το κεφάλι του. Ωστόσο, η συνήγορός του επισημαίνει ότι αυτό συνέβη, προκειμένου να μη γίνουν αντιληπτά τα τραύματά του από τους συγκρατούμενούς του στο μεταγωγικό, αλλά και ως μορφή βασανιστηρίου για να μην μπορεί να αναπνεύσει κανονικά. Έτσι, ο βασανισμός του Σίμου Π. συνεχίστηκε αδιάκοπα, καθώς μεταφέρθηκε στο Κορυδαλλό φορώντας επί οκτώ ώρες ένα κράνος στο κεφάλι, δεμένος πισθάγκωνα με χειροπέδες , χωρίς πρόσβαση σε νερό και τουαλέτα.

Αφού έφτασαν στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Κορυδαλλού, αποβίβασαν όλους τους τρόφιμους, κρατώντας τον Σίμο Π. δεμένο πισθάγκωνα στις τελευταίες θέσεις του λεωφορείου και τότε οι υπεύθυνοι αξιωματικοί της μεταγωγής του ξεκίνησαν και πάλι να τον χτυπούν. Εκεί, έγιναν αντιληπτοί από την διευθύντρια των φυλακών Μαρία Στέφη, η οποία τους σταμάτησε, δίνοντας εντολή να φύγει απευθείας στο Νοσοκομείο της φυλακής. Να τονίσουμε εδώ, πως η κ. Στέφη δε φημίζεται για την καλοσύνη της απέναντι στους κρατούμενους/ες. Απλά, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι βασανιστές του Σίμου δεν την αναγνώρισαν και την έβρισαν. Στην συνέχεια, σύμφωνα με τις δηλώσεις του ιδίου, πίστευε πως ο βασανισμός του είχε τελειώσει. Αντιθέτως, μεταφέρθηκε στον χώρο υποδοχής των κρατουμένων από τις μεταγωγές, όπου ο ξυλοδαρμός του συνεχίστηκε. Μάλιστα, σωφρονιστικός υπάλληλος επιχείρησε να τους σταματήσει και τον χτύπησαν και αυτόν. Οι τραυματισμοί των βασανιστηρίων καταγράφηκαν τόσο από τον ιατροδικαστή, όσο και από τα κυκλώματα ασφαλείας σε Καβάλα, Θεσσαλονίκη και Κορυδαλλό.

Για την υπόθεση συνελήφθησαν τελικά τέσσερις αστυνομικοί, ένας υπαστυνόμος Β, δύο αστυφύλακες και ένας ειδικός φρουρός που κατηγορούνται ότι βασάνισαν και ξυλοκόπησαν τον 33χρονο κατά την μεταφορά του από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, ήδη έχει κινητοποιηθεί η Αλβανική Πρεσβεία και έχει προβεί σε ανακοινώσεις η Αλβανική κοινότητα Καβάλας. Το θύμα έχει δώσει ρητή εντολή στη συνήγορό του να προσφύγουν μέχρι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τα βασανιστήρια που έλαβαν χώρα και για την απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση σε βάρος του.

Πόσες ακόμα τέτοιες εκδικητικές πρακτικές λαμβάνουν χώρα στα αστυνομικά τμήματα, επιτρέποντας στους Ράμπο να λειτουργούν ως δικαστές, θεοί, εκτελεστές, αποφασίζοντας για την τύχη και την ζωή δεκάδων ανθρώπων;

Ο ξυλοδαρμός του Σίμου Π. στα αστυνομικά κέντρα Καβάλας, Θεσσαλονίκης και στο κολαστήριο του Κορυδαλλού, η αλλαγή της αιματοβαμμένης και σχισμένης μπλούζας, το κράνος, η εκδικητική αιφνίδια μεταγωγή, η εσκεμμένη καθυστέρηση της μεταφοράς του, η πολύωρη στέρηση νερού και τροφής, η πολύωρη δέσμευσή του με χειροπέδες δεν είναι σχέδιο ενός μόνο ένστολου καθάρματος και των τεσσάρων βασανιστών του μεταγωγικού. Είναι μια συντονισμένη επιχείρηση που συνηθίζεται να στήνεται με τις ευλογίες των ανωτέρων για όποιον φτωχοδιάβολο τολμά να σηκώσει το ανάστημά του στους δυνάστες του.

Το δίκτυο των βασανιστών του κατασταλτικού μηχανισμού και οι μέθοδοί τους συγκαλύπτονται διαχρονικά από τα αρμόδια Υπουργεία Δικαιοσύνης και ΠΡΟ.ΠΟ. Άλλωστε, οι τακτικές αυτές έχουν εφαρμοστεί δεκάδες φορές στα μπουντρούμια της αντιτρομοκρατικής και στα κρατητήρια των αμαρτωλών τμημάτων, στα κολαστήρια των φυλακών, στις δεκάδες καταστολές των πορειών. Έτσι οδήγησαν στο θάνατο τον Βασίλη Μάγγο, έτσι δολοφόνησαν τον Ιλία Καρέλι. Είναι η τακτική του «σωφρονισμού» των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας από τους πολιτικούς και κατασταλτικούς ιστάμενους. Ακόμα και όταν αυτή η βία απευθύνεται στους ίδιους τους μικροαστούς ( βλέπε περίπτωση Ινδαρέ, πλειστηριασμούς) έχουν τον τρόπο να παρουσιάζουν τους βασανισμούς ως δημοκρατικές πρακτικές και τους βασανιστές ως ηθικά υποδείγματα.

Δεν έχουμε αυταπάτες για το συγκεκριμένο περιστατικό ότι οι δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες θα καταθέσουν εναντίον των βασανιστών. Ούτε ότι θα δοθούν στη δημοσιότητα τα βίντεο που κατέγραψαν τον εξευτελισμό του Σίμου Π. σε Καβάλα, Θεσσαλονίκη και Κορυδαλλό. Πόσο μάλλον ότι θα καταθέσουν όσα είδαν οι καταστηματάρχες γύρω από το Α.Τ. Καβάλας, οι ίδιοι που βιοπορίζονται από το αμαρτωλό Α.Τ. Καβάλας, ιδιαίτερα όταν χρειάζεται να υπερασπιστούν ‘’πολίτες Β’ κατηγορίας’’, Ρομά, Αλβανούς, παραβατικούς.

Το ανταγωνιστικό κίνημα βιώνει εδώ και δεκαετίες αυτές τις πρακτικές των υπηρετών του παρακράτους, τους εξευτελισμούς κάθε φυλετικής, πολιτικής, σεξουαλικής, ταξικής μειονότητας. Ήρθε όμως ο καιρός να καταλάβει ο κάθε κυρ Παντελής – πολίτης ότι ο χρήσιμος ηλίθιος – μπάτσος άρχισε να ζητά βεβαίωση κοινωνικών φρονημάτων και από όλους τους υπόλοιπους που σε λίγο θα χάσουν τα σπίτια τους, θα απολυθούν από τις δουλειές τους, θα σταθούν ανίκανοι να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.

Εμείς, ως αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας και των εργατικών αγώνων, ως θύματα των κατασταλτικών μεθόδων, καλούμαστε να αντισταθούμε και να διαλύσουμε τα ένστολα καρτέλ των βασανιστών.

Να σταθούμε απέναντι στις απειλές και τους εκφοβισμούς τους και να δείξουμε σε αυτά τα ένστολα ανθρωποειδή ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα συνονθύλευμα μπράβων, τοκογλύφων, εκβιαστών, δολοφόνων, που νομίζουν ότι μπορούν να παίζουν με τις ζωές μας.

Εμείς οι ΄΄πολίτες β’ κατηγορίας’’, εμείς οι από τα κάτω, θα είμαστε αυτοί που θα πούμε την τελευταία λέξη.

ΕΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ,

ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

 

 

 

Featured post

ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ALFREDO COSPITO, ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ, ΚΑΒΑΛΑ, 21/03/2023

SOLIDARITY TO ANARCHIST ALFREDO COSPITO , HUNGER STRIKE SINCE 20_10_2022 AGAINST 41BIS , banner in Faliro park Kavala ,North Greece ,21/3/2023
 
#antireport #Free_AlfredoCospito #no41bis

 

Σήμερα ο αναρχικός πολιτικός κρατούμενος, Alfredo Cospito, έπαθε καρδιακή κρίση, είχε τρέμουλο στο χέρι, πόνο στο στήθος, επενέβη ο γιατρός και οι νοσοκόμες, του έκαναν ένεση καλίου στη φλέβα, οι γιατροί ανησύχησαν, λένε ότι υπάρχει κίνδυνος μη αναστρέψιμης βλάβης.

Η κατασταση της υγείας του τωρα ειναι πιο σταθερή, όμως για αρκετή ώρα επικράτησε πανικός καθώς ο σύντροφος εφτασε σε οριακή κατάσταση θανάτου. Ο Alfredo την Παρασκευή 24 Μαρτίου, θα συνδεθεί μέσω τηλεδιάσκεψης με την ακρόαση στην οποία το Εποπτικό Δικαστήριο πρόκειται να αποφασίσει για την αίτησή του για κατ’ οίκον περιορισμό για λόγους υγείας στο σπίτι της αδερφής του. Να μην επιτρέψουμε στο Ιταλικό κράτος να τον δολοφονήσει!

Καλούμε όλους και όλες να συμμετέχουν στη Διεθνή Μέρα Δράσης την Πέμπτη 23 Μαρτίου!

Συγκέντρωση στην Πρεσβεία της Ιταλίας, 18:30.

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΔΕΚΤΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ALFREDO COSPITO!

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ!

ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ 41-bis ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ!

Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

https://athens.indymedia.org/post/1624403/

Heart crisis for Alfredo Cospito, a tremor in his hand, a pain in his chest, the doctor and nurses intervened, they injected potassium into his vein, doctors became alarmed, they say there is a risk of irreversible damage. The anarchist himself, on hunger strike since Oct. 20, told lawyer Benedetto Ciccarone who went to the detainee pavilion of St. Paul’s Hospital for the interview.
The alarm was later withdrawn but at one point the worst had been feared. There had been some commotion. Cospito told legal counsel that he had seen on the sheet taped to the machine that monitors him the change in his heart values. Cospito on Friday will be connected by videoconference with the hearing in which the Supervisory Court is to decide on his petition for house arrest for health reasons at his sister’s home.
Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”THE BANSHEES OF INISHERIN”, ΤΡΙΤΗ 21/03/2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

 

Τα Πνεύματα του Ινισέριν

The Banshees of Inisherin

του Μάρτιν ΜακΝτόνα

Η νέα ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα δεν είναι τίποτα λιγότερο από σπουδαία. Με έναν εξαιρετικά αστείο, απολαυστικό κι εξαιρετικά θλιμμένο τρόπο. 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ανάμεσα στις οποίες Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και υποψηφιότητες για τους τέσσερις βασικούς ηθοποιούς της

Πέντε χρόνια μετά τον Θρίαμβο του «Οι Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι», ο Μάρτιν ΜακΝτόνα επιστρέφει, επανενώνοντας τους πρωταγωνιστές του στο «Αποστολή στη Μπριζ», Κόλιν Φάρελ και Μπρένταν Γκλίσον σε μια ακόμη απολαυστική, ιδιοφυή, κατάμαυρη κωμωδία που οδεύει νομοτελειακά προς το δραματικό, επιβεβαιώνοντας πως συχνά «τα πολλά γέλια φέρνουν κλάματα».

Τοποθετημένη στο πλασματικό απομονωμένο νησί του Ινίσεριν, κοντά στις ακτές της Ιρλανδίας το 1923, η ταινία πιάνει την αρχή της αφήγησής της, την μέρα που ο Κολμ, ανακοινώνει στον κολλητό του Πάρικ πως δεν θέλει πια να είναι φίλοι και πως θα πρέπει να σταματήσει να του μιλά. «Απλά δεν σε συμπαθώ πια» του λέει, όταν ο Πάρικ προσπαθεί να καταλάβει για ποιο λόγο δεν μπορούν να πίνουν πλέον τις μπίρες τους μαζί κάθε απόγευμα στις δύο. Ο Κολμ είναι αποφασισμένος πως δεν έχει χρόνο για άσκοπες πολυλογίες και ανούσιες κουβέντες, προτιμά να περάσει τα χρόνια που του απομένουν μέχρι να πεθάνει, συνθέτοντας μουσική, θέλοντας να αφήσει πίσω του κάτι που θα κάνει τους ανθρώπους να τον θυμούνται. «Κανείς δεν θυμάται κάποιον μόνο και μόνο επειδή ήταν καλός άνθρωπος» λέει.

Κι όταν ο Πάρικ επιμένει να προσπαθεί να χτίσει γέφυρες, για να αναθερμάνει την φιλία τους, ο Κολμ τον απειλεί πως για κάθε φορά που θα τον ενοχλεί, για κάθε φορά που θα του ξαναμιλήσει, θα κόβει ένα δάχτυλο του χεριού του με ένα κλαδευτήρι. Μια απειλή που απροσδόκητα, θα κάνει σύντομα πράξη, κάνοντας τον Πάρικ να καταλάβει ότι δεν αστειεύεται, αλλά όχι και να τον πείσει να σταματήσει να προσπαθεί να τον κερδίσει ξανά.

Σύντομα, το τέλος της σχέσης τους, θα εμπλέξει στο δράμα του ολόκληρο το μικρό χωριό τους, δίνοντας στον ΜακΝτόνα την ευκαιρία να παρουσιάσει μια σειρά από εξαιρετικά καλοσχεδιασμένους χαρακτήρες, που κεντούν πάνω σε ένα άψογο σενάριο και διαλόγους που δεν χτυπούν ούτε μια λάθος νότα. Το φιλμ ξεκινά απολαυστικά, ανυψώνει την ιστορία του στο πεδίο της πιο πνευματώδους κωμωδίας, αφήνοντας χώρο στην ανάσα μιας υπαρξιακής μελαγχολίας να γίνεται όλο και πιο βαριά καθώς η ώρα προχωρά και τα πράγματα σοβαρεύουν.

Οριοθετώντας με αποφασιστικότητα το δικό της ύφος κάπου ανάμεσα στο φολκλόρ, την λαϊκή κωμωδία και το υπαρξιακό δράμα, κατορθώνει να φωτίσει ένα συναρπαστικό πορτρέτο μιας κοινότητας και της ψυχολογίας ενός ολόκληρου λαού και μαζί να εξερευνήσει μια σειρά από πυκνότερες ιδέες: Οι διαφορετικοί τρόποι να βλέπεις και να ζεις την ζωή σου, η αξία της χειροπιαστής στιγμής απέναντι στην φευγαλέα αιωνιότητα, η περηφάνια και οι προκαταλήψεις, η ρευστή φύση της αγάπης, οι δεσμοί που χτίζεις με έναν τόπο και ο τρόπος που αυτός μπορεί να γίνει φυλακή, είναι μερικά μόνο από αυτά για τα οποία μιλούν τα «Πνεύματα του Ινισέριν», με τον δικό του απροσδόκητο μα πάντα αποτελεσματικό τρόπο.

Με φόντο τον Ιρλανδικό Εμφύλιο που μαίνεται στην αντίπερα όχθη, το φιλμ, ακολουθεί μια μικρότερου βεληνεκούς αλλά όχι ήσσονος σημασίας σύγκρουση ανάμεσα στους δύο ήρωές της και στην νοοτροπία τους για την ζωή, μια σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στο σημείο όπου το ρεαλιστικό συναντά το παράλογο και το γκροτέσκο το αφοπλιστικά τρυφερό. Χτισμένη από σκηνές που η κάθε μια είναι πιο πετυχημένη από την άλλη και που ο τόνος τους κυμαίνεται από το αληθινά αστείο έως το συντριπτικά επώδυνο, η ταινία οδεύει με απόλυτο έλεγχο προς ένα αναπόφευκτο φινάλε, νικώντας κάθε σου συναισθηματική άμυνα μη αφήνοντάς σου άλλη επιλογή από τα παραδοθείς στην μελαγχολική της πνοή που διαποτίζει κάθε πλάνο σαν την υγρασία του τόπου όπου διαδραματίζεται.

 

Featured post

ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ, 14/03/2023

ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ, 14/03/2023

ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ . ΟΙ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΛΑΤΕΣ 

ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ, ΚΑΒΑΛΑ 14/03/2023

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕ.ΒΙΟΜΕ

ΠΑΝΟ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ 12/03/2023, ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΚΑΒΑΛΑ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ . ΟΙ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΛΑΤΕΣ

Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 8/3/2023 ΣΤΙΣ 12:00, ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΒΑΛΑΣ

ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΚΕΡΙΑ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΣΙΩΠΕΣ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ

 

ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΑΤΥΧΗΜΑ ΜΗΝ ΕΧΕΤΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΕΣ

 

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

ΟΙ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΧΤΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΠΛΑΤΕΣ

 

 

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΄΄ INVESTIGATION OF A CITIZEN ABOVE SUSPICION”, ΤΡΙΤΗ 07/03/2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

«Υπεράνω Πάσης Υποψίας» (1970) του Έλιο Πέτρι

Indagine su un Cittadino al di Sopra di Ogni Sospetto
Ιταλία 1970
Σκηνοθεσία:
 Έλιο Πέτρι Σενάριο: Έλιο Πέτρι, Ούγκο Πίρο Φωτογραφία: Λουίτζι Κουβέιλλερ Μουσική: Ένιο Μορικόνε Πρωταγωνιστούν: Τζιαν Μαρία Βολοντέ, Φλορίντα Μπόλκαν, Σέρτζιο Τραμόντι, Οράτσιο Ορλάντο, Τζιάνι Σαντούτσιο, Σάλβο Ραντόνε

Από τους «Καταραμένους» (1969) του Βισκόντι και τον «Κομφορμίστα» του Μπερτολούτσι (1970) μέχρι το «Σαλό, 120 Μέρες στα Σόδομα» (1975) του Παζολίνι, το ιταλικό σινεμά βρίθει από ζοφερές απεικονίσεις της εξουσίας ως εκφάνσεις φασιστικής ιδεολογίας και πολυτελούς παρακμής. Πιο κοντά στη φιλοσοφία αλλά και στην αισθητική του δεύτερου, το «Υπεράνω Πάσης Υποψίας» («Investigation of a Citizen Above Suspicion») ποζάρει παραπλανητικά ως θρίλερ αστυνομικού μυστηρίου, με τη σημαντική λεπτομέρεια ότι γνωρίζουμε από την αρχή τον ένοχο.

Ο Τζιαν Μαρία Βολοντέ υποδύεται έναν επιθεωρητή αστυνομίας ο οποίος χρίζεται υπεύθυνος μυστικής αστυνομίας που αναλαμβάνει την κατάπνιξη κάθε ανατρεπτικού στοιχείου. Στην εναρκτήρια σεκάνς επισκέπτεται την ερωμένη του (Φλορίντα Μπόλκαν), η οποία τον υποδέχεται με την ερώτηση «Πώς θα με σκοτώσεις αυτή τη φορά;». «Θα κόψω τον λαιμό σου», απαντά εκείνος, και λίγο αργότερα, εν μέσω ερωτικών περιπτύξεων, θα πραγματοποιήσει την υπόσχεσή του.

Η σαδομαζοχιστική σχέση τους (που ξετυλίγεται μέσα από εκτεταμένα φλας μπακ που περιγράφουν τις συναντήσεις τους ως αναπαραστάσεις εγκλημάτων που αυτός έχει διαλευκάνει, με εκείνη να υποδύεται το θύμα) είναι μόνο ένα κομμάτι του καθηλωτικού παζλ που κατασκευάζει ο Πέτρι, θέτοντας στο στόχαστρο του τη διαφθορά και την αλαζονεία της εξουσίας. Η απόλυτη ταύτιση της επίσημης αστυνομίας με τον φασισμό εκφράζει τις αντικαθεστωτικές πεποιθήσεις του δημιουργού και αντικατοπτρίζει τα δρακόντεια μέτρα καταστολής των ιταλικών κυβερνήσεων της εποχής.

Αφού διαπράξει με παγερή ψυχραιμία τη δολοφονία, ο ήρωας τοποθετεί εσκεμμένα στον τόπο του εγκλήματος ενοχοποιητικά για τον ίδιο στοιχεία, πεπεισμένος ότι αποτελεί πολίτη υπεράνω υποψίας. Αργότερα θα επιστρέψει με την επίσημη ιδιότητά του, μανιπουλάροντας τους συναδέλφους του αλλά και τα μίντια, κατασκευάζοντας μάρτυρες και σπρώχνοντας στα άκρα τα όρια του απυρόβλητου της θέσης του. Καθώς βυθίζεται ολοένα και πιο βαθιά στην ψευδαίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να τον αγγίξει, ένα τρομακτικό ερώτημα αναδύεται: Μήπως όλο αυτό δεν αποτελεί απλά τη φαντασίωση ενός παρανοϊκού μυαλού, αλλά μία πιθανή πραγματικότητα; Ή μήπως στόχος είναι να προκαλέσει την αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού;

Με συμμάχους τη σαρδόνια ερμηνεία του Βολοντέ και ένα από τα πιο εκκεντρικά σάουντρακ του Ένιο Μορικόνε, ο Πέτρι κινηματογραφεί με μια αεικίνητη κάμερα αυτή τη σύνθετη, αντεστραμμένη καφκική παραβολή, που λειτουργεί εξίσου ως ψυχολογικά ακριβές πορτρέτο ενός χαρισματικού ψυχοπαθή και ως αιχμηρό πολιτικό σχόλιο πάνω στην ίδια την ψυχοπαθολογία της εξουσίας.

 

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”ADU”, ΤΡΙΤΗ 21/02/2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Τρεις ανεξάρτητες δραματικές κατά βάση ιστορίες με ένα κοινό φόντο, την Αφρική και τρεις διαφορετικές προσεγγίσεις.

Στην μια ιστορία ο Αντού (του τίτλου) προσπαθεί να ξεφύγει από κυνηγούς ελεφάντων, που τους έχει δει να σκοτώνουν εν ψυχρώ έναν από τους τελευταίους που έχουν απομείνει στο χωριό Μπούμα του Καμερούν, για να πάρουν τους χαυλιόδοντες που θεωρούνται «ευγενές» υλικό μεγάλης αξίας. Ο μικρός Moustapha Oumarou, που παίζει για πρώτη φορά είναι εξαιρετικός ως Αντού που περνάει τα πάνδεινα για να βρεθεί σε έναν καλύτερο κόσμο.

Στη δεύτερη ιστορία έχουμε την τυπική σχέση πατέρα και κόρης. Εκείνος, ο Γκονζάλο (πολύ καλός ο Luis Tosar που τον γνωρίζουμε από τα φιλμ «Κελί 211», «Ο θυρωρός» και «Μέσα απ’ τα μάτια σου») είναι Ισπανός ταγμένος στην προστασία των ελεφάντων. Φτάνει αργά στο Μπούμα με αποτέλεσμα να μην προλάβει να σώσει τον τελευταίο ελέφαντα, που ο Αντού έχει δει να τον σκοτώνουν. Εκείνη, η Σάντρα (Anna Castillo) είναι μαζί του, έχει μόλις ενηλικιωθεί, «τα ξέρει όλα» και θέλει να ζήσει μόνη της σε έναν σκληρό κόσμο. Ο πατέρας την φροντίζει και εκείνη θεωρεί ότι καταπιέζεται και αντιστέκεται. Κλασικά.

Στην τρίτη ιστορία, έχουμε τον Ματέο (Álvaro Cervantes) της Ισπανικής Πολιτοφυλακής, ο οποίος έχει καθήκον να προστατεύει τα σύνορα μεταξύ της Μελίγια που βρίσκεται στη Βόρεια Αφρική, αλλά ανήκει στην Ισπανία. Υπηρετεί κοντά στα συρματοπλέγματα που παρεμποδίζουν την είσοδο. Κατά τη διάρκεια μιας μαζικής απόπειρας εισόδου μεταναστών, την ώρα που οι Αφρικανοί είναι σκαρφαλωμένοι στο συρματόπλεγμα, ένας συνάδελφος του Ματέο χτυπάει με το κλομπ στο κεφάλι έναν μετανάστη που πέφτοντας στο έδαφος πεθαίνει, προκαλώντας την οργή στους υπόλοιπους. Τα επεισόδια γενικεύονται και ο συνάδελφός του περνάει πειθαρχικό με μάρτυρα υπεράσπισης τον Ματέο. Δύσκολο.

Από τις τρεις ιστορίες η τρίτη είναι και η πιο αδύναμη. Το μεταναστευτικό είναι δύσκολο, όταν παίζονται παιχνίδια κοντά στα συρματοπλέγματα. Οι άλλες δύο είναι λίγο πιο δυνατές, έχουν δράση και παράλληλα είναι συγκινητικές. Διαθέτουν και καλύτερες ερμηνείες. Εκπέμπουν βέβαια κάποιο διδακτισμό, αλλά τι να κάνουμε; Ο κόσμος που εμείς έχουμε μάθει να ζούμε, δεν είναι κάτι αυτονόητο και δεδομένο, οπότε καλό είναι να δείχνονται μερικά πράγματα.

Συνολικά, η ταινία είναι καλοσκηνοθετημένη, με αρκετά καλές ερμηνείες και εξαίρετη φωτογραφία του Sergi Vilanova Claudín.

Featured post

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ”TRIANGLE OF SADNESS”, ΤΡΙΤΗ 07/02/2023, ΣΤΙΣ 21:00, ΣΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

«Triangle of Sadness» του Ρούμπεν Εστλουντ.

Ο βραβευμένος με τον Χρυσό Φοίνικα Σουηδός σε αντικαπιταλιστική (λογο)διάρροια. Διαβάστε τη γνώμη του Flix για την ταινία που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα του 75ου Φεστιβάλ Καννών.

Ο Ρούμπεν Εστλουντ έχει ήδη αποδείξει (εξαιρετικά με το «Force Majeure», αλαζονικά με το «Τετράγωνο» που του χάρισε τον Χρυσό Φοίνικα το 2017), ότι είναι ένας αιχμηρός παρατηρητής της νεοφιλελεύθερης κοινωνίας του πλούτου και της υποκρισίας, ένας οξυδερκής no-bullshiter της ταξικής σάτιρας. Η νέα του ταινία, το «The Triangle of Sadness», γυρισμένη κατά το ήμισυ στην Ελλάδα, κινείται στο ίδιο κριτικό πλαίσιο, με σεναριακές ταλαντώσεις που μπορεί να προκαλέσουν ναυτία, με εμετούς και ευκοίλια ικανά ν’ αλλάξουν το χρώμα της θάλασσας, με ανθρωπιστική, σοσιαλιστική ιδεολογία που υπογραμμίζει μέχρι τελικής πτώσεως

Κεντρικοί ήρωες, ο Καρλ και η Γιάγια, στην αρχή τουλάχιστον. Ο Καρλ είναι ένα νεαρό μοντέλο που, με αφορμή μια άβολη οντισιόν (το «τρίγωνο της θλίψης», η ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια του, μοιάζει να χρειάζεται botox!), συνειδητοποιεί ότι η καριέρα του φθίνει. Η κοπέλα του, η Γιάγια, επίσης μοντέλο αλλά και πετυχημένη influencer, βρίσκεται σε άνοδο. Μετά από έναν (απολαυστικό) τσακωμό, για να εξιλεωθεί, η Γιάγια προτείνει στον Καρλ να πάνε μια κρουαζιέρα – δώρο, φυσικά, των followers της. Έτσι και θα γίνει, μόνο που στο κατάστρωμα και τη σάλα του γιοτ (που δεν είναι άλλο από το «Christina O» του Ωνάση), ο Καρλ και η Γιάγια θα έρθουν σ’ επαφή με τους εκπροσώπους των υπερ-πλούσιων της Ευρώπης και με αλλεπάλληλες ιδεολογικές κενώσεις.

Αυτο που ξεκινά σαν μια σάτιρα του κόσμου της μόδας και της ομορφιάς, γενικεύεται στην πορεία για να συμπεριλαμβάνει την τάξη των προνομίων και των χρημάτων. Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι στ’ αλήθεια διασκεδαστικό και εύστοχο. Ο καυγάς των δυο μοντέλων για το ποιος, τελικά και γιατί, θα πληρώσει το λογαριασμό του εστιατορίου γίνεται αυτόματα σημείο αναφοράς της ποπ κουλτούρας. Η σκηνή όπου ο Καρλ δεν βρίσκει πώς ανάβει η αναθεματισμένη λάμπα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου φέρνει δάκρυα από γέλια στα μάτια.

Το ύφος όταν το ζευγάρι ανεβαίνει στο γιοτ, αλλάζει. Το φως γίνεται πιο σκληρό, οι χώροι πιο άδειοι, πιο «επιλεκτικοί». Οι ήρωες (περισσότερο «τύποι», οριακά καρικατούρες), που ο Εστλουντ θέλει για επιβάτες είναι ταυτόχρονα ενδεικτικοί αλλά και συμβολικοί. Εδώ χτίζει μια «πολιτεία» του πλούτου και το υπόστρωμα που θα την ανατρέψει. Το ζευγάρι των Βρετανών οπλεμπόρων που λέγεται Γουίνστον και Κλέμενταϊν, συμπυκνώνει με δυο ονόματα τον ευρωπαϊκό επεκτατισμό, η αφόρητη Ρωσίδα κυρία θέλει σώνει και καλά να διδάξει την επανάσταση στους καμαρότους, αναγκάζοντάς τους ν’ αφήσουν τη βάρδια και να κολυμπήσουν, ο άντρας της είναι ένας χυδαίος ολιγάρχης, η επικεφαλής του προσωπικού μια αυταρχική, συμπλεγματική, αλλά απαρέγκλιτα ευγενική Σκανδιναβή, η Φιλιππινέζα καθαρίστρια Αμπιγκεϊλ κρατά καλά κρυμμένους τους άσους στο μανίκι της.

Κάπου στη μέση της ταινίας, γίνεται η ανατροπή (κάπου εκεί, η δράση μεταφέρεται, χωρίς να ονοματίζεται, στην Ελλάδα, στην Εύβοια και στην Ηλεία, με την υπογραφή της Heretic στη συμπαραγωγή και με τη συμμετοχή του μοναδικού Ελληνα ηθοποιού στο καστ, του μεσογειακά γοητευτικού Τιμολέοντα Γκέτσου). Το πλοίο αρχίζει να κουνάει και η κοινωνική δομή συντρίβεται συθέμελα. Το επίσημο δείπνο προκαλεί κοινωνική δηλητηρίαση, ο ίδιος ο καπετάνιος (ο Γούντι Χάρελσον στο ρόλο που, έτσι κι αλλιώς, έχει γεννηθεί για να παίζει) αναλώνεται σε μια εξαντλητική κόντρα με τον Ρώσο ολιγάρχη για το ποιος είναι πιο κομμουνιστής και η σκατοθύελλα έρχεται, παρέα με την εμετοπλημμύρα. Από εκεί και μετά, τίποτε δεν θα είναι ίδιο: το πλοίο εγκαταλείπεται, οι επιβάτες καταλήγουν σε μια ερημική παραλία (πρωταγωνίστρια η Χιλιαδού με τον επιβλητικό βράχο της) και το αγαπημένο, ασφαλές status quo καταρρέει.

Και κάπως έτσι, σε δυο διακριτά μέρη, το «τρίγωνο της θλίψης» γίνεται «τετράγωνο» του… προλεταριάτου. Το πρώτο φωτογενές (αυτό είναι και το νόημά του, άλλωστε), ρυθμικό, το δεύτερο πιο μπερδεμένο σε ομόκεντρους κύκλους που όλο και διευρύνονται χάνοντας το κύριο νόημά τους και επιβραδύνοντας το ρυθμό τους. Η ενέργεια μειώνεται, η δράση σκουντουφλά στα βότσαλα, κάποια «πηδήματα» στο σενάριο μένουν ανεξήγητα, ακόμα και στο πλαίσιο του ότι όσα συμβαίνουν παίζουν μεταξύ ρεαλισμού και συμβολισμού.

Το «Τρίγωνο» είναι μια ταινία ανοιχτή στο ευρύ κοινό, το σκατολογικό χιούμορ πάντα ενθουσιάζει μια μερίδα θεατών, η πολιτική ματιά του είναι ξεκάθαρα υπέρ του αδυνάτου, έστω κι αν οι ιδέες του Εστλουντ διατυπώνονται απλουστευμένες, αλλά και με μια επίμονη, ακόμα και φλύαρη διατύπωσή τους. Σ’ ένα διασκεδαστικό ραντεβού του «Swept Away» (μάλλον του Γκάι Ρίτσι με τη Μαντόνα, παρά της Λίνα Βερτμίλερ), με το «Μεγάλο Φαγοπότι» του Φερέρι, όλα ξεπερνούν ελαφρώς το όριο, από τη δυσπεψία των επιβατών, ως την επιθυμία του Εστλουντ να είναι υπερσίγουρος ότι έχουμε καταλάβει, πάρα πολύ καλά κι αναλυτικά, εκείνο που θέλει να μας πει. Το οποίο, όμως, είναι αυτονόητο εξαρχής, καμουφλαρισμένο σε λαϊκή κωμωδία, εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο, πιο προφανές κι από την πιο βαθιά ρυτίδα.

 

 

Featured post

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΝ ALFREDO COSPITO. ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΥΡΩΝΟΣ 3, ΚΑΒΑΛΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟΝ ALFREDO COSPITO. 100 ΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ

ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΥΡΩΝΟΣ 3

Featured post

Προβολή της ταινίας ”A man of action” A man of action (Άνθρωπος της Δράσης), Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2023, στις 21:00 Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

A man of action

Εμπνευσμένη από τη ζωή του Λούθιο Ουρτούμπια, η ταινία Άνθρωπος της Δράσης εξερευνά την προσωπικότητα του Ισπανού αναρχικού που έστησε μια θρυλική επιχείρηση παραχάραξης στο Παρίσι, η οποία τον έφερε στο στόχαστρο της μεγαλύτερης τράπεζας της Αμερικής, όταν κατάφερε να αποκτήσει ένα τεράστιο χρηματικό ποσό παραχαράσσοντας ταξιδιωτικές επιταγές.

Ο Άνθρωπος της Δράσης είναι μια ταινία με γρήγορους ρυθμούς που καλύπτει πέντε δεκαετίες, από το 1940 έως το 1980, στην οποία ακολουθούμε τα βήματα του Λούθιο, από το ταπεινό ξεκίνημά του ως κτίστη που έγινε ληστής τραπεζών, μέχρι τη στιγμή που πρωτοστατεί στην κατάρρευση μίας από τις μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο.

 

Ο ήρωας του καπιταλισμού, του Σωτήρη Λυκουργιώτη

Φρονώ πως κομίζω γλαύκας εις Αθήνας αν διαπιστώσω ξανά την αφάνταστη ικανότητα τής μαζικής κουλτούρας να διαστρεβλώνει τις επαναστατικές ιδέες. Είναι χιλιοδιαπιστωμένη άλλωστε η άποψη πως η υπεροχή τού δυτικού ολοκληρωτισμού τής αγοράς —έναντι όλων των άλλων απολυταρχικών συστημάτων που γέννησε ο 20ος αιώνας— έγκειται όχι μόνο στην ψευδαίσθηση ελευθερίας που σου δημιουργεί μέσω τής δυνατότητας επιλογής ατομικής …μάρκας οδοντόβουρτσάς αλλά και στην ικανότητα τής πολιτιστικής του βιομηχανίας να ενσωματώνει οτιδήποτε υπήρξε κάποτε ανατρεπτικό ή ριζοσπαστικό, να εντάσσει ακόμα και την κριτική εναντίον του στον κύκλο τού εμπορεύματος («αγοράστε, έχουμε ένα κόμμα για όλους»!).

Δεν θέλω λοιπόν να κουράσω με αυτή την οπτική αναφερόμενος στην νέα ταινία τού Νετφλιξ που αφηγείται —σε μεγάλο βαθμό παραποιημένη— τη ζωή τού πρόσφατα αποθανόντα αναρχικού Λούθιο Ουρτούμπια. Θα ήθελα να επεκτείνω όμως την προβληματική εντός τής σφαίρας των κινημάτων και των ανθρώπων που ακόμα συγκινούνται από αυτά.

Η εικόνα του Λούθιο Ουρτούμπια που προβάλλεται στην ταινία δεν είναι, βέβαια, η πραγματική του μορφή. Όπως κάθε μηχανισμός προπαγάνδας, το Νετφλιξ ξέρει να αφαιρεί επιλεκτικά όλα εκείνα τα στοιχεία που δεν ταιριάζουν στην κυρίαρχη εικονογραφία του. Παρόλα αυτά, πολλά από τα στοιχεία που επιλέγει είναι όντως πραγματικά, συνθέτοντας έναν ανθρωπρότυπο επαναστάτη – ειδώλου που έχει, στις μέρες μας, μεγάλη οπαδική απήχηση προκαλώντας μυστηριώδη έλξη και δέος.

Η εικόνα ενός ήρωα που αποθεώνει τη δράση έναντι οποιασδήποτε θεωρίας, το γνωστό «δράσε ή σκάσε!» (αυτό που κάποτε ο Αντόρνο ονόμασε ψευδοδραστηριότητα), που αρνείται οποιαδήποτε συμβατική ζωή έναντι τού ιλίγγου τής διαρκούς παρανομίας, που διεξάγει έναν ατομικό αγώνα έναντι τού κράτους και τού καπιταλισμού (και βγαίνει νικητής ή ηττάται θριαμβικά), που αδιαφορεί για το όραμα μιας άλλης κοινωνίας παρά μόνο για την πραγμάτωση στο «εδώ και τώρα» μιας ατομικής ουτοπίας, που περιστοιχίζεται από «δειλούς και προδότες» ή, σε κάθε περίπτωση, δευτεραγωνιστές και όχι από ισότιμους συντρόφους, δεν είναι η εικόνα ενός επαναστάτη. Είναι η αυθεντική εικόνα τού ήρωα στον καπιταλισμό.

Γιατί πίσω από το δέος που προκαλεί η εικόνα τού ασυμβίβαστου Τζον Ράμπο, του ανυπότακτου Ζακ Μεσρίν, του δικού μας Βασίλη Παλαιοκώστα ή του Νετφλιξιώδους Λούθιο Ουρτούμπια, δεν βρίσκεται κανένας άλλος πέρα από το μοναδικό ήρωα τού σύγχρονου καπιταλισμού: ο αστός «αυτοδημιούργητος» επιχειρηματίας. Είναι αυτός που αποθεώνει την δράση έναντι οποιασδήποτε θεωρίας («οι σπουδές και τα λόγια είναι χάσιμο χρόνου»), που ξέρει να κινείται στο όριο νομιμότητας παρανομίας και να ανακύπτει τα επικερδή χάσματα τού θεσμικού, είναι αυτός που —μόνος του— τα βάζει με θεούς και δαίμονες, το κράτος που τον φορολογεί (αδίκως;) και τον καπιταλισμό που απειλεί να τον αφανίσει μέσα στο βούρκο των ανταγωνιστικών συμφερόντων και της μονοπωλιακής τροπής του, είναι αυτός που αδιαφορεί για το μέλλον παρά μόνο για το εδώ και τώρα μιας προσωπικής αυτοπραγμάτωσης, που νιώθει ηδονή από τη συσσώρευση χρήματος και την ακαριαία σπατάλη του, αυτός που περιστοιχίζεται από ανίκανους ακολούθους ή τεμπέληδες και δειλούς που τον κρατάνε πίσω…

Η παροιμιώδης επιτυχία τού καπιταλισμού να εισβάλει στο βάθος τής ανθρώπινης ψυχής και φαντασίας —στην ψυχή και στην φαντασία ακόμα και των πολεμίων του— έγκειται κυρίως στην ικανότητα τού μύθου του. Γιατί ο θεμελιώδης μύθος του καπιταλισμού είναι ο ατομικός ομηρικός ΑΓΩΝΑΣ, το διαρκές τζογάρισμα στη μπάνκα τού «όλα ή τίποτα», η μορφή τού πολυμήχανου Οδυσσέα, που προαναγγέλλει τον αστό. Αυτού τού ραδιούργου και τολμηρού ιθακήσιου που παλεύει κόντρα στην θέληση των θεών, των φυσικών και κοινωνικών νόμων, να φτάσει, μόνος εναντίον όλων, στον ατομικό του στόχο. Κρατώντας πάντα για τον εαυτό το προνόμιο τη μαγικής «αλήθειας» στο τραγούδι των σειρήνων (που απειλεί να τον «ελευθερώσει»), την ίδια στιγμή που η υποταγμένη (στον ίδιο) εργατική τάξη, με βουλωμένα τ’ αυτιά της, τραβάει διαρκώς κουπί, οδεύοντας προς το χαμό της.

Είμαι σχεδόν βέβαιος πως ποτέ το Νετφλιξ δεν θα κάνει μια ταινία για τον Ερρίκο Μαλατέστα, τον Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, τον Κροπότκιν, για οποιονδήποτε άλλο γνωστό ή άγνωστο κοινωνικό επαναστάτη, που δώρισε τη ζωή του απλόχωρα στην αλληλεγγύη και στην ανθρωπιά. Πολύ περισσότερο όμως, η μαζική κουλτούρα, αυτός ο αισθητικός κόσμος τού εμπορεύματος, αυτός ο τερατώδης κόσμος του «τίποτα», θα συνεχίζει να πολεμά με όλα τα ύπουλα μέσα της, το συλλογικό επαναστατικό πνεύμα· την τελευταία ηθική συνείδηση, την τελευταία ελπίδα τής ανθρωπότητας πριν την ολοκληρωτική επικράτηση τής βαρβαρότητας.

https://www.alerta.gr/archives/28808

 

Featured post

A multiorgasmic music experience in Squat Vyronos 3 Kavala 21/1/2023

https://www.facebook.com/events/722579422640007?active_tab=about

Birth Control

Shaka Ponk

The Sound Explosion

Sunnyboys

The Cure

The Waterboys

The Clash

Hoodoo Gurus

MC5

Asian Dub Foundation
Γιάννης Αγγελάκας

Chumbawamba

Sex Pistols

The Stooges

Sonic Youth

Gallon Drunk

Ziggy Was

Bauhaus

Bad Religion

The Gun Club

Tsopana Rave

Nirvana

Therapy

Fuzztones

ΝΤΙΝΟΣ ΣΑΔΙΚΗΣ

The Sound

Joy Division

Μωρά Στη Φωτιά

The Undertones

Dead Kennedys

Γενιά του χάους;

Villagers of Ioannina City

Thrax Punks

Smashing Pumpkins

Tsopana Rave

Τζίμης Πανούσης

Death In Vegas

Morrissey
Featured post

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΗ ΚΑΒΑΛΑ 17/1/2023

ΟΙ ΕΚΚΕΝΩΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ, Η ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

Μέσα στο τελευταίο διάστημα, το κράτος ενορχηστρώνει μια ακόμα κατασταλτική επιχείρηση απέναντι στα κέντρα αγώνα και τις δομές του κινήματος. Τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Νοέμβρη, μπάτσοι εισβάλλουν και εκκενώνουν την κατάληψη Mundo Nuevo στην Θεσσαλονίκη, και προχωρούν στην σύλληψη τεσσάρων συντρόφων/συντροφισσών που έμεναν στο κτήριο, και στην προσαγωγή άλλων τριών που προσπάθησαν να πλησιάσουν την κατάληψη. Είχε προηγηθεί η εκκένωση της κατάληψης 111 στην Θεσσαλονίκη, της κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου στην Αλεξανδρούπολη, της κατάληψης Ντουγρού στην Λάρισα, η εκκένωση της στεγαστικής κατάληψης Μελιδώνη στα Χανιά, η εισβολή μπάτσων στην κοινότητα των προσφυγικών στην Αθήνα και οι απειλές εκκένωσης του αυτοδιαχειριζόμενου χώρου του Αναγνωστηρίου στην πόλη της Αλεξανδρούπολης. Με τις κινήσεις αυτές συμπληρώνεται το παζλ της κατασταλτικής μανίας του κράτους απέναντι σε όσους και όσες οργανώνονται και αγωνίζονται, σε όσους και όσες οραματίζονται, δημιουργούν και παλεύουν για μια διαφορετική κοινωνία, όσους και όσες υψώνουν αναχώματα απέναντι στην επέλαση της κρατικοκαπιταλιστικης βαρβαρότητας.
Η καταστολή αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο της πολιτικής κράτους και κεφάλαιο, πόσο μάλλον σε μια περίοδο κοινωνικού αναβρασμού, λόγω της εντεινόμενης φτωχοποίησης και εξαθλίωσης της κοινωνικής βάσης, αποτέλεσμα των αντιλαϊκών και αντικοινωνικών πολιτικών των τωρινών διαχειριστών του κράτους, της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Τροχοπέδη στην εφαρμογή της ληστρικής πολιτικής του κεφαλαίου αποτελούσε και θα αποτελεί η οργάνωση των καταπιεσμένων, τα ζωντανά και ριζοσπαστικά κέντρα αγώνα, οι δομές του κινήματος όπου προετοιμάζεται, παίρνει σάρκα και οστά η αντίσταση και η αντεπίθεση στο κόσμο της εξουσίας. Αυτό το τσάκισμα των κοινωνικών, ταξικών αντιστάσεων επιδιώκει να πετύχει η ΝΔ, εκκενώνοντας καταλήψεις, ξυλοκοπώντας και συλλαμβάνοντας αγωνιστές με στημένα κατηγορητήρια, συλλαμβάνοντας απεργούς, πνίγοντας στο ξύλο και στα χημικά κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, κάνοντας πράξη το δόγμα «νόμος και ταξη». Η μανία της κρατικής καταστολής δεν τελειώνει εκεί αλλά εξαντλείται πάνω στα σώματα των αγωνιστών, όπως στην περίπτωση του αναρχικού συντρόφου Θάνου Χατζηαγγέλου, μέλος της Αναρχικής Δράσης, ο οποίος μετήχθει εκδικητικά από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Νιγρίτας, λόγω της συμμετοχής τους στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων απέναντι στον νέο σωφρονιστικό κώδικα. Βάζοντας ανάχωμα το σώμα του μέσα από την απεργία πείνας και δίψας που διεξήγαγε από τις 19.12 μέχρι και τις 15.01, διεκδικώντας την επιστροφή του στις φυλακές Κορυδαλλού από τις οποίες μετήχθει χωρίς να του έχει γνωστοποιηθεί ο λόγος.
Η επίθεση στις δομές και τον κόσμο του αγώνα δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη. Η οχύρωση κράτους και κεφαλαίου εν μέσω μια εντεινόμενης καπιταλιστικής κρίσης επιχειρεί από τη μια να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη κερδοφορία της καπιταλιστικής μηχανής εις βάρος των ίδιων των ζώων και αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας και από την άλλη την επιβολή της κοινωνικής ειρήνης μέσα από ένα καθεστώς τρομοκρατίας, αστυνομοκρατίας και καταστολής. Οι απεργίες, οι εργατικοί αγώνες, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις, οι καταλήψεις και οι δομές του αγώνα αποτελούν αγκάθι στις επιδιώξεις κράτους και κεφαλαίου. Για αυτό και τα χτυπούν.
Οι καταλήψεις είναι η υλική έκφραση των ιδεών μας ενάντια στο σάπιο σύστημα τους, είναι χώροι που τροφοδοτούν τους αγώνες μας ενάντια σε κράτος καπιταλισμό και πατριαρχία. Να υπερασπιστούμε τις δομές του κινήματος, τα κέντρα αγώνα, να προετοιμάσουμε και να περιφρουρήσουμε τις διεκδικήσεις της τάξης μας. Να απαντήσουμε με ταξική αλληλεγγύη και να οργανώσουμε την αντεπίθεση μας για την δημιουργία ενός κόσμου απαλλαγμένου από κάθε σύστημα εξουσίας. Να τους τσακίσουμε.
ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΣΑΚΙΣΜΑ ΚΡΑΤΟΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ
ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ-ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ
πηγή κειμένου , για την υπογραφή : Συνέλευση Κατάληψης Παλιού Νεκροτομείου

Featured post

Ανάρτηση Πανό στο πάρκο Φαλήρου 8 Ιανουαρίου 2023 Καβάλα για το δικαστήριο του συντρόφου Χάρη Μαντζουρίδη στις 9 Ιανουαρίου του 2023 στο εφετείο Λουκάρεως στις 12:00 Αθήνα

Featured post

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ Θ. ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ

ΤΡΙΤΗ 03/01, ΕΓΙΝΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΒΑΛΑΣ, ΠΡΩΙΝΗ ΚΑΙ KAVALA NEWS. ΔΙΑΒΑΣΤΗΚΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ TERRA INCOGNITA

Νίκη στην απεργία πείνας και δίψας (από 19/12) του συντρόφου Θ. Χατζηαγγέλου

Ξημερώματα Δευτέρας 19/12 σωφρονιστικοί χαφιέδες γνωστοποιούν στον σύντροφο Θ. Χατζηαγγέλου τη μεταγωγή του από το κελί του στην Δ’ πτέρυγα του κολαστηρίου που ονομάζεται “σωφρονιστικό κατάστημα κράτησης” Κορυδαλλού. Μετά την άρνηση του συντρόφου μας να συνεργαστεί μαζί τους, ανέλαβαν οι γνωστοί κουκουλοφόροι των φυλακών και δένοντας τον ξεκίνησε η μεταγωγή του για τις φυλακές της Νιγρίτας, έπειτα από τη δήλωσή του πως από εκείνη την στιγμή ξεκινά απεργία πείνας και δίψας μέχρι να του γνωστοποιηθεί ο λόγος της μεταγωγής του και να επιστρέψει άμεσα στον Κορυδαλλό. Ο σύντροφος μας για ώρες δεν είχε τη δυνατότητα να επικοινωνήσει με κανέναν, ούτε καν με τον δικηγόρο του. Το βράδυ της ίδιας ημέρας παραμένει στην Υποδιεύθυνση Μεταγωγών στην Θεσσαλονίκη και πλέον βρίσκεται στα κολαστήρια της Νιγρίτας Σερρών. Στις 25/12 ο σύντροφος Θάνος εισήχθη στο νοσοκομείο Σερρών όπου και κρατείται υπό την ασφυκτική παρουσία μπάτσων μέσα σε ένα δωμάτιο-κελί, καταπατώντας κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Με τον ίδιο τρόπο στις 22/12 μετήχθη και ο αναρχικός Κώστας Δημαλέξης, από την Ε’ Πτέρυγα Κορυδαλλού στις Φυλακές Τρικάλων.

Η ιστορία γνωστή και ο σκηνοθέτης διάσημο σκουπίδι. Προφανώς σε μια περίοδο που δύο μήνες τώρα πραγματοποιείται ένας αγώνας ενάντια στον νέο σωφρονιστικό κώδικα, η μεταγωγή του Θ. Χατζηαγγέλου είναι ξεκάθαρα μία εκδικητική απάντηση όλων αυτών που στο πρόσωπο του βλέπουν την αμετανόητη λύσσα για ελευθερία, καθώς ήταν από τους κρατούμενους που συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις για την ανατροπή αυτού του εκτρώματος-ψηφίσματος. Σε μία περίοδο που οι κινητοποίησεις στις φυλακές αποσιωπήθηκαν από τα ΜΜΕ, όπου κρατούμενοι υπομένουν ακόμα άτυπα καθεστώτα απομόνωσης με τα επισκεπτήρια να παραμένουν μειωμένα, ακόμα κι αν η πανδημία έχει περάσει για τον έξω κόσμο, που οι πολιτικοί κρατούμενοι δικάζονται και καταδικάζονται σε δεκάδες χρόνια φυλάκισης, ο δολοφόνος μπάτσος του 16χρονου Κώστα Φραγκούλη και παιδοβιαστές αφήνονται ελεύθεροι.

Ο σύντροφός μας συνεχίζει να μιλά για την αδιαλλαξία της εχθροπραξίας ενάντια στον σάπιο κόσμο της εξουσίας και της υποταγής κι ενώ κατάφεραν να τον ρίξουν στα κελιά της δημοκρατίας τους, συνεχίζει να μιλάει για την πιο μεγάλη μας ιδέα, την Αναρχία. Σε αυτόν τον αγώνα μας βρίσκει δίπλα του, ενάντια σε κάθε καθεστώς εξαίρεσης, ενάντια σε κάθε ανάσα οποιουδήποτε καταπιεστή, ενάντια στη βία που ασκείται από την ύπαρξη του μουχλιασμένου συστήματός τους. Μέχρι την τελευταία ανάσα, είμαστε μαζί και αυτό δεν μπορεί να το νικήσει κανένας τους.

Ο σύντροφος Θ. Χατζηαγγέλου διανύει την 15η ημέρα απεργίας πείνας και δίψας και το κράτος πιέζει καθημερινά για υποχρεωτική σίτιση. Στις 31/12, έξω από το κελί νοσηλείας του νοσοκομείου Σερρών, στο οποίο βρίσκεται ο σύντροφος, βρέθηκαν εξωτερικοί γιατροί με σκοπό να προβούν σε αναγκαστική σίτιση.

Η αναγκαστική σίτιση είναι βασανιστήριο.

Δύναμη και αλληλεγγύη σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους που έχουν προχωρήσει σε απεργία πείνας, απαιτώντας την επιστροφή του απεργού Θ.Χατζηαγγέλου στις Φυλακές Κορυδαλλού.

Αλληλεγγύη στον αναρχικό απεργό πείνας από 20/10 Alfredo Cospito καθώς και στους 11 Τούρκους αγωνιστές/ιες που βρίσκονται σε απεργία πείνας από τις 7/10.

 

Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του συντρόφου απεργού Θάνου Χατζηαγγέλου

Ακούστε το καλά ανθρωποφύλακες, κάτω τα χέρια απ’ τους αγωνιστές

Αλληλεγγύη στους αγώνες των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα

κατάληψη Terra Incognita

Featured post

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ Θ.ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ Θ.ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ & ΔΙΨΑΣ ΑΠΟ 19/12 σπρευ στην Εθνική τράπεζα, Καβάλα 28/12/2022

#Θανος_Χατζηαγγελου #antireport

Featured post

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ στην πλατεία Καπνεργάτη Καβάλα ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στην απεργία πείνας & δίψας του Θ. Χατζηαγγέλου

 

ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ  στην πλατεία Καπνεργάτη Καβάλα  ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ στην απεργία πείνας & δίψας του Θ. Χατζηαγγέλου  , στις 27/12/2022
Νίκη στον Αγώνα των κρατουμένων ενάντια στο νέο σοφρωνιστικό κώδικα
#antireport #νδ_εγκληματιες #GreeceFascistState #prisons

Featured post

ΠΑΝΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΘΑΝΟ ΧΑΤΖΗΑΓΓΕΛΟΥ, ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΑΠΟ 19/12, ΠΑΡΚΟ ΦΑΛΗΡΟΥ, ΚΑΒΑΛΑ

Θ. Χατζηαγγέλου

Η αδιαλλαξία είναι ένα συμβόλαιο ζωής και θανάτου

Αυτές τις στιγμές υπάρχει μία και μόνο σκέψη – η βαρύτητα του λόγου. Για κάποιους οι λέξεις είναι ένα σύμπλεγμα γραμμάτων χωρίς ουσία. Σκόρπια λόγια που από την στιγμή που γεννιούνται σε βρώμικα στόματα είναι καταδικασμένα να ξεπουληθούν όσο πιο φθηνά γίνεται. Σαν τα άστρα που σβήνουν όταν πέφτουν, δίχως τη λάμψη. Μόνο σκοτάδι. Για άλλους πάλι τα λόγια είναι η αποτύπωση των έργων. Συνέπεια, υπευθυνότητα, προσήλωση, πίστη, λόγια σταράτα που αποτελούν δεσμεύσεις ζωής. Μιας ζωής που οφείλει να είναι ένα σύνολο στιγμών ανταρσίας και πολέμου. Μιας ζωής που αν δεν τη δίνεις για όσα πιστεύεις, είσαι ήδη νεκρός.

Η μεγαλύτερη αναμέτρηση είναι η μάχη ενός υποκειμένου με την ίδια του τη συνείδηση. Ένας αέναος σιωπηλός διάλογος, όπου η ανθρώπινη αδυναμία στέκεται μπροστά στα επαναστατικά καθήκοντα και τις υποχρεώσεις. Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος, πρέπει να μάθεις να περπατάς με ψηλά το κεφάλι χωρίς να κοιτάς πίσω. Να μετράς τα βήματά σου, σαν να καρφώνουν τα λόγια σου βαθιά στο έδαφος. Κάθε βήμα και μία δέσμευση. Να πάμε μπροστά, μόνο μπροστά. Να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω.

Η εκδικητική μεταγωγή μου στο κάτεργο της Νιγρίτας, δεν στόχευε αποκλειστικά και μόνο εμένα αλλά την κοινότητα αγώνα εντός των τειχών που προσπαθεί εδώ και δύο μήνες να σπάσει το φράγμα της σιωπής. Η φασιστική κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να θάψει τους κρατούμενους στο μπετό και όσοι κραυγάζουν ακόμα, έρχονται αντιμέτωποι με το θάνατο. Όμως ο θάνατος δεν είναι ίδιοι για όλους μας.

Άλλοι κρύβουν το θάνατο στα λόγια τους. Άλλοι πάλι στα έργα. Κάποιοι περιφέρονται σαν νεκροζώντανοι στις μητροπόλεις απαξιώνοντας την ελευθερία κάθε στιγμή. Κάποιοι μυρίζουν θάνατο, ένα θάνατο που αναβλύζει σαν τα δάκρυα από τα μάτια. Εγώ προσωπικά έμαθα να τιμώ τη ζωή κοιτώντας μέχρι και σήμερα το θάνατο κατάματα. Χωρίς μισόλογα, μα μόνο με μία δέσμευση: να βηματίζουμε μέχρι το τέλος κοιτώντας ουρανό, ποτέ το χώμα.

Έμαθα στη ζωή μου να επιλέγω συνειδητά την οξεία αντιπαράθεση. Να υπερασπίζομαι την αιχμή του δόρατος, στα προτάγματα του αναρχικού αγώνα. Να κοιτώ το χρόνο να περνάει, από ένα κατειλημμένο μπαλκόνι. Να βηματίζω στη μητρόπολη με το πιστόλι στην τσέπη. Να στρατεύω τις αρνήσεις μου. Να μην συμβιβάζομαι με τα ασυμβίβαστα. Η αιχμαλωσία μου δεν θα σταθεί εμπόδιο σε αυτό. Θα στέκομαι πάντα μπροστά για το συλλογικό συμφέρον, με την πρωτοπορία στη σκέψη και την καρδιά, γιατί αυτός ο κόσμος θα αλλάξει αν το πιστέψουμε όλοι μας. Γιατί αυτή η ζωή δεν εξαργυρώνεται στην υποταγή.

Από τον τσιμεντένιο τύμβο της Νιγρίτας ανασαίνω με τη ζωντάνια της αδιαλλαξίας. Γιατί η πολιτική ευθύνη της στράτευσης στην Αναρχική Δράση αποτυπώνεται στην πίστη και την στοχοπροσήλωση στην πρώτη γραμμή χωρίς δεύτερες σκέψεις και επιπόλαια μισόλογα. Αν διψάω; Ναι διψάω για ελευθερία, για τις στιγμές που θα έρθουν ορίζοντας τα μέτωπα των μαχών που έπονται. Αυτός ο αγώνας έχει ήδη κερδηθεί, γιατί στα μάτια σας βλέπω, πως θυμάστε ποιοι πραγματικά είμαστε. Γι’ αυτό φοβάστε. Γιατί ακούτε το θυμό μας στη λάμψη κάθε καταιγίδας.

Με την καρδιά στο πλάι των 11 Τούρκων επαναστατών, του αδερφού μου Alfredo, του συντρόφου Γιάννη που συνεχίζει αμετάκλητα να συνοδοιπορεί σε κάθε συνένοχη σκέψη μου και καθενός που μπροστά στο νόμο της αντίστασης λέει μόνο αλήθειες.

Ψυχή και σώμα, όλα στον αγώνα.

Μία και μόνο δήλωση μέχρι τέλους: Αμετανόητος!

Θάνος Χατζηαγγέλου, αιχμάλωτο μέλος της Οργάνωσης Αναρχική Δράση

Φυλακές Νιγρίτας, 23/12/2022

Featured post

ΠΑΝΟ ΣΤΟ ΙΚΑ ΚΑΒΑΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΤΗ ΒΦΛ (ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΦΩΣΦΟΡΙΚΩΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ)

ΟΙ ΕΡΓΑΤΟΩΡΕΣ ΜΕ ΑΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΜΜΕΝΕΣ

Την Τετάρτη 21/12 γνωστοποιείται το θανατηφόρο εργατικό δυστύχημα στο εργοστάσιο φωσφορικών λιπασμάτων (Β.Φ.Λ.) στην Καβάλα. Ο 30χρονος Στέργιος Καζάνας, ένα νέο παιδί, δολοφονείται από τη διοίκηση Λαυρεντιάδη και τους ανύπαρκτους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Δεν ήταν ένα ανθρώπινο λάθος ή άτυχη στιγμή, όπως ήδη φωνάζουν τα εξαγορασμένα Μ.Μ.Ε., είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

Εδώ και χρόνια φωνάζουμε για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, για τις εγκαταλελειμμένες και σάπιες εγκαταστάσεις του εργοστασίου. Εδώ και χρόνια το σωματείο των εργαζομένων της ΒΦΛ διαμαρτύρεται για τους κινδύνους που εγκυμονούν στην συγκεκριμένη χημική βιομηχανία που απασχολεί ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό, που δεν ενδιαφέρεται για τη στοιχειώδη συντήρηση των εγκαταστάσεων και των μηχανημάτων, για την πρόσληψη εξειδικευμένου προσωπικού, για την επανεκπαίδευσή του. Αυτές είναι, δυστυχώς, οι επιλογές της διοίκησης του εργοστασίου και η πολιτική που ακολουθεί ο Λαυρεντιάδης. Αυτές τις ελλείψεις και τους κινδύνους συγκαλύπτουν χρόνια οι τοπικοί εξουσιαστές που αδειοδότησαν το εργοστάσιο, όπως και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους που αδιαφόρησαν ή δεν πήραν στα σοβαρά την επικινδυνότητα της κατάστασης.

Όλοι γνωρίζουν ότι η Β.Φ.Λ., ως χημική βιομηχανία, υπάγεται σε ΚΥΑ της οδηγίας Seveso III. Οδηγία που, πέρα από τον καθορισμό των κανόνων για την αντιμετώπιση κινδύνων από ατυχήματα μεγάλης έκτασης, υπαγορεύει και τον ασφαλή τρόπο λειτουργίας του εργοστασίου, τους κανόνες εργασίας που θα πρέπει να τηρούνται για την αποφυγή τραυματισμών / εργατικών δυστυχημάτων. Η Οδηγία πρόληψης Βιομηχανικών Ατυχημάτων Μεγάλης Έκτασης (ΒΑΜΕ) αναφέρεται ακριβώς στον ελάχιστο αριθμό εργαζομένων, είτε είναι το σύνολο του εργατικού δυναμικού, είτε της βάρδιας, που απαιτείται κατά την εκτέλεση εργασιών για την διαφύλαξη της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Όλα αυτά δεν εφαρμόστηκαν ποτέ.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γινόμαστε γνώστες εργατικών δυστυχημάτων από στη Β.Φ.Λ., μα, όπως φαίνεται, αν δεν αλλάξει κάτι, ούτε και η τελευταία. Δηλητηριάσεις και διαρροές από επικίνδυνα χημικά, τραυματισμοί από κατάρρευση σάπιων εγκαταστάσεων, φωτιές σε σωληνώσεις και αγωγούς υψηλού κινδύνου, είναι μερικά παραδείγματα που οδήγησαν σε εργατικά «ατυχήματα» και αποσιωπήθηκαν.

Κάθε φορά που έχουμε ένα παρόμοιο περιστατικό, η συγκάλυψη και η αποσιώπηση του γεγονότος από τη διοίκηση της εταιρίας, ανταμείβεται πλουσιοπάροχα. Σε αυτή την παράσταση συγκάλυψης μέρος παίρνουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, τα ΜΜΕ και η κρατική καταστολή. Η ατιμωρησία και η πολιτική κάλυψη που προσφέρεται σε αυτούς τους μαφιόζους των βιομηχανιών, επιτρέπει στη διοίκηση του εργοστασίου να πατάει κυριολεκτικά επί πτωμάτων χωρίς συνέπειες, χωρίς φόβο. Η συνδικαλιστική άμυνα του εργολαβικού (πλέον) εργατικού δυναμικού είναι ανύπαρκτη. Τα κατασκευασμένα εργοδοτικά σωματεία δεν πρόκειται να ασχοληθούν με την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων. Αυτά θα πάρουν εντολή να κινητοποιηθούν, όταν θα κινδυνεύσουν τα συμφέροντα της διοίκησης και του εργοστασίου. Αυτός άλλωστε είναι ο σκοπός τους. Το πραγματικό σωματείο των εξειδικευμένων εργαζομένων βρίσκεται σκόπιμα εκτός εργοστασίου. Έτσι, το εργολαβικό προσωπικό που προσλήφθηκε για να αναπληρώσει όλες τις θέσεις εργασίας μόνιμου προσωπικού δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, όταν το βασανίζουν, δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί, όταν το κλέβουν, δεν μπορεί να προβεί σε κινητοποιήσεις, όταν το σκοτώνουν. Ανειδίκευτη, κακοπληρωμένη εργασία, απεριόριστες βάρδιες, εξοντωτικά ωράρια, τρίμηνες ή εξάμηνες συμβάσεις ομηρίας, ανύπαρκτος εξοπλισμός προστασίας, ανύπαρκτη συντήρηση μηχανημάτων και εγκαταστάσεων απειλούν καθημερινά τους εργαζόμενους που προσέρχονται στη «γαλέρα» του εργοστασίου, χωρίς να γνωρίζουν αν θα βγουν ζωντανοί στο τέλος της βάρδιας τους.

Η κατάσταση στα λιπάσματα Καβάλας έχει καταγγελθεί πολλές φορές, όχι μόνο για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας, αλλά και για την μόλυνση που προσφέρει μέσα από τα σάπια φουγάρα της στην τοπική κοινωνία. Ακόμα και εκεί, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και οι αρμόδιοι φορείς, που αδειοδοτούν το εργοστάσιο, κάνουν τα στραβά μάτια.

Περιμένουμε από το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας να πράξει επιτέλους το αυτονόητο : να κινηθεί γρήγορα, προτού «εξαφανισθούν» από τη Διοίκηση του εργοστασίου τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το δυστύχημα αυτό δεν ήταν ο τυχαίος θάνατος ενός εργαζομένου, αλλά η στυγερή εμμονή του Λαυρεντιάδη στα υπερκέρδη.

Περιμένουμε από την Τοπική Αυτοδιοίκηση που αδειοδοτεί τη συγκεκριμένη Βιομηχανία και από τους αρμόδιους – ανύπαρκτους κρατικούς φορείς, να προβούν, έστω και τώρα, σε εκτεταμένους ελέγχους για τις εγκαταστάσεις του εργοστασίου και να επιβάλλουν εξοντωτικά πρόστιμα.

Περιμένουμε από την «τυφλή» Δικαιοσύνη να μην θάψει, μαζί με τον εργαζόμενο, την ποινική ευθύνη του Λαυρεντιάδη στα συρτάρια της.

Ελπίζουμε ότι η κοινωνία της Καβάλας δεν θα παραμείνει συνένοχος θεατής σ’ αυτό το έγκλημα, δεν θα ενδώσει, ως αφελής ιθαγενής, «στα καθρεφτάκια» της ελεημοσύνης και της φιλανθρωπίας της Β.Φ.Λ. που είμαστε σίγουροι ότι όλως τυχαία θα προσφέρει, λόγω Χριστουγέννων, η Διοίκηση του Εργοστασίου.

Το περιβάλλον της Καβάλας πεθαίνει εδώ και χρόνια γύρω από αυτή τη χαβούζα της Β.Φ.Λ. τώρα άρχισαν να σκοτώνονται και οι εργαζόμενοι σ’ αυτήν.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ

Featured post

Προβολή της ταινίας ΄΄Παρίσι, 13ο Διαμέρισμα΄΄, Τρίτη 13/12/2022, στις 21:00, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Παρίσι, 13ο Διαμέρισμα

Paris, 13th District

του Ζακ Οντιάρ

Ο Ζακ Οντιάρ καταθέτει μία ασπρόμαυρη ωδή στον έρωτα, την ευτυχία κι όλα όσα όλοι οι άνθρωποι ονειρευόμαστε – σε όποιο διαμέρισμα του Παρισιού, ή της Αθήνας κι αν κατοικούμε. Όχι απόλυτα άρτια ταινία, αλλά τόσο σαγηνευτικά όμορφη, τόσο περίεργα οικεία, τόσο σέξι.

Παρίσι, 13ο διαμέρισμα. Η Εμιλί, μία 25χρονη Κινέζα δεύτερης γενιάς, δεν έχει χρόνο για την άρρωστη με αλτσχάιμερ γιαγιά της – ζει τα νιάτα της έντονα. Πεισματάρα, αυθάδης, διεκδικητική, ασχολείται με περιστασιακές δουλειές κι ακόμα πιο περιστασιακούς έρωτες. Μέχρι που μπαίνει στο διαμέρισμά της ο νέος της συγκάτοικος, ο Καμίλ – ένας νεαρός καθηγητής που εκείνη ερωτεύεται, εκείνος όχι. Δε θέλει σχέση, μόνο one night stands. Μέχρι που στο γραφείο του μπαίνει η Νορά, μία 30χρονη φοιτήτρια που παράτησε τις σπουδές της εξαιτίας της ομοιότητάς της με την porn star Αμπερ – και η παρεξήγηση μετατράπηκε σε viral bullying.

Νέοι άνθρωποι, με ιστορίες που μπλέκονται, με ζωές που διασταυρώνονται, με κορμιά που αγγίζονται. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι εδώ ο Ζακ Οντιάρ («Ο Προφήτης», «Οι Αδελφοί Σίστερς»«Σώμα με Σώμα») δεν έχει πολιτική ατζέντα. Αλλά μήπως ο έρωτας, οι διαπροσωπικές σχέσεις, η αναζήτηση της χαράς και το δικαίωμα στην ευτυχία είναι η πιο σημαντική επαναστατική πράξη τελικά;

Παρίσι, ερωτική πόλη. Ο Οντιάρ όμως δεν φωτίζει το τουριστικό, ρομαντικό Παρίσι. Η κάμερά του πλανιέται ανάμεσα στα κτίρια «Olympiades» (ο οποίος είναι και ο γαλλικός τίτλος της ταινίας), το συγκρότημα εργατικών κατοικιών στο 13ο διαμέρισμα, μία συνοικία που δεν καταγράφουν οι ταξιδιωτικοί κατάλογοι. Κι όμως. Με διευθυντή φωτογραφίας τον Πολ Γκιλόμ, ο φακός βουτά από τον νυχτερινό ουρανό, περνάει από ταράτσα σε ταράτσα, γλιστρά ανάμεσα σε μεσοτοιχίες και εκατοντάδες φωτισμένα παράθυρα – ήδη ερωτευμένος. Από την πρώτη σεκάνς. Ο Οντιάρ αποτυπώνει σε λαμπερό, λάγνο ασπρόμαυρο την ομορφιά της νύχτας, της νιότης, μιας ολόκληρης ζωής που έχουν οι ήρωες μπροστά τους.

Ιδιαίτερα αισθησιακός, σαρκικός, καλαίσθητα φιλήδονος, χαϊδεύει τα κορμιά των ηρώων του, καδράρει τα χείλη και τα πρόσωπά τους, φωτίζει το βλέμμα τους. Η πρόθεσή του είναι ξεκάθαρη: το επίκεντρο των κάδρων του δε θα έχει η ανέχεια, η ταξική πάλη, η δυσκολία της καθημερινότητας (αν και όλα βρίσκονται εκεί, μπροστά μας), αλλά το πόσο ίσοι είμαστε όλοι απέναντι στην ευαλωτότητα του έρωτα, στην ανασφάλεια της απόρριψης, στην περιέργεια της σεξουαλικότητας, στον τρόμο μην μείνουμε τελικά μόνοι.

Ο Οντιάρ αγαπά τους ήρωες, ακόμα κι αν τους παρουσιάζει τρωτούς, αφελείς ή και κακομαθημένους. Τους κοιτά ζεστά, δεν τους τιμωρεί, πρώτη φορά επιλέγει να χαρίσει μια κάθαρση γεμάτη φως, κι όχι σκοτάδι.

Ταυτόχρονα όμως, δεν καταφέρνει να δέσει όλες τις άκρες της ιστορίας σε μία γερή σεναριακή βάση. Να υπάρχει -έστω συναισθηματική- λογική στην εξέλιξη των ηρώων. Δεν πιστεύεις απόλυτα την κορύφωση της πλοκής, η ταινία ξεφεύγει από τον άξονά της. Όμως έχεις δει κάτι σαγηνευτικά όμορφο, περίεργα οικείο, αποπλανητικά σέξι.

Σαν έναν έρωτα που δεν είχε το τέλος που θα ήθελες, αλλά θα θυμάσαι για πάντα στιγμές του.

 

Featured post

Μικροφωνική Καβάλα πλατεία Καπνεργάτη 9/12/2022 για Καταλήψεις , 1η Κατοικία και αστυνομική Βία

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ «ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

ή το χρονικό μίας προαναγγελθείσας εκκένωσης

Οι καταλήψεις  αποτελούν πολύ μεγάλο πολιτικό πρόβλημα για κάθε κυβέρνηση, μια ανοιχτή πληγή στον θεσμό της ιδιοκτησίας, πάνω στον οποίο βασίζεται το κράτος και ο σύγχρονος καπιταλιστικός κόσμος.

Εξαρχής, βασική προτεραιότητα της σημερινής κυβέρνησης των παιδεραστών ήταν η ολομέτωπη επίθεση στις δομές αγώνα και στις καταλήψεις, ώστε να κάμψουν κάθε μορφή υγιούς αντίδρασης απέναντι στον ασφυκτικό τρόπο ζωής που μας επιβάλουν. Επόμενο είναι λοιπόν να έχουν στρέψει οι γαλάζιοι κοτζαμπάσηδες όλη την κατασταλτική τους μανία ενάντια στο ανταγωνιστικό κίνημα Αντιεξουσιαστών και Αναρχικών. Η στόχευσή τους αυτή οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους : εργαλειοποιούν επικοινωνιακά τις επιχειρήσεις εκκένωσης κάθε φορά που θέλουν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από κάποιο οξύ κοινωνικό ή πολιτικό πρόβλημα, επιδεικνύοντας δήθεν πυγμή τύπου «τάξη και ασφάλεια», ιδίως όμως τρομάζουν όταν το πρόταγμα της ελεύθερης οικειοποίησης χώρων φαντάζει η μοναδική αξιόπιστη λύση απέναντι στον βούρκο των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τις πρόσφατες «επιτυχίες» κυβερνητικών και μπάτσων:

16 Αυγούστου αστυνομικοί εκκενώνουν την Κατάληψη Παλιού Νεκροτομείου στην Αλεξανδρούπολη, η οποία βρίσκεται εντός του συγκροτήματος του Παλιού Νοσοκομείου. Η εκκένωση έλαβε χώρα σε μία περίοδο που το συγκρότημα του Παλιού Νοσοκομείου παραμένει εγκαταλειμμένο από τον ιδιοκτήτη, δηλαδή την Περιφέρεια, η οποία δεν έχει προβεί σε καμία ουσιαστική κίνηση ώστε να γίνει το συγκρότημα φιλόξενο για την γειτονιά και την τοπική κοινωνία.

22 Ιούλιου πραγματοποιήθηκε με θεαματικό τρόπο αστυνομική επιχείρηση εκκένωσης της Κατάληψης 111 στη Θεσσαλονίκη , με τους δημοσιογράφους- ρουφιάνους να παίζουν την κασέτα της κυβέρνησης περί «εστία ανομίας» .

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2022 εκκενώνεται κτίριο που τελούσε υπό κατάληψη επί της οδού Τζαβέλλα 52 στη Λάρισα, ιδιοκτησίας του Δημοτικού Γηροκομείου Λάρισας. Ο υπουργός προστασίας του πολίτη έγραψε για την εκκένωση της κατάληψης : «άβατα και ανομία δεν μπορούν να έχουν σχέση με τη Δημοκρατία μας». Σύντομα, όμως,“άβατα και η ανομία” θα είναι η αδυναμία των φτωχών και μικρομεσαίων στρωμάτων  να διατηρήσουν, τα μαγαζιά τους , τα σπίτια τους και τέλος την ίδια την υγεία τους (κατάργηση του Ε.Σ.Υ.).

Στις 22 Νοεμβρίου ορδές μπάτσων επιτίθενται στα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και συλλαμβάνουν, δέρνοντας ανελέητα εγκύους, παιδιά, δικηγόρους, φωτορεπόρτερ, 78 άτομα, σε μία επιχείρηση δήθεν έρευνας κατοικίας υπόπτου.

Το πρωί της Δευτέρας 28 Νοέμβρη αστυνομικές δυνάμεις όλων των ειδών προβαίνουν στην εκκένωση της κατάληψης Mundo Nuevo στην περιοχή της ρωμαϊκής αγοράς στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, συλλαμβάνοντας 4 συντρόφους / συντρόφισσες. Τοποθετήθηκαν τόνοι λαμαρίνας στο κτίριο, με σκοπό να το καταστήσουν άχρηστο για οποιαδήποτε χρήση. Από τότε και επί 24ωρου βάσης η περιοχή έχει καταστεί αστυνομοκρατούμενη ζώνη με παρακολουθήσεις αγωνιστών, συνεχείς προκλήσεις, εκφοβισμούς και τρομοκράτηση των κατοίκων, των εργαζόμενων και των ανθρώπων που κινούνται στην περιοχή και έχουν σταθεί αλληλέγγυοι και φιλικοί προς την κατάληψη.

Συγχρόνως με τις επιθέσεις κατά καταλήψεων, το κράτος προωθεί τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Καβάλα και άλλες πόλεις της Ελλάδας. Θυμηθείτε τις πρόσφατες εικόνες που μπάτσοι και δικαστικοί επιμελητές, πιστοί Υπηρέτες των funds και των Τραπεζών, επιχείρησαν να πετάξουν έξω από το σπίτι της συνταξιούχο 5: 30 το πρωί, σπάζοντας την πόρτα του σπιτιού της και απαγορεύοντας σ’ αυτήν να πάρει μαζί της οτιδήποτε, από τα προσωπικά της πράγματα μέχρι και τις γάτες που ζούσαν μαζί της. Η αλληλεγγύη της γειτονιάς απέτρεψε τα χειρότερα.

Μετά, λοιπόν, τις εκκενώσεις καταλήψεων, ακολουθούν οι «εκκενώσεις» πρώτης κατοικίας. Αυτό βιώνουν σήμερα και οι«φιλήσυχοι» πολίτες, πολλοί από τους οποίους ψήφισαν την ίδια τους την καταδίκη.

Τραγωδία , κακή συγκυρία ή ολοκληρωτικό καθεστώς ;

Έχουμε μια γκροτέσκα, εξαθλιωμένη κοινωνία που ανέχεται μια δολοφονική εξουσία : δολοφονία Μάγγου , δολοφονία Σαμπάνη , εγκλεισμός και βασανισμός του Χάρη Μ. , 19 χρόνια κάθειρξη στον σύντροφο Σταθόπουλο για την αλληλεγγύη του , ξυλοδαρμός και συλλήψεις απολυμένων εργατών, άγρια καταστολή οποιασδήποτε πορείας ή διαμαρτυρίας και άλλα πολλά ζοφερά γεγονότα. Σ’ αυτά ήρθε να προστεθεί και η δολοφονική απόπειρα μπάτσου κατά του 16χρονουΡομά στη Θεσ/νίκη , μία ημέρα πριν από την επέτειο για την δολοφονία του δεκαπεντάχρονου  Γρηγορόπουλου. Ο Μητσοτάκης την ίδια ώρα απονέμει επίδομα 600 ευρώ στους μπάτσους, ο Θεοδωρικάκος, ως αρχηγός των ένστολων δολοφόνων,  θέτει την καινούργια γραμμή θανάτου για 20 ευρώ. Η αλόγιστη βία της «απελευθερωμένης» αστυνομίας σύντομα θα σπείρει το θάνατο και σε άλλα μέλη της κοινωνίας , που δεν θα είναι , τρανς , αναρχικοί , μετανάστες ή Ρομά, αλλά κάποιο παιδί μεσοαστικής οικογένειας, που θα έχει υιοθετήσει ενδεχομένως το παραβατικό στυλάκι του τράπερ Τρανού με τα όπλα και τις ανόητες λούμπεν μαγκιές νταβατζήδων.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι ένα δυστοπικό σήριαλ στο Netflix , είναι η ζοφερή πραγματικότητα που πλάθουν οι φασίστες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, σε συνεργασία με τους Έλληνες ολιγάρχες . Μπορεί να τα χαλάνε για λίγο μεταξύ τους για ένα γκολ ή για ένα Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης (βλέπε υποκλοπές, Μαρινάκης κτλ. ), αλλά ο εχθρός τους συνεχίζει να είναι αποκλειστικά ο απλός πολίτης, ο φοιτητής, ο Ρομά, ο καταληψίας, η ανύπαντρη μητέρα, ο μη προσκυνημένος εργάτης. Οι καταλήψεις είναι το τελευταίο ανάχωμα αντίστασης στην ιδιοκτησία του κεφαλαίου και το πτωχευμένο μέλλον του λαού. Ένας υπουργός (βλ. Παναγιωτόπουλο) ή βουλευτής (βλέπε Πάτση) μπορεί να υπεξαιρεί εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή να κάνει τον χρήσιμο ηλίθιο του Κεφαλαίου, εγχώριου και ξένου, ο φτωχός πολίτης όμως θα φάει μια σφαίρα στο κεφάλι .

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ  ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Featured post

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ 2022, ΚΑΒΑΛΑ

Στις 6 Δεκέμβρη 2022, πραγματοποιήθηκε μικροφωνική στην πλατεία Καπνεργάτη  και πορεία προς το  αστυνομικό τμήμα της πόλης, από το Αυτόνομο Στέκι Καβάλας.  Περίπου 60 άτομ@ κατέβηκαν στο δρόμο, υπενθυμίζοντας στην τοπική κοινωνία ότι κράτος και αστυνομία δολοφονούν νέα παιδιά. Οι δυνάμεις της αστυνομίας ήταν υπερβολικές , με ακροβολισμένους μπάτσους μέσα στο δημαρχείο της πόλης. Οι δυνάμεις των μπάτσων  προσπαθήσαν να πλησιάσουν το σώμα της πορείας αλλά η περιφρούρηση τους κράτησε σε απόσταση. Υπήρξε Οργή στα συνθήματα ενάντια στους ένστολους δολοφόνους. Η πορεία κατέληξε στην κατάληψη Βύρωνος 3.

ΚΡΑΤΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ από το Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

https://soundcloud.com/user-10632740/kratos-dolofonos

ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΒΕΝΖΙΝΗ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ – ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΑΝ ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝΕ ΡΟΜΑ Η ΕΛ.ΑΣ. ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ